SEPULTURA etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
SEPULTURA etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

17 Mart 2021 Çarşamba

Sepultura - Chaos A.D. (1993)

Roots öncesinde geçiş albümü . Etiketlendiği thrash metal tanımına çok da yakın değiller bu albümde bence. Gruuv muruv metali bırakın, özellikle başlangıcıyla bayağı bariz hardkor. Alttan ince ince Brezilya Amazon ezgileri güzel yakışıyor. Albümün sonlarına doğru deneyselliğin oranı artınca kafada soru işaretlerinin doğması da gayet normal. New Model Army yorumu mu, hayırdır inşallah. Yalnız sözsüz parçaya laf atanları kınıyorum. Bir renktir, otantiktir, bir durulmadır. Çünkü düz hardkor bir kayıt bana çok da hitap etmiyor. Kafa kol dümdüz hardkorcular albümün tamamından çok da memnun olmayacaktır, diğer bir deyişle, ilk yarıyı tercih edeceklerdir. İşin apasıl gerçeği albüm tümüyle ne thrashçıyı, ne groove/alternatif metalciyi, ne hardkorcuyu memnun edecek ne de etmeyecektir. Anlaşılmıştır umarımdır.

7,75/10

26 Şubat 2013 Salı

Sepultura - Roots (1996)

Amazonları gruuvi modern metal ile birleştirerek folk-metal sentezinin yerel ezgileri rock enstrümanlarıyla çalmaktan ibaret olmadığını gösteren bu çalışmasıyla, grup sonradan sonradan tepki almaya başlar. Çünkü dönemin revaçta olan piyasa koşullarına göre yaptıkları bilakis nu metaldir. Hay karamba! Her nu-metal böyle olsa keşke! Belirttiğim gibi folklorik etkileri müziklerine çok güzel yedirmiş durumdalar zaten. Bir de enerjik bağırış çığırışla gençlik ateşini taşımışlar. Mezarlık yakınında dinlemeyin valla. Ölüyü bile ayağa kaldırır. Tabi her şey mükemmel değil. Sözler ergenlere yönelik basitliğe indirgenmiş. Piyasaya oynamışlar açık açık. Bir de albümün üçte birini geçince kendini tekrara başladığını görüyorsunuz. Olsun, vaktinde dinlemediğim için, gençkene yani tam da o yıllarıma hitap ediyorkene, pişmanlık duyduğumuz bir albüm olmuş. Zamanın ruhunu kaçırmışım. Bir de Chaos A.D.'yi neden atladım, onu da bilmiyorum.

8,50-/10

8 Şubat 2013 Cuma

Sepultura - Arise (1991)

Bir önceki albümden üstün yanı çok açıkca duyuluyor ki , bu albümün gruuvi ritimlere sahip olması. Yalnız Max'ın vokali benim için hala aşılması güç bir Çin seddi. Sadece death metale yakınlığı değil, düz söyleme tarzı da. Hiç olmazsa bu albümde şarkıya göre hiddet manasında biraz daha fazla duygu içeriyor. Tabi, naçizane düşüncem bu. Altered States, Desperate Cry (özellikle oricinal miksi) güzel gaz bir parça.Hatırladığım kadarıyla aslen Motörhead parçası olan Orgasmatron coverını içermesi gibi bir süprize de sahip albüm. Orjinalini geçmiş mi? Zor.

8,0/10

13 Ocak 2013 Pazar

Sepultura - Beneath the Remains (1989)



Kayıt , kalite açısından daha profesyonel bir yaklaşımın ürünü. Zira isimlerini duyurdukları bir önceki albümün ardından yerelden globale uzanımı bu albüm aracılığıyla somut bir biçimde gerçekleştiriyor. Slayer ve Metallica etkisi daha bir göze çarpıyor. Bununla birlikte besteler sıkı ve tercih ettiğimden daha kontrollü. Punkı hatırlatan amatör tavır terkedilmiş görünüyor.  İlk 5 parçada bazı progresif öğeler denense bile ilgi çekici nakarat yoksunluğu göze çarpıyor. Agresif, sert ve hızlı olması bir yana o kadar da ısınamadım yani, ne diyeyim?

7,75/10

20 Aralık 2012 Perşembe

Sepultura - Schizophrenia (1987)

Birisi bana bir şeyi yap dediği mi, hadi onu geçtim, en hafifi birisi bana bir şey tavsiye etttiğinde inat damarım tutar ve tersini yaparım. En basitiyle dediklerini yapmam. Bayağı bayağı kıl bir adamım. Yıllar öncede pek bir çok kez Sepultura dediler, dinle dediler. Ve bugüne kadar kasten hiç dinlemedim. Elbette, körtopal cahil değilim. Cavalera kardeşleri, Soulfly'ı ya da Cavalera Conspiracy'yi ya da Sepultura'nın etnik öğelerden beslendiği dönemleri hakkımda bilgim var. Elbette müzikleri oradan buradan kulağıma kaçtı. Ama kasten dinlemedim. Şimdi neler kaçırdığımı anlıyorum. Çünkü tam gençlik zamanlarıma has bir müzik yapıyorlarmış bu ikinci albümlerinde. Hız, ataklık, çeviklik, rif üstüne rif, gaz üstüne gaz. Zaten bu aralar da canım metalin işlenmemiş, ham, dolaysız hallerini çekiyormuş. Cuk oturdu. Yine de bu kadar övgüye rağmen mükemmel olmakdan uzaklar. Melodik Inquisition Symphony thrash metalin enstrümental parça geleneği devam ettirmekle beraber tek öne çıkan şarkı olma özelliğini gösteriyor. Diğerleri her ne kadar rifleri ve ruhuyla dinleyeni mest etse de henüz karakterini kazanamamış olgunlaşmamış yeniyetmelere benziyor. Üstelik Max Cavalera'nın kendine has death-thrash arası vokalini çok sevdiğimi söyleyemeyeceğim. Bonus parçalı versiyon özellikle şık diyeyim.

8,0/10