RACHMANINOFF etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
RACHMANINOFF etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

18 Nisan 2025 Cuma

Rachmaninoff - Symphony No. 1; The Isle of the Dead (2000)

 Romantizm benim için netametli bir oluş. Bu akımla ilişkili eserler veren bestecilerden Rachmaninoff ya da Rachmaninov ya da bizim lisanımızda Rahmaninov çok da ünlüsü olmadığı senfonik türden iki bestesi ile bu albüme konuk olmuş. Orkestranın yönetimi yine memleketlisi Rus Pletnev'e emanet edilmiş. Rus Rus'un halinden anlar herhalde. Romantizmin hülyalı, narin, aheste ve kırılgan dünyası 18-20 dakikalı senfonik şiir diye geçen (ama şiir denilse de  sözsüz) Isle of Dead yani Ölüler Adası ile vurgulanıyor. Besteci siyah beyaz, albüm kapağında da yer alan resmi görünce bestelemiş. Beyaz ihrama bürünmüş birinin kayıkla bir adaya yaklaştığının resmi, ölüme yaklaşan insanın hikayesi bir anlamda. Bu resme baka baka besteyi dinleyerek sindirmeye çalışsam da çok başarılı olduğumu söylemem mümkün değil. Yaylıların yükseldiği anlar ve bazı harmoniler canlılık katsa da araya giren sessizliklerle kesintiye uğrayan ve ana teması zayıf bir beste olarak banyansıdı. 1 nolu senfoni bestecinin zamanında pek sevilmeyip unutulsa da hepi topu mevcut 3 senfonisi arasında tekrar keşfedilerek, tekrar inşa edilerek bugünlerde öne çıkarılmış. Örnek aldığı Çaykovski'nin gösterişli patlama anlarına benzerlikler kendi yorumu ile yer almakta. Sakin anlara tezat endişeli veya kızgınlığa uzanan değişken ruh halleri ve değişken temaların kararsızlığı dikkat çekiyor. Yanılmıyorsam 2. harekette sinematik infial teması biraz daha sağlam bir zemin sunuyor dinleyiciye. Bu haliyle bile romantizmin durağanlığı test edilmiş diyebiliriz. Hatta sonlara doğru süvari trombonlara yada neşeli perküsyonlara karşı gergin yaylılar ve kapanışın zarif bir agresyon ile tamamlanması senfoninin ilginç anlarını teşkil ediyor. Evet bu senfoni biraz değişik.

6,75-/10

29 Mart 2015 Pazar

Tchaikovsky / Rachmaninoff - Concerto No. 1 / Concerto No. 2 (Van Cliburn, Kondrashin,Reiner) 1987

Çaykovski'nin konçertosunu dinlemeye başladığımda melodilere istemsiz birşekilde eşlik edince doğuştan bir yeteneğim olmadığına göre daha önce de dinlediğimin farkına vardım. Hatta buraya da yazmışım: O zaman piyanonun başındaki isim Horowitz imiş. O vakit de bu parça için olumlu görüşlerimi bildirmişim, bildiriler yayınlamış, brifingler vermişim. Bu sefer tuşlara sihirli bir şekilde dans ettiren isim bugüne kadar hiç duymamış olduğum ve içten içe hayıflandığım Van Cliburn isminde bir zat-ı muhterem. O ne muhteşem bir performans öyle. Adeta piyano hayat buluyor, konuşuyor bizimle muhabbet ediyor. Farklı farklı ama birbirini tamamlayan duyguları dinleyiciye geçiriyor. Ha keza orkestra da oldukça iyi iş çıkartıyor. İlk konçertoya Kirill Kondrashin şefliğinde RCA Senfonisi, ikinciye de Fritz Reiner yönetiminde Chicago Senfonisi eşlik ediyor. İkinci piyano konçertosu demişken bu eser yine Rusya yörelerinden aramıza katılan Rachmaninoff'un imzasını taşımakta. Onun eserlerini fazla durgun ve romantik bulmakla beraber beklediğimden daha fazla keyif verdiğini söyleyebilirim. Sonuçta klasik müzik ve piyano konçertosu bu, boş bıraktığınızda dağılıyor. Dolayısıyla dinlemesi de emek ve konsantrasyon isteyen çalışmalar.

8,0-/10

30 Temmuz 2013 Salı

Sergei Rachmaninoff - Dances: Symphonic Dances; Dances From Aleko; Capriccio bohémien (The Philharmonia/Neeme Järvi) 1993

3 Hareketten oluşan hayli uzun Symphonic Dances op.45 ile açılıyor albüm. Elitistlerin seveceği şekilde kompleks bir beste diyebiliriz. Temponun coşduğu belli anlar ilgi çekse de kısa sürüyor. Asıl Erkek ve Kadın versiyonu olarak 2 parça halinde yer alan Dances from Aleko merak uyandırıyor. Çünkü Slavik folklorun izleri çok daha belirgin bu örneklerde. Rachmaninoff'u seçmemde de ana gaye bu havayı teneffüs etmekti zaten. 18 dakikayı bulan Capriccio bohémien de bir yönüyle folklorik ifadeyi devam ettiriyor. Süresinden anlayacağımız üzere müzikal olarak hırslı sıfatıyla bile değerlendirebiliriz. Albümün geri kalanında olduğu gibi orkestral düzenlemeler ustalık eseri. Lakin bu sefer araya giren sessiz kısımlar o kadar yoğun ki, sonuna kadar sesi açıp zil titreşimlerini anca duyabiliyorsunuz mesela o anlarda, dinamik kontrast diye adlandırılabilecek bu klasik müziğin sevmediğim genel karakteristiği yüzünden konsantrasyonu kaybetmemek olanaksız. Symphonic Dances'un ilk bölümünde olduğu gibi bu parçanın da sonlarına doğru bu uyku büyüsünden kurtulduğumuz oluyor.

6,75/10