MILES DAVIS etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
MILES DAVIS etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

7 Nisan 2026 Salı

Miles Davis & John Coltrane - Live in Stockholm 1960 (1985)

 Caz ile ikircikli halim cazın zirve yaptığı döneme tekabül ediyor daha çok. Miles Davis ve John Coltrane gibi 2 duayen sanatçının en gözde olduğu dönemdeki rastlantısal ve emprovise tarza yakın şarkılar işte tam da içselleştiremediğim şeyin tanımı olsa gerek. Defalarca bu kaydı dinledim, iyi güzel kök besteler. Ama benim içimdeki tembel miskin adamı dans ettiremediler.

6,50-/10


2 Haziran 2025 Pazartesi

Miles Davis - Tutu (1986)

 Miles Davis'in kötü kayıtlarından biri addedilir. Halbuki kapağı kuul ötesiymiş. Trompeti başrolde çılgın nağmelerin esiri olmadığı için olsa gerek beğenilmez. Kendini geriye çekmiş ve aheste bir atmosferin parçası, grubun parçası olarak faaliyet gösteriyor burada. Grup ne yapıyor? 80'lerin dizi jenerikleri olur ya o tarz bir müzik. Füzyon gitar tonları, bazı ritimler yarı funk, programlanmış bateri, cıkı cıkı çısı çısı. Yormayan kolay dinlenir seyri sevdim. Bu demek değil ki akışta tutukluk, soundda ucuzluk yer almıyor. Zaten türün benzerleri içinde bile zayıf sıfatlanır. Bence biraz haksızlık etmişler. Hiddetleri Davis'in geçmişindendir.

6,75/10

22 Ekim 2023 Pazar

Miles Davis - Water Babies (1976)

 Klasik cazın şaşaalı günleri sona ermiştir 70'lerin ilerleyen yıllarında. Türün önde gelen isimleri de doğal olarak arayış içine düşeceklerdir. Miles Davis'in sonraki dönem eserlerinden biri ama 80'ler kadar füzyona bulaştığını söylemek güç. Bu arada kendimi hatırlatayım. Tür olarak klasik yada post-bop'un sıkı hayranı değilim, Miles Davis'in de ki belki de cazın en büyük ismi addedilir. Caz kabul edelim fazlasıyla kültürel belirlenimcilik eseridir. Bu yüzden dünyada kendi ezgilerini caz ile birleştiren pek çok müzisyenin de cevap vermesini teşvik etmiştir. 60'ların ardından dedim ama işin esprisi şu, buradaki parçalar daha önceki albümlerine girmeyen hani utanmazsak artık diyeceğimiz parçalar. Bu eserde Waune Shorter, Herbie Hancock, Dave Holand, Chick Corea gibi her biri kendi namını yürütmüş müzisyenlerle birlikte biraz daha ağır kanlı ve güvenli bir yol izlendiğini duyuyoruz. Benim kararım ise şu, parçalar güzel başlıyor ama ilgiyi ayakta tutmakta zorlanıyorlar. Genel kanı ise eski parçalar olmasından mütevellit biraz da, iyi olduğu noktasında. Sound olarak da albümün ilk tarafı daha eski model, son tarafı ise daha laytve o dönemin güncelliğine yakın. Garip olan ise bonus parça albümün en iyisi.

6,75/10

13 Haziran 2018 Çarşamba

Miles Davis - Decoy (1984)

Şu an sağolsun vodafonnn yüzünden göremediğiniz kuul kapaklı bu albüm, efsanevi caz üstadı Miles
Davis'in son dönemlerine ait bir çalışma. Bu türdeki eserleri ilk dinlerken denk geldiğim müzisyenin teknik manada arşlarda olması belki de onu anlayabilmem, müziğinden yeterince keyif alabilmem açısından bir engele dönüştü. Ya da herkesin sevdiğini ben de seveceğim kuralı diye bir şey, bilemeyeceğim artıkın. Neyse bu albüm soundu ile çok ilginç. o eski tarzıyla hiç bir alakası yok. Seksenlerin havasını taşıyan, hani neredeyse bir yerlerden pembe donlu bir aerobikçi kadın çıkacak gibi, caz ve funkın füzyonuna dayanan bir müzik bu. Dolayısıyla bazen trompete de baskın gelen synth ve perküsyon durumu mevcut. Gitarın olması ferahlatıcı bir etki yaratıyor. Çıkıçıkı düt düt çıkıçıkı çıs çıs düt şeklinde ilerliyor şarkılar. Enteresan geldi bana, çok alışkın olduğum bir vaka değil.

6,50-/10

30 Ocak 2011 Pazar

Miles Davis - Bitches Brew (1970)


GARİP! Dünyanın belki de en ünlü caz müzisyeni Miles Davis, çift cd'den oluşan bu yapıtına pek çok müzisyeni dahil ederek deneysel bir ürün ortaya çıkarmış. Genelde uzun parçalar oluşan bu albümdeki şarkılar belirli bir değişkenlik arz ediyor, gitarın etkisiyle caz-rock gibi bir şey tanımını bile kullanabiliriz. Besteler tekrarlı, kolay dinlenir, nakaratlı felan değil, doğaçlamaya yakın ve kompleks icralarla yükselen bir momentum izliyor. Kısacası aradığınız hoş vakit geçirip muud olacağınız bir albümse es geçebilirsiniz. Karanlık bir atmosfer eşliğinde vay babalar ne enteresan iş yapmış daha bir dikkatle dinleyeyim şurayı edasıyla yaklaşacaksanız doğru yerdesiniz. Ama benim daha bi ilgimi çeken Feio isimli bonus parça oldu ki bir yanıyla Godspeed You! Black Emperor diğer bir yanıyla epik bilgisayar oyunu Fallout'un kıyamet sonrası atmosferini başarıyla öncülüyor.

7,75-/10

13 Aralık 2009 Pazar

Miles Davis - Kind of Blue (1959)

Hemen hemen herkesin ortak kanısıyla gelmiş geçmiş en iyi jazz albümü seçilen Kind of Blue'nun açıkcası bu payeyi nasıl aldığını anlamış bulunmamaktayım. Gıcık olduğum çatal bıçak cazının sinir bozuculuğuna sahip olmamasına rağmen yine de tür içinde favorilerim arasına yer almayacak. Tabii ki caz tarihini bilmediğimi tam buracıkta eklemeliyim. Belki öncellerinden çığır açıcı bir kopuşu temsil ediyordur albüm.
Sound resimden de görülebileceği gibi saksafon ağırlıklı, parçaların da belli bir değişkenlik arzettiğini söyleyebilirim. Genel olarak sıkıcı demeyeyim de uyku getirici bir hava hakim albüme. İlginçtir ilgi çeken parçalar yavaş tempolu olanlar, özellikle bonus olarak alternatif bir yorumunun da daha sonraki baskılara dahil edildiği Flamenco Sketches ve Blue in Green ki siyah beyaz amerikan dedektif filmlerindeki ağır atmosfere sahipler.

7,25/10