JUDAS PRIEST etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
JUDAS PRIEST etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

20 Temmuz 2023 Perşembe

V.A. - A Tribute to Judas Priest: Legends of Metal (1996)

Off fena özlemişim Judas papazını. En güzeli de bu bestelerin Helloween, Gamma Ray gibi kral adamlarca seslendirilmesi. Albüm kapağındaki isimlere bakın yafu. Bu güzel grupların yanına eklenmesi gereken diğer isimler ise The Ripper yorumuyla Mercyful Fate, sonracığıma Fate Warning, Jawbreaker yorumuyla Rage, neyse devam etmeyelim. Bu eski grupların yansııra o zamanın genç isimleri de güzel güzel müziklerini icra etmekte. Hatta bu albüm için Doom Squad isminde bir grup bile kurulmuş. Yalnız thrash ve modern metal örneklerini biraz tatsız buldum. Devin Townsend ve Testament gibi. AC/DC'ye benzettiğim UDO'ya da ben pek ısınamadım evvelden beri. Nihayetinde saygı albümleri arasında böylesi zor bulunur.

8,0/10

28 Ekim 2021 Perşembe

Judas Priest - Nostradamus (2008)

 

Progresif tınılar taşıyan heavy metal. Çift albüme uzanan ebadıyla okült kahin Nostradamus'u konu olan konsept bir albüm daha ne olacaktı zaten? Alışılagelen agresif tonlar azaltılmış, tempo düşülmüş, sevenler üzülmüş. Haksızlık ediliyor kanımca. Bu baba yada dede rock şu an tam da ihtiyacım olan şeymiş. Dinledikçe anladım. Melodiler bol ve Rob dede'den çok temiz bir performans. Elbette çift sidiyi doldurmak için ara enstrümanlar fazlasıyla yer almış, bazı parçalar uzun, bazısı gereksiz. Olabilir, genele bakmak lazım. Rob dedenin performansı gerçekten tam ders niteliğinde, kah tüyler ürpertiypr, kah kızgın, farklı duyguları uyandırmakta pek bir mahir.

7,50++/10

8 Haziran 2018 Cuma

Judas Priest - Firepower (2018)

Bu sene oldukça ses getiren dönüşüyle Judas Priest karşımızda. Kabul etmek gerekirse ilk dinleyişler iç açmasa da bir süre sonra albüme ısınıyorsunuz. Ve kanınız kaynamaya başlıyor. Çünkü grup son yıllardaki aheste ve ezici rifflerle bezeli tarzını terk edip tekrar enerjik geçmişine dönüyor. Elbette ohara ohara bir beste yok, elbette özgünlük namına bir şey katmıyorlar. Yalnız sert müzikte son yıllarda unuttuğumuz bir özellik olan eğlenceyi, eğlendirmeyi bizlere tekrar hatırlatıyorlar. Yaş yetmiş iş bitmiş gibi bir deyimi yetmişlik delikanlılar duruşlarıyla bozuyorlar. Benim bile bazen metal müziği kafam kaldırmamaya başlamışken, takdir edilesi bir cevap olarak bu albümü yüzlerimize yapıştırıyor grup. Ve evet yılın yarısı bitti ve 2018 albümlerine yeni başladım. Yeni müziklerle bağlantımın gittikçe zayıfladığı da doğrudur. Buna yaşlanma belirtisi diyorlar.

8,0--/10

21 Kasım 2013 Perşembe

RETRO: Judas Priest - The Best of Judas Priest (1978)

Cidden şöyle adamakıllı bir heavy metal albümü dinlemeyi özlemişim. Grubun 70'lerdeki ilk üç albümünü derleyen toplayan çalışma, grubun eski plak firması tarafından değişik baskılarıyla pişirilip pişirilip önümüze getiriliyor. Grup elemanları hiç memnun olmasa gerek. Olaya tepkisel bakmayıp müziğe eğilirsek gayet keyifli şarkıların albüme seçildiğini görmekteyiz. Yalnız adedi az, sadece 8. Sonraki baskılarda grup elemanları ile kuruluş aşamalarına dair hoşsohbetler eklenmiş. Yani anlayacağınız, dibine kadar sömürüye maruz kalmışlar. Elbette  grubun henüz tam anlamıyla Judaslaşma sürecini tamamlayamadıkları, kozalarından çıkamadıkları erken bir dönemi temsil etmesi sebebiyle de albüm genel diskografi açısından yetersiz bulunabilir. Ancak The Ripper'ın dumanı üstünde solosunu dinleyince böyle fani şeyler üzerine kafa yormanın gereksizliğini kolayca farkedeceksiniz.

8,25+/10

26 Temmuz 2010 Pazartesi

RETRO: Judas Priest - Angel of Retribution (2005)

Gözardı edilen bir albüm, halbuki bayağı severim. Albüm gücünü grup elemanlarının içtikleri enerji içeceklerinden değil yıllara inat buram buram heavy metal kokan parçalar yazabilmelerinden alıyor. Bir de bu şarkıların albüm içinde değişkenlik göstermesi, her zevke hitap edebilen dakkalar sunabilmesi es geçilemez. Yine de genelde, sondaki uzun Lochness canavaına yazılan epik deneme ya da Angel'i saymazsak gayet tempolu bir performans gösteriyorlar. Bazıları da gruptan yeni bir Painkiller bekliyor, peh. Ehtiyarların çatır çatır metal yaptığına şükredelim, oturalım yerimize. Bu arada hala Nostradamus'u dinlemedim, dinlediğimde yavaştır bayıktır diye eleştiri getirebilirim. Baştan rezervimi koyayım. Ancak bunu çocuksu hakaretamiz anlayışsız eleştirilerle aynı kefeye koyamamak lazım.

8,75/10

15 Temmuz 2008 Salı

13 Temmuz Judas Priest Konseri

Yine bir pazar konseri kuşağında birlikteyiz. Bu hafta Kuruçeşme Arena'dan ülkemizdeki genç dimağlara efsane grup JP sesleniyor. Ortaköy trafiği malum ve koskoca , dünyanın en büyük gruplarından Judas Priest tam vaktinde konsere başlıyor. Dolayısıyla belli bir kitleyle konsere geç intikal edip, konserlerin en heyecanlı kısmı, sabırsızlıkla grubun sahneye girişi safhası, kaçırılmış oluyor. Hiç yakıştıramıyoruz kendilerine! Kitle abartıldığı gibi 10 bin felan değil, taş çatlasa 5000 civarındadır. Ama bu sene patlayabileceği endişesi taşıyan bu konserin başarıyla tamamlanması özellikle sponsor desteğindeki bazı promosyon /atraksiyonlara da bir şey borçlu. Yaş dağılımıyla oldukça dengeli olan izleyiciler arasında dedelerden torunlara 3 kuşak mevcuttu. Herkes eğlendi coştu. Sonuçta sadece kanlı canlı hallerini görmenin zevki yanında Halford amcanın albüm kaydına yakın (aynısını beklemeyin adam 60'ına merdiven dayamış!) vokaliyle eşlik ettiği parçaları dinlemek bonus gibi birşeydi. Lakin diğer ülkelerdeki aynı playlisti çaldıkları gözden kaçmadı. Türk dinleyicilerinin ve benim de %yüz tatminle dinlediğimiz bir playlist değildi sonuçta. En azından Painkiller albümünün 2/3'ünü çalsalar da olurdu ;-))
Dönüşte ise genç metalci taifesine takılıp Beşiktaş'a yürümek ise apayrı bir dert oldu. İşin acıklı tarafı ise Reina'nın Sortie'nin önündeki buzağıcıkların yanından geçmek zorunda kalmamdı.
Grubu dinlemeye gelen turistlere
Babasının omzunda metalci işareti yapıp kafa sallayan 5 yaşlarındaki doğuştan metalci bıcırığa
Önümdetüm konseri, bazı şarkıların bitiminde alkış tutmak haricinde ellerini arkasında kitleyerek kıpırdamaksızın izleyen ve yelek gibi bir şey giyen hafif kilolu dayıya
Bi ara kalabalığa karışarak kafa sallamayı taklit etmeye çalışan fosforlu kıyafetiyle güvenlik kardeşimize
konseri izleyen gençlere, teyzelere dedelere
ve tabi ki Judas Priest'a teşekkürler.

10 Mayıs 2008 Cumartesi

Judas Priest - Jugulator (1997)



Judas Priest? Hiç sanmıyorum, genelde 80'lerin chessy pop-metal sounduyla metal camiasınaimza atan grubun bu albümündeki sound klasik, biraz sulandırılmış modern 90'ler trashi. Sadece mikrofonu eline alan Tim Owens'in gruba katkıları değil,bizim köyden gözüken. İsmi geçmişken, hayatını ve günümüzdeki hikayesini drama kuşağında rahatlıkla takip edeceğiniz Owens albüm boyunca tekdüzeliği aşmaya çalışsa da albümde, ne kadar da samimi de olsa, ses rengini beğenmiyorum. Benim için olmadı ve olmayacak.
İlginçtir, albümde kötü parça yok. Her parçanın nakaratı güzel, ama kalıcılıkları kısıtlı. Death Row, Bullet Train, Burn In Hell (vokalin gayet başarılı olduğu bir parça), Abductors (Owens'a albümün en Halfordumsu ödülünü bu parçadaki performansıyla veriyoruz, Alkışş!) diğerlerinden sıyrılıp bir baş farkıyla finişe adlarını yazdırırkene Decapitate yarışı sonda bitiriyor. Albümdeki malzeme 4-5 şarkıya yetermiş aslında. Hakeza (Japonca gibim!) yarı-epik yapısıyla son parça Cathedral Spires'ın 9 dakika olmasına da gerek yokmuş. Sözlerde ise parti havasından uzaklaşılmış, ciddi meseleler irdeleniyor gibi gözükmekle beraber alaycı bir mizah da var, kasıtlı olduğunu umuyorum!
Özet, önyargıyla bakılmadığı vakit fena olmayan bir albüm.
(7,5/10)

23 Nisan 2008 Çarşamba

Judas Priest - Painkiller (1990)


Diğer parçalara göre nispeten sönük birkaç parça içerse de bu albüm, heavy metal adına üretilen en iyi örneklerden biri. Tekrar dinledim ve hiç bir sıkılma yok. Öyleyse lafı fazla uzatmaya da gerek yok.
10/10/10/10/10/10/10/10/10/10

20 Nisan 2008 Pazar

Judas Priest - Ram It Down (1988)



JP'nin en az beğenilen albümlerinden biri olmasına rağmen bana göre öncekine göre bir kaç gömlek üstün ve tatmin edici -en azından benim için- bir çalışma. Hallford'un gay çığlıklarını Painkiller'daki kadar olmasa da sık sık attığı , örneğin Heavy Metal, Love Zone adlı parçalar sev yada nefret tarzında. Love Zone , Come On Get It , I'm A Rocker ekstra bir şey sunmasa da dinlemesi oldukça eğlenceli. Hele Love You To Death'de Hallford'un çığlıkları ve şaklayan kamçı sesiyle birlikte aşağıdaki liriklere ne demeli, provokatif ?? Ha Ha Ha!
I'm all tied up on your bed (.....)
do this, do it like that oh yeah
You've hit the spot, give it all you got
Turbo ile karşılaştırırsak, sert, çifte çifte gitar ataklarıynan süslü sololar, namevcut synth gibi özellikleri sergileyen albümün sıkıcı tarafı ise davullar. Albüm boyunca pat es pat es pat es pat a pat şeklinde patatese ulaşmaya çalışan bir performans. Hakkını yemeyelim arada çısçısları da duyuyoruz :)) Albümün olmamış parçası ise aslı Chuck Berry'e ait Johnny B.Goode. Ağır ritmiyle metalik marş olarak arz-ı endam eden Monster of Rock, Blood Red Skies, Hard As Iron biraz da Heavy Metal ve Ram It Down favori parçalar.
Dinlerken aklıma takılan gruplar:Scorpion, Europe, Iron Savior, Climb,Marilyn Manson.
(8,0/10)

6 Nisan 2008 Pazar

Judas Priest - Turbo (1986)



Korkunç rezil kapağı, orta tempo yer yer synth kullanılan 80'ler hard rock-glam parçaları ile vasatın üstüne çıkamayan bir albüm. Bunun üzerine pek bir şey yazılmaz ama biz eğlenelim bakalım.
Zaten lirikler konusunda pek başarılı olmayan JP, bu albümde iyice tozutmuş ya da 80'lerin tozunu yutmuş. Turbo Lover'ın manası ben senin turbo aşığınım dıdıdıdm ; kalbimin anahtarı sende geyiği tüten Locked In; gencim güzelim ebeveynimin lafını neyleyim diyerek 80'lerin asi gençlerin marşı kıvamında Parental Guidance; çek ellerini mahrem yerlerimden diye özetlenebilecek Private Property; çılgın geceler, manyak saatler, ya da kaçaman, kurtulaman, saklanaman çünki aşk için yanıp tutuşirem, azmişem. Ha unutmadan dünyayı sallayı yuvarlıcaz tadında rock and roll şarkısı da eksik değil albümde. Evvet lirikler üç aşağı beş yukarı böyle. Gelelim diğerlerinden burun farkıyla farklılık yaratarak öne çıkan parçalara: Girişi ile Nothin Else Matters'ın nintendo versiyonunu andıran Out In The Cold ile nakartıyla Poison'u çağrıştıran ama verse kısmı ile güzel Reckless.
(5,5 /10)

29 Mart 2008 Cumartesi

Judas Priest - Defenders of the Faith (1984)


Sound olarak bir önceki albüm ile ikiz olan bu albüm için Uğur Dündarvari araştırmalara gerek duymaksızın fanlarınca 80lerdeki en iyi JP albümlerinden sayıldığını söyleyebilirim. Hızlı ve melodik besteler, ciyaklamalara yakın vokal, marş düzenlemeler, komplex olmayan parçalar, gitar sololar, klişeler klişeler klişeler. Hepsi iyi müzisyenlikle birleşince de 80ler soundu için Voltran oluşuveriyor.

Albümde kötü parça yok, favorilerim ise hikaye örgüsüne uygun şekilde albümden daha komplike Sentinel, günümüzün elektronik veya elektronik etkilenimli rock tarzında coverlansa pek güzel olacak Love Bite. Grup "Taksimde sallandıracaksın bi kaç kişiyi, bak o zaman göreceksin!" nidasını sevenlere yönelik de bir çalışma yaparak, Some Heads Are Gonna Roll'u beğenilerimize sunmuşlar ve üstteki nidanın sahiplerinden olmamama rağmen takdirlerimi kazanmışlardır. Aynı takdiri albüm kapağından dolayı verememek de beni kahretmektedir,o ayrı bir mevzu.

(8,5 /10)

16 Mart 2008 Pazar

Judas Priest - Screaming For Vengeance (1982)


JP'nin okuduğum/duyduğum kadarıyla en iyi albümlerinden biri olarak lanse ediliyor. Bir de biz bakalım.
The Hellion introsu ve ardından başlayan Electric Eye, gaz bir albüm başlatmak için gerekli ikili ödülü gibi saçma bir şey olsaydı, kesinlikle gruba büyük ödülü kazandırırlardı. Yalnız bu girişle albümün geri kalanı için beklentiler çıtası, yukarıda bir yerlere uzatılıyor.
Ve takip eden Riding on the Wind sert bir parça olmasına rağmen yükselen beklentileri karşılayamıyor. Bloodstone orta sertlikte hızda bir parça öncekinden daha iyi özellikle basit korosu ve sololarıyla. Tam 80'lerin baladı tarzında, ama ağlayan sızlayan türde değil, (Take These) Chains'i gerçekten beğendim. Yine aşkdan sözeden melodik metal tarzında Pain and Pleasure'ı da dinlemek oldukça zevkli. Albümün adını aldığı şarkı ise Halford'un tiz vokaliyle hızlı hatta speed tarzında. Albümün en iyi parçalarından biri ise You've Got Another Thing Comin'. Halford'un bu albümde vokalini çok iyi kullandığı gerektiğinde tiz çığlıklarını, gerektiğinde cool, umursamazca söyleyişine tanık oluyoruz. Gayet güzel. Fever ise belki de nakarattan dahi daha dinlemesi zevkli verse kısmı ve Scorpionvari girişi ile albümün en iyi şarkısı. Ya da Electric Eye ve You've got... ile beraber ilk üçte. Neyse.. Albüm başladığı gibi dinamik ama aynı kalitede olmayan bir tarzda Devil's Child ile sonlanıyor.
Lakin verdiğim puan 9 etmez. Bu albüm 80'lerde metal piyasasında devrim etkisi yapmış olabilir. Ama benim baktığım pencere 2. milenyumdan açılıyor. (Hani uçan arabalarımızla yüzlerce kat gökdelenlerin arasında seyahat edip, aydaki üslere turistik seyahat için roket havaalanlarında kuyruk bekliyor olacaktık!!) Zaten objektif olacağımı da söylemedim.
(8,75 / 10)

2 Mart 2008 Pazar

Judas Priest - Point of Entry (1981)



Ehem, bu metal değil, hard rock bile zor denilebilir. Hemen kritelerimizi değiştirelim. Sonuçta Helloween'in de böyle bir dönemi oldu. Ve bu dönem oldukça eğlenceli şarkılar ve en iyi parçalarından biri olan Perfect Gentleman (ya da onun gibi bişeydi ismi) parçasını üretmişlerdi. Peki JP buram buram ticari kaygı kokan bu albümde neler yapmış?
Bazıları eğlenceli basit parçalar, akılda kalıcı melodi eksikliği. Nasıl bir dilemmadır ki basit eğlenceli parçalar birkaç dinlemeden sonra sizi tilt eden şarkılar listesinde zirveliğe oynuyorlar! Bu hiç eğlenceli değil !
Desert Plains sadece albümün en iyi parçası değil bence JP'nin en iyilerinden biri. Albümün genelinden farklı, vokalin uzaktan geldiği hoş bir çalışma. Ortalamanın üzerinde olan diğer parçalar Solar Angels, Turning Circles, On the Run ve Heading Out to the Highway. Aritmetik ortalama aldığımda 5,5 çıkıyor ama Desert Plains ve JP hatırına :))
(6 / 10)

24 Şubat 2008 Pazar

Judas Priest - British Steel (1980)



En iç gıcıklayıcı(farklı bir vokal tarzıyla söylendiği için): Grinder
En sıkıcı: Metal Gods
En marş gibi olmayan marş: United ( 'Take On the World' dan kat kat iyi)
En eğlenceli: Living After Midnight
En dile takılan nakarat: Breaking the Law
En sert:Rapid Fire
En fena değil ve "cool" isme sahip olan(heh he fazla zorladım burda): You don't have to be old to be wise
En farklı ve en epik ve en iyi: The Rage (hoş bas girişiyle, özellikle)
En eee işte: Steeler
(7,75/10)

8 Şubat 2008 Cuma

Judas Priest - Killing Machine (1978)



Evet, şaşırtıcı çünkü farklı. Bir önceki albümde elde ettikleri soundu değiştirip 70ler-80ler melezi sert ama eğlenceli bir soundu denemişler. Vokal tekniği de denenler arasına girince bu Halford mu diye şüpheleniyor insan. Albümlerinde istikrarlı bir soundu takip etmeyen grubun, bu albümü için ise, benim de katıldığım bir tespit, glam rockun öncüsü eleştirisi getirilmiş bazı yerlerde. Öyle ama dar görüşlü olmamak lazım. Sonuçta eğlence faktörü gayet yüksek. Özellikle gitar sololar sayesinde.
Albümün en kötü şarkısı olan,sonradan Manowar'ın benzerlerini çok daha başarılı bir şekilde üreteceği metal kardeşliği temalı marş şarkı Take On The World, Mahsun Kırmızıgül'ün Kardeşlik Türküsüne dönmüş. Ya da popçuların 80lerde hep beraber söyleştikleri We are the World'e. Hiç olmazsa bu son şarkı UNICEF gibi bir kuruma katkı amaçlı idi. İyiler ise, bana başka bir grubu hatırlatan (Motorhead?) Hell Bent for Leather, bana başka bir grubu hatırlatan (tekrar mı oldu ne) Burnin' Up, muhteşem balad Before the Dawn . Bir de dinledikçe sevilen, nakaratıyla ve sonlanışıyla öne çıkan Evil Fantasies. Diğer parçalarda ise güzel anlar, riffler parça boyunca ilginizi yüksek tutamıyor.
(7,5/10)

27 Ocak 2008 Pazar

Judas Priest - Stained Class (1978)



Nihayet JP nin hard rock ağırlıklı dönemi sona ermiş görünüyor. 80 lerin heavy metaline giriş kitabının "chapter"larından biri de bu albüm olsa gerek. Neyse genel olarak enerjik parçalardan oluşan albümde yer alan birkaç orta tempolu balad da fena değil. Aslında cover olan Better By You, Better Than Me ve 6.5 dakikalık ve solosuyla keyifli anlar yaşatan Beyond The Realms Of Death. Sözler de anlamı.
Albüm hızlı bir parça olan Exciter ile açılıyor. Diğer beğenilesi şarkılar ise giriş riffi ile dikkat çeken Stained Class, Savage ve girişi ile Painkiller (evet, dinledim ve hiçbir JP albümünün o seviyeye ulaşacığını zannetmiyorum) albümünü hatırlatan kapanış parçası Heroes End. Kötü parça yok ama öne çıkanlar da kişisel zevke dayalı olduğu için birbaşkası başka bir en iyi Stained Class parçaları listesi yapabilir.
(8,5)

9 Ocak 2008 Çarşamba

Judas Priest - Sin After Sin (1977)

Sad Wings of Destiny ile heavy metalin temel taşlarını kurmaya başlayan grup, bu albüm ile hem sound hem de prodüksiyon kalitesi açısından biraz geriye gitmiş. İlk dinlediğinizde Sinner ve Joan Baez coverı Diamonds and Rust dikkatinizi çekiyor ve oldukça iyiler. Last Rose of Summer ise gerçekten gereksiz bir balad olmuş, R.Halford'un earth kelimesini söylerken çıkardığı ses hala kulaklarımı tırmalıyor. Geri kalan şarkıların çoğu 70lerin soundunu taşıyan amma ve de lakin klasik Judas Priest bestelerinin nüveleri olan enerjik şarkılar. Diğer balad Here Comes the Tears nispeten daha dinlenilir, progressive/psychedelic bir çalışma.

(7,5/10)

2 Ocak 2008 Çarşamba

Judas Priest - Sad Wings Of Destiny (1976)



Blues etkilimli hard rock türünde olan ilk albümleri Rocka Rolla (ki dinledim gayet hoştu. O yılların modası olan bazı psychedelic deneysel efektler tam oturmasa da ve albüm çok yavaş olsa da 8/10) dan sonra grubun heavy metal soundu içeren albümleri. Dinleyicileri tarafından en iyi albümleri içine dahil edilen bu albümde hemen hemen her şarkı bugünün klişe metal marşlarının doğum aşamasını gösteriyor. Sadece güzelim Rob Halford'un güzelim vokaline rağmen balad Epitaph olmamış, uymamış. Geri kalan şarkıları da mutlaka duymuşluğunuz vardır.
Victim Of Changes ,The Ripper ,Dream Deceiver ,Deceiver
Tyrant, , Genocide, Island Of Domination. Prelude ise piyano ve gitarın kullanıldığı kısa bir ara parçası. Herşey güzel de günümüzün sert heavy metal soundu ile albümü değerlendirirsek bu yapıt bayağı bir soft kalıyor. Ne de olsa yıl 1976.
(8,5/10)