On Thorns I Lay - Aegean Sorrow (2018)

 

Hiç beklemediğim anda kalbimden vurulmuşa döndüm. Ne albüm ama. 2010'ların en iyi gotik doom albümlerinden birisi bence. Hatta iddiamı bir adım öteye taşıyayım müsadenizle. Orama'dan bile iyi mi ne. Ve değeri bilinmese de grubu bir adım daha öteye taşımış sanki. O doksanların havasını taşıyan , sert ve melodik seslerle melankoliyi tattıran, köklerde death metali de duyduğumuz şirin şey. Benim beğenime çokça hitap etmekte. Piyanolu felan geçişlerde var. Biraz tekdüzelikten muzdarip, minimal ve bol tekrar, teknik bir şey de beklemek saflık olur. Atmosfer işte, arada parlayan basit ama vurucu tonda az rifler ve sololar hep bu atmosferi güçlendirme amacıyla çalışıyor. Keman duyuyoruz arada bir, bak bu mühim ve kadın vokal yok.

8,50+/10

On Thorns I Lay - Eternal Silence (2015)

 

Uzunca bir süre müziğe ara veren grup bu albümle sert metal kulvarınaa 2015 sularında geri dönmüş görünüyor. Dönüşler nedense hep daha sert , ilk günlere yakın çizgilerde oluyor.  Atmosferik death doom ve gotik örneği olarak albüm bomba gibi başlıyor. Güzel bir intro ve cancanlı conconlu hit denebilecek Breathing. Sonra bir kaç şarkı ile kayıt tutunmaya çalışıyor. Anlıyoruz ki o dönüşün heyecanını pek de yaşamamışlar. En son biterken bir kıpırdanma yaşıyoruz. Nedense bazı anlar The Gathering aklımıza üşüşüyor.

6,50-/10

On Thorns I Lay - Egocentric (2003)

 

Gotik doom metal'in elit grubu içinde neden yer alamadıklarını bu vesileyle bir daha anladığımız bir çalışma. Diğer bir ifadeyle iyinin, olmuşun bir adım gerisine düşmesiyle illet ediyor. Diğerlerine kıyasla en çok da Paradise Lost'un orta dönem işlerine benzettiğim çalışma ağır bir biçimde dönemin alternatif rock ve metal etkisine de maruz kalmış. Besteler de basit, bol tekrar jınjın akorlarla bezeli. Hani nu gotik gibim bir şey. Hatta bariz grunge havası bile yer bulabilmiş kendine. Bu çeşitlilik çok da kötü bir şey değil bence. Ayrıca vokalin kendine özgü bir albenisi var. Brütal değil. Hüzün tabi ortak payda. Ya nefret edersiniz ya da çok seversiniz tarzında bir albüm olmuş. Ama nostaljik atmosferi bile eskileri bilenler için değerli.

6,75/10

On Thorns I Lay - Angeldust (2001)

 

Doom ve gotik metal grupları hep bir arayış içinde olmuş, kısa süre içinde başta elektronik müzik olmak üzere çeşitli denemelere girişmişlerdir. En azından soundu hafifletmişlerdir biraz. Yıllar sonra ise sert metalik köklere geri dönüş trendini takip ederler. Yunan grubun bir önceki albümleri Future Narcotic'i es geçerek 5. uzunçaları melektozuna kulak verdim. Grubun emsalleri gibi değişimin parçası olduğunu duyuyoruz. O etkileyici tarzı terketmişler, kadın vokal varla yok arası. Erkek vokal ise brütallikten uzak, gotik rock etkisi belirgin. Bence bir sorun yok ama albüm eski dinleyicilerin tepkisiyle karşılaşmış görünüyor. Biraz haksızlık ediliyor zira kemanlı bir kaç parça, yoğun bir kaç parça her ne kadar vasat vokal ile sakatlansa da gönül çelebiliyor halen ve hala. Deep Thoughts! Angeldust! Albüm kapağı endüstriyel tınılara gönderme içerse de sound hiç öyle değil, daha güvenilir limanlarda. Tamam kabul aslında vasatın biraz üstünde amma benim bu tarz işlere zaafım var doğuştan pesimist biri olaraktan.

7,0/10

On Thorns I Lay - Crystal Tears (1999)

Çok güzel kemanlı, yürek burkan bir parçayla açılıyor bu albüm. Eskiden de bilirim, grubu da tanıma sebebimdir. Keman önemli. Lake of Tears ve bilumum grubu da özel yapan bir enstrümandır. Fakat albüm önceki çizgiden bağımsız bir hat izliyor. Gotik metalin klişelerine yaklaşıyor. Kemanıyla, hoş atmosferiyle henüz aynılaşmamasına rağmen. Doksanlarda bu tarz gruplar yerinde duramıyor elektroniğe dek uzanan hep bir arayış içinde hareket ediyorlardı.

7,50/10

On Thorns I Lay - Orama (1997)

 

Grup daha bu ikinci albümüyle başyapıtına erken bir dönmede kavuşmuş görünüyor. Albümün profesyonel ve leziz olduğu geçiş görevini üstlenen sözsüz parçaların ucuz klavye melodileri yerine atmosferi güçlendiren ambiyans türüne dayanmasından belli oluyor. Kadın vokal ve brütal erkek vokal geleneksel eşlikçiliği gayet yerinde dozajlarda kullanılmakta. Belki de yeniden yağılmış versiyonu dinliyorumdur, prodüksiyon tertemiz, net ve pırıl pırıl. Sözleri okumamakla birlikte konsept bir hava sezinleniyor. Tempoda ve beste formülasyonunda bazı çekinik tavırlar var. Onun dışında karamel.

7,75/10

On Thorns I Lay - Sounds of Beautiful Experience (1995)

 

Bir gotik metal dinleyeyim diye canımın çektiği anlara konseri gelme ihtimaliyle Yunan kardeşlerimiz eşlik ediyor. Grup tür içinde ilk akla gelen isimlerden olmasa da istikrarlı faaliyeti sebebiyle öyle ya da böyle isimlerini duyurabilmiş durumdalar. Benim gibi üç-beş bilemedin bir iki vatandaş varsa konser öncesi dinlemeye başlayacak, sizlere sevabından bir iyiliğim dokunacak. Bu merhaba, biz geldik albümünü esterabim geçebilirsiniz. Fısıltıyla söylenen ama yüksek volümde mikslenmiş kliğn vokal, çok da etkilemeyen ama ara ara VAOWW çığlığıyla he iyiymiş dedirten brütal vokal, dönemine uygun ama kiç klişe besteler, bin kere duyduğumuz hem romantik hem epik beşibiryerde keyboard tınısı felan fiğlan. Araya bir adet black metal parça da karışmış, bu da grubun kafa karışıklığına delalet ediyor. Bir kaç yerde birden gitar enteresan bir şeyler yapıyor, böyle bir jazzy bir şey yapıyor, ona da he iyiymiş dostum diyorsunuz. Çok da zorlamamak lazım, zira zaman dört nala koşan bir at.

5,25/10