CAR SEAT HEADREST etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
CAR SEAT HEADREST etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

10 Mart 2019 Pazar

Car Seat Headrest - Twin Fantasy (2018)

Grup nedendir bilinmez aynı adı taşıyan 2011 çıkışlı albümlerini yeniden kaydedip piyasaya sürmüş. Albüm kapağı bile aynıyken yeni bir eser gibi sürülmesinin sebebi demek ki şarkılarda yapılan kökten değişiklikler olsa gerek diye bir tahminim var. Araştırmadım, vaktim yok. Ama grubun geçmişini bilenler bir yandan eskisinin kayıt kalitesinin kötü olduğunu kabul ederlerken yine de  onu baş üstünde tutmakta, ek bir bilgi olarak söyleyeyim. Bir gönül ilişkisinin sarpa sarıp sonlanma süreci konsept olarak işlenmiş. Sanırım bu ilişki hemcins arasında olması sebebiyle diğer aşk meşk konulu albümlerden ayrılıyor. Başa dönüyoruz, derinlemesine araştırmadım, hiç vaktim yok. Çünkü kayıttan aman aman etkilenmedim. Besteler güzel melodilere sahip ve geleneksel yapıya aykırı epik rock diyebileceğimiz formatta seslendiriliyor. Özellikle vokal sebebiyle duygusallığın ve dramanın üst boyutta olduğunu da söyleyebiliriz. Ama emo diye tabir edebileceğimiz ağlaklık seviyesine varır derece de bir icra can sıkabiliyor. Sonuç olarak her zaman dinleyemeyeceğiniz yoğun bir eser bu.

7,25+/10

16 Şubat 2017 Perşembe

Car Seat Headrest - Teens of Denial (2016)

2000'lerden sonra rock öldü, biliyorsunuz. Biraz can çekişti garaj rock olsun indie rock olsun biraz süründü, sonra tık diye gitti zavallım. Indiegillerden rockçılar ise bu albüme bel bağladılar. Bir şey söyleyeyim mi, gerçekten sıkı bir şey bu beybi. Alternatif rock, lo-fi, amerikan kırsal emosu, garaj gibi alt dallardan beslenip hepsini birbiriyle uyumlu hale getirebilmenin öyküsü bu. Kaydın başlangıcında Fill in the Black, Destroyed by Hippie Powers ve özellikle epik Vincent gibi şarkılar etkileyici. Epik demişken 11 dakikayı aşan süresiyle The Ballad of Costa Concordia'nın da en azından ismini analım. Saga of Frank Sinatra'nın Strokes'luğunu da düşününce hmmm sonu da başı gibi bir adım öne çıkmakta. Albümün uzun süresini de göz önünde bulundurursak yalpaladığı şarkılar da yok değil. Yine de bu parçalara dahi öyle böyle ilgi çekici bir kaç öğe sıkıştırmayı başarıyor grubun baş aktörü Will Toledo. Ki trompetin tuz, baharat gibi az oranda serpiştirilmesi tada tat katan önemli bir katkı misal. Üstelik sözler biraz fazla genç işi kaçsa da depresyonla kafa bulabilen gözlem yanı güçlü garip mizahı ile kıpkısa öyküleri hatırlatmasıyla son yıllarda okuduğum en hoş şarkı sözleri oluyor. Biraz fanboy gibi yazdım lakin abartmamak lazım. Devrim yaratmıyor sonuçta. Yine de umutdenen köz ateşini bir alevlendirdiği kesin rock namına.

What happened to that chubby little kid who smiled so much and loved the Beach Boys?
What happened is I killed that fucker and I took his name and I got new glasses
Tell my mother I'm going home, I have been destroyed by hippie powers

7,50+/10