7,50/10
METALLICA etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
METALLICA etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
13 Kasım 2025 Perşembe
Metallica - 72 Seasons (2023)
Sevabıyla günahıyla Metallica bizimdir, bizim kalacaktır. Hala da kendilerinde iş vardır. Bu da nişanesidir. Ben sevdim vallaha, ne derseniz deyin. Agresifliği biraz sahte duruyor, şarkıları gereğinden uzun ve öhöm Inamorata öhem bariz bir kaç kötü şarkı var. Yaratıcı değiller zaten, öyle bir iddiaları mı varkine? Ama metal içinde bile bugün solo atan ne kadar grup kaldı. Bence eğlenceli bir kayda imza atmışlar, kardaş. Çok da şey etmemek lazım kısacası.
13 Eylül 2025 Cumartesi
V.A. - The Metallica Blacklist (2021)
Devasa bir proje. Metallica'nın en bilindik kara albümündeki şarkıları ünlü ünsüz, rockçı, punkçı, popçu, jamaika portoriko çinganı, klasik piyanisti, country'cisi repçisi bi dolu insanın yorumladığı ve 4 siğdiye sığan bir kayıt. Bu tarz saygı albümü mantığında iki tavır vardır. Kimi kimileri aslına sadık , az değişmiş bir yorumu tercih eder. Kimbirileri de en çılgın kopuk anlaşılmaz derdüst edilmiş yorumu. Her nasıl oluyorsa ben ortada ama ikinciye bir tık yakınım. Diğer enteresan nokta şarkıların bazılarının bilmemmilyonkez yorumlanması, bazılarının ise çok az. Tek tek tüm coverların bahsi edilemez elbette. Lakin birkaç gözlemi paylaşayım. Enter Sandman en çok aslına yakın yorumlanan şarkılardan biri olmuş. Tercih ettiğimin tersine de aslına yakıncılardan Mac deMarco, Weezer, Ghost hoşuma gitti. Endüstriyel metal yorumu ile Rina Sawayama dikkat çekse de çok yükseldim sayılmaz. Başlangıçta muhafazakar yaklaşım grubun sevenleri ürkütmemeyi amaçlıyor belki. Ama takip eden Sad But True ki 7 yorum ile albümün en çok klonlanmışları arasında, kafa döndürecek değişkenlikte örnekler sergiliyor. Sam Fender'ın ağzından acıklı piyano baladı, surf country ritimleriyle Jason Isbell yorumu farklılıkları ile güzel dinleti sunuyor. Sunuyor da latin elektroreggaepop Mexican Institute of Sound yorumuna ne demeli? Twerk yapmaya teşvikten tutuklusun sevgilim! Bu şarkılar o kadar eğlenceli ki endüstriyel tınılarda rock yorumu ile St. Vincent bile sönük kalabiliyor, diğer üçü ise çoktan ölmüş. Tamam, tamam, YB biraz hızının getirdiği avantajla hala can çekişiyor diyebiliriz.
Holier Than You hareketli sert bir parça. Yorumların da bu doğrultuda çok incelikli olduğunu söylemek mümkün değil. Pür punk'tan hard rock'a ama daha çok punk kulvarında gidip gelen bir yelpaze ile dinlenir ama oldurmaz örnekleri meydana getirmekteler. 2. sidi'nin diğer şarkısı ise çalına çalına bence artık eskimiş ilan edilmesi gereken Unforgiven. Ve coverlar da çorba: indie, Hintçe rap flow, piyano baladları, daha fazla rap. İtiraf etmek gerekirse, bu son dinlememde bunları yazarken şarkıların bir çoğunu ileri ileri sardım. İcracılar da belki kendi dünyalarında biliniyordur, bir şey diyemeyeceğim.
3. CD daha şokomelli, Wherever I Roam küverleriyle açılıyor. Reggaeton rap (J.Balvin ama K-pop ıvırzıvırı hatırladım bip bliplerde) ve onun ucuz bir trap taklidi, elektronik bir remix ve vokal zayıf olsa da kemanıyla parlayan J.Pardi'den country hard rock yorumu. Don't Tread On Me ise Nothing Else Matters ile kombine edilen bir SebastiAn yorumu ile açılıyor. İlginç istisnai elektronik esintiler taşıyan üflemeli çalgılarla senfonik bir sona bağlanan ilginç (demiş miydim?) bir parça. Daha normal Don't Tread On Me'lerden biri indie rockçı Portugal The Man'e, diğeri de bir ara ün kazanan Volbeat'e ait. Bu versiyonları melodik buldum ve sevdim. Through the Never pek popüler bir şarkı değil. Sadece iki yoruma sahip, biri son günlerde pek çok sevilip adını duyuran Moğol grup HU'ya ait. Tuva ve Moğol folklorünü dinlemiş biri olarak bu grubun folk metal tarzını biraz kaba saba bulurum ve fikrim çok değişmedi. Diğer şarkı ise ismi sanı hiç duyulmamış Nijeryalı Timo Owo tarafından seslendiriliyor. Bu R+b, soul cover çok çok farklı ve gerçekten de hiç fena değil. Sonunda çok yorumlanan yine çokça eskimiş bir parçaya geliyoruz, Nothing Else Matters. Miley Cyrus ve arkasındaki binbir isim, Phoebe Bridgers, Depeche Mode'dan Dave Gahan gibi ünlü isimlere rastlıyoruz. Aman Allahım 12 adet Nothing Else Matters mı? Bir kısmı da son sidide neyse ki... Neyse ki Unforgiven'a kıyasla biraz daha mihrabı yerinde bir parça. Yine de aynı şarkıyı 12 kez ard ard arda dinlemek ayrı bir iş.
Son sidiğ de dediğim gibi Nothing Else Matters ile açılıyor ama klasik piyano yorumu ile, icracı Igor Levit. Beğenilesi bir örnek. Chris Stapleton yorumu da öyle, cayır cayır gitar solosu yankılanıyor, gayet iyi. Of Wolf and Man'i bir tanecik grup yorumlamış, kendi usulüne yani amerikana'ya göre uydurulmuş hoş ama dinleme için yegane sebep teşkil edebilemez. The God That Failed'e ise 2 grup talip olmuş. Daha önce dinleme imkanı bulduğum iyi gruplardan IDLES yorumu yakıyor. My Friend of Misery'e gelirsek, bir türlü dinleyemediğim yeni nesil cazcılardan Kamasi Washington yorumu diyor ve susuyorum. Sadece bu şarkının mp3'ünü bulun ve dinleyin. Diğer 2 versiyon'dan ise daha düz olan Izia'yı beğendim. Böylelikle son şarkı ve tek yorum The Struggle Within'e geldik, yeni flamenko karşılaması yada gidişlemesi diyelim.
4 saatlik bir dinleti içinden vasatın üzerinde sayılı örnek çıkıyor. Geneli orta seviyede, lakin fazla garip, itici ve hatta bariz kötü yorumlar da hiç az değil.
6,0/10
1 Ocak 2022 Cumartesi
Lou Reed & Metallica - Lulu (2011)
Bize bahşedilmiş olan kalıplar içinde hareket etmekten kendimizi alıkoyamıyoruz. Böyle bir düşünce aklımıza bile gelmiyor. Farklı olanı anlayabilmek bile bir çaba gerekiyor ki karşılaştığımızda hiç vakit kaybetmeden tukaka ilan ediyoruz. Zaten bu kalıplar tarafından artık kişiliğimiz oluşturuluyor. Bir kutunun içindeyiz. Evet, bu işbirliği albümü Metallica dinleyicisi için geriye atılmış büyük bir adım. Zaten bence Lou ve Kankaları gibi bir proje ismiyle yayınlanması gerekirdi ki ticari sebeplerle kimsenin işine gelmemiştir, sanırsam. Lou için ise bence ileri bir adım. Yaşına rağmen müzikle tezat bir ambiyans yaratan canlılığı hissediyorsunuz. Sözler için bir şey söylemiyorum. Doğaçlamanın saçmalığa ulaştığı yerler vardır illaki. Bu kaydın ruhu bir grup huysuz ihtiyarın huzursuz ve öfkeli söylenmelerinden ibaret. Güzel bir şey yok burada. Düzen de yok, kural da. Şartlanmalardan kurtulunca çok da kötü olmadığını anlayabilirsiniz.
6,75/10
19 Mart 2017 Pazar
Metallica - Hardwired...to Self-Destruct (2016)
Günümüz müzisyenleri sosyal ve politik konulara seslendirdikleri şarkıların sözlerinde veya aktivizmleri aracılığıyla daha duyarlı bir duruş sergilerken Metallica sözleriyle daha geniş bir kitleye ulaşmaya çabaladıklarını söylediklerinde ve hatta müziklerine bile bunu yansıttıklarında geçmişte Napster vakasını da hatırlayarak bu seçimlerini paragöz oportünist karakterleriyle ilişkilendirememekten kendimi alıkoyamıyorum. Aslında şu fanlar rahat bıraksa da Load gibi asıl kendi yapmak istedikleri şeylere yönelseler. Böyle sert işler ortaya koydukça, çalıştıkça diyelim yada, samimiyetlerini sorgulamamak elde değil. Yalnız hayat diye benimle sorunu olan bir varlık var, beni g.t etmek için her fırsatı değerlendiriyor. Çift cd'lik ki benim dinlediğim versiyon konser kaydıyla birlikte üç sidi'ye ulaşıyor, bu son kayıtları son dönemde yaptıkları en güzel bir şey. Death Magnetic'den iyi örneğin, bence. Thrash ağırlıklı şarkılar eskinin gölgesini taşımakta. En hoş örnek olarak Atlas, Rise!, Moth Into Flame ve tabi ki Spit Out to the Bone gösterilebilir. Bu arada ilk klip yayınladıkları Hardwired oldukça vasat bir şarkı, yine bence demeliyim sanırım. Fakat albüme nasıl heavy metal türü ağırlığını koyuyorsa dinleyici üzerinde değişik beklentiler de bu anlarda doğuyor. Şöyle de bir şey var ki şarkıların süresi bazen gereksiz uzun tutulmuş: Halo On Fire odağı kaybederek buna cuk oturan bir örnek oluyor. Her ne kadar temiz solosu ve bitişteki nakaratı çok şık olsa da bunu biriktirmek için sekiz dakika 15 saniye biraz fazla. Hakeza Man Unkind'da öyle. Ki bu şarkılar da Now That We're Dead ile birlikte adı anılması gereken kayıtlar. Bonus olarak Rainbow potporisi biraz çorba misali. Ama Deep Purple cover'ı When A Blind Man Cries ile Iron Maiden cover'ı Remember Tomorrow has olmuş. Konser kayıtları ise doğrusunu söylemek gerekirse benim üzerimde yeterince gaz gaz etki bırakamıyor artık. Vokalde yorgunluk ve tabi ki bateri performansındaki yavanlık herkesin malumu, yaşlanmanın dışavurumu olarak yansıyor. Velhasıl bazı popülist müzik dergilerinin pompaladığı kadar efsane bir kayıt değil elbette. Yine de benim gibi eski dinleyiciyi, hele de hiç bir beklentiniz kalmadıysa, gayet mutlu mesut etmeyi başardı.
8,0-/10
8,0-/10
26 Aralık 2013 Perşembe
RETRO: Metallica - Some Kind of Monster (2004) EP
Grubun lanetli döneminin başat şarkısı Some Kind Of Monster hem uzun hem de kısa versiyonu ile şerefine verilen bu EP'yi şereflendiriyor. Kim ne derse desin, hangi amaçla yapılmış olursa olsun, ben nü metalin o dönemde hakkından geldiklerini düşünüyorum. Sorun türün dengesizliğinde yatıyor. Neyse, St. Anger'ın tanıtım albümü güya ama geri kalan şarkılar grubun bilindik eski şarkılarının konser kayıtları. Tepkileri mi yumuşatmaya çalışmışlar yoksa para da para mı demişler, niyetokuyucum bu akşam çalışmıyor. Peki, o şarkılar hangileri? The Four Horseman, Damage Inc, Leper Messiah, Motorbreath, Ride the Lightning ve Hit the Lights. Güzel performanslar. Ancak kan durmuyor kuduruyor Motorbreath dinlerken. Punk çekiyor demek ki canı bu aralar.
7,75/10
7,75/10
24 Aralık 2009 Perşembe
Apocalyptica - Plays Metallica by Four Cellos (1996)

Kahroluyorum çünkü bu albüm hakkında hissettiklerim, favori şarkılarıma kadar, enternasyonal metal camiasıyla birebir uyumlu. Nerde kaldı farklı olacam tripleri, ben de mi yalanmışım Allahım? Yani, çello çalan bu tipler ilk albümlerinde isimlerini duyurabilmek maksadıyla çello-klasik müziğe uysa da uymasa da Metallica'nın en popüler şarkılarını seçmişler. Bir yarısı o kadar güzel olmuş ki kendi değerlerini yaratıvermişler: Bir Master of Puppets'ı ya da Unforgiven'ı artık Apocalyptico yorumu aklınıza gelmeden tasavur edemezsiniz. Ee beklendiği gibi parçaların kalan yarısı da vasatın üstü ve vasat mecralarında salınıyor. Bir de kümülatif bir etkinin sonucu olarak 45 dakika gıy gıy da gıy gıy biraz kafa ütüleniyor. Welcome Home (Sanitarium)'u da şahsiyetli parçalar arasına ekleyebilik.
8,0-/10
27 Kasım 2008 Perşembe
Metallica - Death Magnetic (2008)

Biraz And Justice For All, bir tutam kara albüm ve bir pinçik de Load. Şimdi de tadalım bakalım, nasıl olmuş?
Birşeyler eksik gibi, kaybolan yıllar olabilir mi? ve bir şeyler fazla sanki, artık zoraki müşteri memnuniyeti için gösterilen çabaların abartısı? Marketlerde bu isimle baharat felan aramayın bulamazsınız.
Kayıdın beklendiği kadar iyi olmadığı herkes tarafından söyleniyor. Gerçekten de albümün dinamizmini öldüren ve adapte olmanızı zorlaştıran saçma bir sertlik hakim sounda. İlginç enteresan ve eğlenceli oynak (groovy dememek için atılan taklalar..) Cyanide bas gitar şovu içerse de Metallica klasiği bası duyamama problemi halen devam ediyor. Ulrich'in baterisinde de beklentileri düşürmek lazım. Ayrıca prodüksiyon üzerine detaylı bir kritik için Electric dergisinin yeni sayısına sizi davet edeceğim.(Electric, Zor, Deli kasap, Rock Station okuyun okutun efenim)
Albümün bu kötü kaydının etkisini atlatarak öze ulaşabilmek için zaman içinde bolca ve farklı ortamlarda dinlemekten götürülen birkaç efes darka kadar değişik yöntemler denenir ve ancak 3. şarkı Broken, Beat and Scarred ile albüme ısınmaya başlarız. The Day That Never Comes ve All Nightmare Long ise albümün çatısını tutan kirişleri oluşturuyor. Çok iyi, melodik ve boyun ağrıtan parçalar. Sololar, davul ataklar kuul işte. Cyanide'den bahsettik, geçelim. Unforgiven'ın yanına çizik almış versiyonlarından zerre kadar hazetmiyorum. Judas Kiss ve Suicide and Redemption adlı uzun enstrümantel fena değil. Kapanış parçası My Apocalypse ise eski thrash parçası kıvamında. İşin özeti ise ne yaratıcılıkta devrim yaratan ne de old schoolu ayağa kaldıran bir çalışma. Bestelerin yeterince güçlü olduğunu bile söyleyemem. Bununla birlikte kesinlikle konserlere yakışacak birkaç örnek de içeriyor.
Sanırım bu adamları kendi hallerine bırakıp
oğlum Hetfield! country söyle southern söyle bana bir lahmacun söyle amma ve de lakin takıl kafana göre
demek lazım kannımca. Zorla güzelliğin gelebileceği en iyi nokta budur.
7,25/10
12 Ekim 2008 Pazar
Metallica - St.Anger (2003)

Bir kaç boyunca çakma St.Anger dinleyerek vakit harcasam da, işin komik tarafı parçalarda bir yamuklukuğun farkına varsam da, Eternal Decision adlı grubun Hunger adlı hoş parçasını öğrenme fırsatım oldu böylece. Çok şeyler mi kazandım? Hayır, bir şey mi kaybettim? Hayır.
Neyse, uzun zamandır gözardı ettiğim bu albümü dinleyince, Metallica'nın zıçışı karşısına geçip artistik yorumlarda bulunacağım bir grup olduğu gerçeği doğrulandı bir kez daha. Eveeet, bütün eleştiriler haklı, doğru, davul çata pata, tür nü-metal, Metallica tarzı değil, çocukça lirikler, bıdı bıdı vokal, veese bu böyle devam eder... Fakat St.Anger, Frantic, Some Kind Of Monster in may hambıl opinyın birer klasik efenim. Unnamed Feeling, Dirty Window gibileri de untmamak lazım.
Kısacası düzgün bir prodüksiyon ve parçalar üzerinde biraz daha uğraş ile klasiklerin arasında yer alacak bir modern metal yapıtı olacakmış tarzındaki 'olumlu' eleştirilere katılmamak mümkün değil.
7,5/10
30 Ağustos 2008 Cumartesi
Metallica - Garage Inc. (1998)

Eski ve yeni coverlardan oluşan bu geniş albümü baştan sona daha önce dinleme fırsatı bulamamıştım. Aslında Load sonrası döneme ait olması sebebiyle umurumda da olmamıştı. Hard rock'tan yeni dalga İngiliz metaline ve punk müziğe 27 parça ile kapsamlı bir karışım sunan albümde bu yüzden tutarlılık aramak gereksiz olacak.
Turn The Page, Whiskey In The Jar ve Die Die Darling yorumlarını iyi- kötü kavramlarıyla kısıtlayamayacak kadar radyolarda dinledik zaten. Die Die Darling gibi başta, bana Discharge albümünü yükletecek kadar basit ve etkileyici Free Speech For The Dumb ya da Anti-Nowhere League coverı So What olmak üzere Punk yorumlarına bayıldım, Kill'em All'u pek beğenen biri olarak. Amma ve de lakin albümün sürprizi aslı Nick Cave'e ait Loverman oldu. Load ile birlikte vokal performansına aşırı önem vererek hepimizi canımızdan bezdiren Hetfield, sonunda ses rengine uygun bir yorum ortaya çıkararak muradına ermiş. Büyüyü bozmamak için orjinalini dinlememeye karar verdiğim Loverman, herkesin beğenisini kazanacak şarkılardan değil.
7,50/10
14 Ağustos 2008 Perşembe
Metallica Retro 4 And Justice For All (1988)

...And Justice For All (1988)
Grubun ilk dönemdeki albümlerine göre biraz daha az sevmişliğimden dolayı bu albümü yazmayı sonlara bıraktım. Aslında oldukça iyi olan parçaların biraz uzatılarak ve progresif hale getirilerek -zaten thrash hayranlığım yoktu, progresif hale getirilmesi de pek cezbetmedi- içlerindeki bir an baymaya başlaması bir sebep. Ama dinlerken bu kayıtta ,bu soundda bir şeyler eksik diye düşünmemin sebebi araştırınca ortaya çıktı. Yeni elemanları Jason Newsted'i albüme koymayı unutuvermişler! Evet, müzisyen olmadığımız için bazı şeylerin farkındalığına kolay varamıyoruz. Savaş karşıtı marş haline gelen One ile birlikte Harvest of Sorrow ile And Justice For All bu albümde yeralan parçalar.
Left Me with Life in Hell
8,75/10
2 Ağustos 2008 Cumartesi
27 Temmuz 2008 Metallica Konseri
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Kaçıranlar kafalarını duvarlara mı vursunlar, Boğaziçi köprüsünden mi atlasınlar, hiiiç umrumda değil. Biz ordaydık ve anlatacak bir hikayemiz var.
26 Temmuz 2008 Cumartesi
Metallica Retro 3 Load Reload

Load (1996)Metallica sattı mı satmadı mı nevzusuna girmeyeceğim. Müzisyenler popüler olmaya, yaptıkları işten para kazanmaya çalışabilirler. Bu yüzden ürettiklerinin değişmesi ve ticarileşmesi üzerinden davayı sattılar diye bağırıp çağırmaktan daha önemlisi var. Bırakınız, para kazansınlar! Siz dinlemeyin, geçin. Daha önemli olan ise ürettiklerini sahip çıkmak adına sanal ortamda parçalarını paylaşan fanlarını mahkemeye verecek kadar işi ileriye götürmektir. İşte bu satıcılıktır. Gerçek sanatçı kendi sanatını anlayan kişilere ulaşmak ve takdir görmek ister. Günümüzde doğru kitleye en önemli yolu internet gibi teknolojik ortamlardan geçiyorsa eserinin değersizleşmesini de baştan kabul edeceksin. Neyse uzun mevzu.
Load çıktığında beğenerek çok sefer dinledim. Yeniden dinlediğimde de tamamiyle Metallica'dan bağımsız herhangi bir hard rock grubu kategorisinde değerlendirirseniz içinde kötü parça bulundurmayan vokal ağırlıklı güzel bir albüm, parçalarda genelde proto-sludge bile sayılabilecek Amerikanvari hava etkili. Vokaller bazen cortlasa da tekdüzelikten sıyrılmış. Uzun çook uzuun olması sebebiyle bünyeye yorgunluk ve biraz da sıkıntı veren albümün parçalarının ticari olmasından kaynaklı zamana yenik düştüğünü görüyoruz. Yani aradan geçen zamandan sonraki dinlemede şarkıların büyüsünü kaybettiğini, klasik Metallica parçaları arasında yeralmanın yakınına dahi uğramadıklarını söyleyebiliriz. The Outlaw Torn bir istisna sayılabilir.
(7,5 /10)
Reload (1997)
Vokal daha kötü, parçalar genelde sıkıcı ve uzun, albümün bizzatihi kendisi gibi. 1997'de de pek az dinleyişten sonra kenara atmıştım. Şimdi de pek bir değişiklik yok. Fuel, Carpe Diem Baby, Devil's Dance gibi parçaların bazı bölümleri gaz ve hoş. Ama Low Man's Lyric load-reload döneminin en sahici baladı.
Valla değerlendirmem bu albümün Metallica haricinde yeni bir grup tarafından kaydedilmişcesine oldu. Aslında hakettiği çok daha düşük..
(5,75/10)
23 Temmuz 2008 Çarşamba
Metallica Retro 2

Master of Puppets (1986)Metallica konserine bir kaç gün kalmasına rağmen eski albümleri tekrar dinlemekten zevk aldığım için tüm albümlerini gözden geçirmeye vakit kalmadı. Olsun, sonrasında da devam ederiz artık. Sololar, parçaların başına ortasına bonus gibi yerleştirilmiş sağlam rifler, marşvari dile pelesenk nakaratlar, sosyal içerikli sözler, işte tribündeki metalkafa gençlere oynayıp tatmin ettirecek profesyonelliğe ulaştıkları albüm. Bir benzetmeyle anlatırsak albümü ;Master of Puppets, Battery, Welcome Home (Sanitarium), Damage Inc. ve Orion bu geçit töreninin önden çekerlerini oluştururken taaa arkalarda The Thing That Should Not Be yürüyüş koluna yetişmek için yırtınıyor.
9,50/10
Metallica (1991)
Nam-ı diğer kara albüm ile grup tribündeki metalkafalara değil tribündeki tüm gençlere oynadılar( tribünü de aşıp mahalleye teyzelere dayılara oynadıkları albüm ise Load oluyor). Thrash-heavy metal arası albümdeki parçalar komik olanlardan (ruh durumunuza bağlı bazen nefret edip bazen eğlenebileceğiniz Don't Tread on Me gibi) duygusallara, klasik thrashdan( eskisinden daha basitleştirilmiş hali ile, Holier Than Thou gibi) ticari metale değişiklik gösteriyor. Açıkcası içinde başta ağır metal işçisinin, uzun yol kamyon şoförünün türküsü Sad But True ile Wherever I May Roam, Nothing Else Matters, My Friend of Misery olmak üzere Of Wolf and Man, Enter Sandman, The Unforgiven (son ikisini eskiden olduğundan daha az sevdiğimi farkettim) gibi parçaları barındıran bir albüme pok atmam, baştacı ederim. Bazen metal müziğin içindeki dar kalıplardan kurtulmak iyidir. Grup önceki albümlerinde progresive thrash gibi bir şeyler yapıp kalıbı genişletseler de bu albümle sınırlar yıkıldı. (Ve maalesef Reload gibi bir şey ortaya çıktı..)
9,75 /10
20 Temmuz 2008 Pazar
Metallica Retro


Metallica konseri öncesi zamanında pek çok dinlediğimiz albümlerini bugünün perspektifinden tanımlama ve hatırlama maksadıyla //
Kill 'Em All (1983)
Punk ve speed metal etkilenimli besteler, tam oturmamış ham vokal, amatör bir ruh. Dinlemeden önce çocuksu olarak değerlendireceğimi zannetmiştim. Ama hayırrr! Sıralama rastgele olmak üzere öne çıkanlar: Hit the Lights, Jump in the Fire, Metal Militia, Motorbreath, Whiplash, The Four Horsemen ve tabi ki Seek & Destroy. Hemen hepsini saydım galiba. Geriye kalan (Anesthesia) Pulling Teeth, Phantom Lord ve No Remorse da oldukça iyi, enerjik parçalar.
10/10
Çiğ ve hızlı besteler yerine daha pro , sololarla süslü yer yer hızlanan ve yer yer de sıkıcı tekrara düşen orta tempo parçaların gelmesi için bir yıl yetmiş. Sıkıcılık derken göreceli olarak konuşuyoruz aslında. Aradan yıllar geçse de hala Fade to Black başlarken heyecanlanılması ilginç doğrusu. Diğer parçalardan da favorilerim. Creeping Death, Escape ve For Whom the Bell Tolls. Zaten Metallica klasikleri...
9,25/10
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)

