Amon Amarth Konseri - Parkorman (06/12/08)

5'de kapı açılacağı duyurulmasına rağmen seyircinin içeriye alımı çok uzadı. Ve havanın müsait olması dolayısıyla açıkhavada yapılan konserin başlama saati de buna göre uzamış oldu. Ön grup Ominous Grief ak sakallı dede formatında sahneye çıkarak başarılı bir performans sergiledi. Grubun sahne hakimiyeti de oldukça tatmin ediciydi. Yalnız clean vokallerin net duyulamama problemi mevcuttu. Ana grup Amon Amarth ise izleyicileri mestettikleri bir performans gerçekleştirdiler. Midesindeki kutup ayısına şarkı söylettiren Johan Hegg seyirciyle ilişkisini de kuvvetli tutmaya çalıştı konser boyunca. Hatta dünyanın en iyi metalkafa topluluğu olduğumuza bile inanmaya başladım bi ara.
Ek: bu ay Blue Jean Bir Metalcinin Yolculuğu adlı DVD belgeseli veriyor! Dikkatinize efenim.

RETRO:Ominous Grief - Nothing in Remembrance (2007)

Bir varmış, bir yokmuş, 98 de kurulmuş ve bir yıl sonra bol keyboard nağmeli buram buram melodik black bir EP dolduran gencecik bir grup varmış. Aslında demo mu EP mi (Türk metal lugatına ilk girdiğindeki haliyle legal demo!!!) pek hatırlamıyorum şu an.

Grubun ilk başarısı da evvel zaman önce mp3lerimizi mp3.com denen bir sitede takip ederken black metal listesinin başını kendi parçalarının çekmesiydi. İşte ilk dinlemem o mp3ler sayesinde olmuştu. Neyse aradan yıllar geçer, grup seyrek de olsa konserler çıkar ama genelde ortalıklarda görünmez. Ve nihayetinde geçen sene oldukça farklı bir tarzda yayınladıkları ilk albümleri Nothing In Remembrance ile piyasalara bomba gibi düşer ...

..demek isterdim. Bildiğiniz gibi böyle bir piyasa yok ülkemizde. Ulaştığı kısıtlı bir çevreden oldukça olumlu tepkiler aldı demek daha isabetli olur. Bu arada tarz değişikliği demişken boyband olmadılar! Hala metal kulvarında, referans olarak black, death,progresif ve gothik metalden beslenen ve basitçe DARK METAL sınıfına dahil ettiğim bir tarza karar kılmışlar. Bu tarz oldukça temiz, keskin ve dijital bir prodüksiyon (ki ben metal albümlerindeki ruhu bu tür kaydın zayıflattığına inanırım) ile birleşince biraz Dimmu Borgir akıllara gelmiyor değil. Alışma süresinin sınırlarını oluşturan ve biraz da parçaların dinamiğini bozup birbirlerine benzeştiren kayıdın tuğlalarını oluşturduğu o sert duvarı indirdiğinizde karşınıza melodik, kompleks, biraz ürkünç (viva la gothika!) ve teatral, parçalarla karşılaşıyorsunuz. Yani hopla zıpla salla kafayı thrash till death olayı değil. Albümün en güçlü yanı ise parçalardaki düzenlemenin başarıyla kotarılması , değişik tarzların birbirine kulak tırmalamadan yedirilebilmesi, melodilerin ve riflerin kısaca bestelerin gerçekten güzel olması. Bu güçlü besteler, hemen hemen her şarkıya iliştirilerek gittikçe bayma seviyesine varan clean vokal bolluğunun üstesinden de gelebiliyor böylece .

Bu güzelim parçalar içinden biraz daha fazla sevdiğim ise Mourning Day Ravens oldu. Orjinal albüm listeme bir isim daha. Bu arada Amon Amarth konseri öngrubu tahmin edin bakalım!

.

8,25/10