Sonata Arctica - Unia (2007)

Hayranlarını Kızıldeniz gibi ikiye bölen bu uzuuun albümle bir Sonata Arctica dinletimizin sonuna geliyoruz. Alışageldik geleneksel power metal soundunu modern bir maya ile boşuna tutturma çabası olarak eleştirilebiliyor. Ama o kadar uzun boylu değil. Çünkü İtalyan soslu çıtkırıldım neoklasik tarza gereğinden fazla eğilim gösterme gibi bir tehlike böyle keskin dönüşle halledilebilirdi ancak. Ayrıca grubun bu albüm çıkıncaya kadarki progresif yaklaşımlarının da doğru bir kerterize sahip olduğu hiç iddia edilemez. Bu çalışma da böyle bir deneme işte. Aslında geçmişlerinden o kadar uzak değiller. Nu metal felan yapıyor da değiller. Böyle bir aşıya ihtiyaçları vardı bence. Yoksa tempo açısından agresif ve balad arasına uzanan geniş bir çeşitlilik sergiliyor albüm. Fakat stüdyoda biraz fazlasıyla oynanmış, eklemeler yapılmış gibi. Bu da bir miktar, az miktar samimiyet sorgusuna sebebiyet verse de kime ne? Böyle eklentiler şunlar bunlar illaki bazı etkilenimleri de dinleyene hatırlatacaktır.  Misal The Vice ve takip eden şarkıda Blind Guardian'ın progresif tarzına bir yüksünme durumu var sankim. Ya da içinde akustik gitarın arz-ı endam yapıp kısa bir anda Yunan havası bürüyen garip parça The Harvest'ın modern (nü metal demeye utanıyorum tam da bu anda) grupları hatırlatması.. 80'ler heavy metali bonus parça Out in The Field... En bir nihayetinde dinlemek için özellikle aranıp durmayacağım ama hala bilmemkaç sefer dinlememe rağmen hiç sıkılkanlık belirtisi göstermediğim bir garip albüm bu.

7,25/10

Sonata Arctica - Winterheart's Guild (2003)

Grubun besteciliği maalesef vokalin renkliliği kadar cazipkar değil. Bu yüzden de dayanıyorlar da vokale, dayanıyorlar. Bu formül bir sonraki albümde patlamıştı. Bu albümde ise hala işleyebiliyor. Netekim bir önceki albüm o güzelim Silence'ın gölgesinden bu kadar kolay sıyrılmak mümkün değil.

7,25-/10

Sonata Arctica - Ecliptica (1999)

Bilgisayarım anladığım kadarıyla mefta oldu. Bütün dinleme listesi oluştuduğum albümler şunlar bi de üstüne üstlük bunlar...İnşallah hard disk zarar görmemiştir. Kaldık mı kucak kompüteriyle başbaşa. Ne akıllı telefonlar ne de leptap müzik dinlemeye elverişli. Umut ediyorum ki bu ders çalışmama vesile olacak. İnanmıyorum ama... Grubun çıkış albümü, amatör kalıplardan uzak, enerjik Avrupa stilinin göbeğinde bir power metal icrası sunuyor. Keyboard arada neoklasik tınılarla arkadan arkadan müziği zenginleştiriyor. Kingdom For A Heart başta olmak üzere güzel besteler bulunmakla birlikte bestecilikleri henüz gelişmemiş bi aşamada. Daha ilk albümleriyle dikkatleri çekmeyi başarmalarının elbette bir sırrı var.

7.25/10

RETRO: Sonata Arctica - Reckoning Night (2004)

Sonata Arctica'ya bağlandığım hızın aynısıyla grubu arkama bile bakmadan terkettim bu albümü dinledikten sonra. Kötü bir albüm elbette değil. Sadece örneğin Kamelot'da olduğu gibi bu grupların profesyonelleşme süreçlerinden pek hazzetmiyorum. Herkes sevse bile. Şarkıların değişkenliği ve samimi amatör hava homojen bir prodüksiyon uğruna feda ediliyor gibi geliyor bana. Bu tarz ince vokal ve müziğin ağırlıkta olduğu gruplar kendilerine has özellik geliştirdikleri ölçüde benim nezdimde ayakta kalabiliyorlar. O kadar önemli biriyim ki hep ben ben ben... Yine örnek vermek gerekirse Stratovarius çizi-haylayf olsa bile eğlenceli keyboard melodileri ve neo-klasik soloları ile öne çıkabiliyor. Dinletiyor yani kendini, sonrasında üzülseniz de, kötü bir alışkanlık gibi. Bu albümde ise dört nala koşturduğu ölçüde bateri ve müziğin akışına desteğini esirgemeyen keyboard'un etkisi reddedilemez. Ama vokalin susmak bilmemesi, soloların yetersizliği ve yine bence müziğe çok da bir şey katmayan progresif nanemolla ki yine vokal pasajlarında ağırlığı mevcut, olumlu etkiyi nötralize ediyor. Bu süreç Reckoning Night ile mi başladı yoksa Silence ile arasına giren Winterheart's Guild de mi bilemiyorum ki o da dinleme listemde. Göreceğiz. Aint Your Fairy Tale ve Dont Say A Word hızlı tempolu güzel şarkılar.

6,75-/10

RETRO: Sonata Arctica - Silence (2001)

Haftasonundaaaan haftasonuna, akşamcı gibi niyetliyim. Böylesi daha mı zor bilemedim şimdi. Halbuki işvaktinde insanlar nasıl tutuyor 15 saat, imrenmemek elde değil. Hem de ayıptır söylemesi öğleden sonra uyanıyorum yafu. Zaten ezelden beri açlığa ve tatlısızlığa dayanıksızımdır. Ne sigara ne su. Şöyle şerbeti aksın bir tatlı, olmadı sütlü, çikolatalı, hiç farketmez, reçel de oldur helva da. İşte bu kafayla ne müziği anlatayım şimdi. Wolf and Raven isimli hızlı melodik ve agresif şarkıyla tanıdım grubu. Direkt bu albümü dinledim. Aşırı melodik şarkılarla dolu olması hoşuma gitmişti. Baladları da severim yaani. Avrupa tarzı power metal yapıyorlar aslında. Çok az neo-klasik işler güçlerden de etki var. Bir kaç sevmediğim husus var. Analatan adamın ses tonunun ki telefon görüşmesinde de kullanılıyor, tam bir sapık, yani yarım değil, gibi kulağa gelmesi. Eh bu kadar melodik bir yapıtın atmosferini katlediyor. Bir de kayıt biraz garip, prodüksiyon olaraktan. Kaldı iki saat.

8,50+/10