HYPOCRISY etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
HYPOCRISY etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

7 Temmuz 2025 Pazartesi

Headbanger's Weekend 2025 heavy metal pikniği

 Her organizasyona laf çakmak için uğraşıp insanların keyfini bozmaya çalışan prens ve prenseslerin gazlamasına gelmeyenler için son yılların, belki on yılın en etkileyici festivaliydi dense yeridir. Ama uzaklık ama otopark diyene kürek geliyor şimdi! Bildiğimiz kadarıyla, İsviçreli bilimadamları öyle diyor, yatmalı kalkmalı festivallar Avrupa'da dahi köylerde felan oluyor. Son dönemleri hiç takip etmedim ama medeniyetin göbeğinde çamur içinde debelenen, tuvaletsiz hijyensiz metalciler gözümden gitmiyor. Burada da el yıkama suyu bittiği ana denk gelince sanal alemde laf yetiştiren Karenler arkasına dönüp baksa sırf bir adamın tuvaletin başında sorunları takip ettiğini görecek. Para alıp övmüyorum, aksaklıklar da vardı ama aksaklıkları gidermeye çalıştıklarını, o çabayı da gördük vesselam. Hatta organizasyon konusuna o kadar kafa yormuşlar ki sounddan gol yediler. Bir de olanaklar çerçevesinde konuşmak lazım. Otoparka giriş rahat olsun diye ana sahne ve küçük sahne arasını bölmüşler, sahneler arasında gider gelirken festival alanından çıkıyor ve bileklik göstermek zorunda kalıyorsunuz, saçma... Ama normal seyirde fiyatlar, piknik masalı gölge altında yemek alanı, bol tuvalet , bol içeçek standı, dost canlısı katılanlar .. gibi şükela şeyler de var. Eh biz vardık yani.

İlk gün Episode XIII ile açılışı yaptım. İlk albümünü bildiğim ve sevdiğim ama arkasını kaçırdığım grup güneşe karşı black metal icra etmeye çalıştı. Davullar gümbürdemedi, hissiyat manasında enerjileri, rahatlıkları kafi gelse de sounddan destek alamadılar. Çünkü küçük sahnenin kurbanıydılar. Manowar'a kadar gruplar bu sahneyi kullandı ki burada açılışı yapan Yaşru'yu dinlememiş bulundum. Arkasından da üç vokaliyle Pentagram geldi. Lakin seslerini pek duyuramadılar ve seyirci bayağı bir müddet olaya giremedi. Murat İlkan'ı ve dönemi aslında Pentagram'ı Pentagram yapan şey ve benim için duygusal anlardı. Hem de yorumlanmaktan eskitilen ve bu yüzden hiç hazzetmediğim Uzun İnce .. bile , Ogün'e rağmen gözlerimi yaşarttı. Bir de tabi gençliğim geldi aklıma her nedense... Sonrasında Candlemass ne yaptılar, ne çevirdiler bilmiyorum ama küçük sahnenin tüm olumsuzluklarını yenebilen dev bir sesle gündemi baştan yazdılar. Adanmış ve nispeten fazla sayıda dinleyicisi beni şaşırttı. Vokali de Marcolin sandım bu kıt bilgimle. Bu vesileyle festivaldeki her grubun çok profesyonel ve çok rahat performans gösterdiğini söylemek lazım  ama teknik yetersizlikleri yenebilenler ayrıca devleşti. Günün sonunda Manowar için ana sahnedeydim ve şok: sahne alçak, ön tarafta neler döndüğünü göremiyoruz. Manowar mesele değil de Machine Head ve Bleed from Within konser verirken pek anlayamadık yani. Manowar yaşına göre sıkı bir konser verdi ama ses gerçekten kötüydü, baktım insanlar eğleniyor, sorun bende sandım ve keyif alamadım. Bir müddet mola verip geri döndüğümde düzelmişti ama bu sefer ben kopmuştum. Bilginiz olsun, seneye aynı yerde buluşursak, bir sıkıyönetim, rejim değişikliği, yasak felan gelmezse büyük sahnenin orta sağ cephesinde ses daha iyi geliyor, her ne kadar gölge sola, güneş sağa vursa da. 11-11,30 arası erken kaçma modunu Manowarı terk-i diyar yaparak başlattım. Cuma yorgunluğu diye bir şey var yafu.

Ertesi günün  açılışını büyük sahnede Soen'e yetişerek yaptım ki enerjim hayli düşüktü. Bahsettiğim sahnenin solunda, yere konuşlanan kuşlardan biriydim. Soen ve Leprous gibi türler arası geçişkenliği ayarında tutan grupları dinleyebiliyorum ama ürkekçe. Güzel çaldılar. Sails of Serenity, Hatemotion ve Sovak kaçan fırsatlar olarak sıralandı. Arkasından tüm enerjisiyle küçük sahnede hardkorcu Pickpocket arzı endam eyledi. Enerji çok iyiydi ama vokal başta olmak üzere aksaklıklar hissediliyordu. Ve benim de bel ağrım tutunca geri kalan performansları oturarak, yaslanarak, acı çekip odaklanamayarak geçirdim. Bu kadar sert müzik yapılan bir yerde de katlanır kamp sandalyeleriyle gelmiş keyif pelesenkleri bana ilham oldu, getiremesem bile yanımda bir minder taşıyacağım bir dahakine. Kitlenin hatırı sayılır bir kısmı çimlerde, yapay veya asıl, oturarak, kimileri örtüleri ile birlikte bayağı piknik modundaydı. Organizatörler sesimizi duyun, çay, çekirdek ve karpuz servisi istiyoruz. Samimiyet güzel de böyle keyifler felan, benimkisi biraz zorunluluk oldu tabi, sahneye yakın yerlerde değil de arkalarda otursak, yuvarlansak daha iyi olur sanki. Oturunca da müzikten bir şey anlaşılmıyor, teyatro gibim bir şey. Neyse kim vardı sırada: heh Bleed from Within. Büyük bir grup değiller, İskoçya'da belki. Metalkor yapıyorlar. Ben de kaale almadım pek çoğunuz gibi. Herkesi iletişimleri, enerjileri, hiddetleri ve pozitif tavırlarıyla etkilemeyi başardılar. Küçük sahnede politik tavrıyla dikkat çeken ve Türkçe sözlerle coşturan Murder King seyircisini memnun etti. Agresif gidişat ana sahnede Machine Head ile perçinlendi. Vokali kalabalığı orkestra gibi yönetti. O an anlamak mümkün değil videolarda görüyorum, circle pit felan bayağı iyiymiş. Grup da neden daha önce buraya gelemedik ki diye memnuniyetlerini paylaştı.  Koşa koşa küçük sahnede çok sevdiğim Dark Tranquillity'ye yetiştim. Barkovizyonu ve eski şarkılarıyla pefrormans iyiydi de genelde bir durgunluk vardı. Yeni şarkılarla dinleyiciden randıman almak mümkün değil. Lethe ile coştuk da öyle bir köşe bulmuşum ki, hem oturabiliyor hem ayaklanabiliyor, ayaktayken de bir direğe tutunabiliyorum. Ve kalabalık artık alana sığmayınca küçük sahnenin absürtlüğü sinyal vermeye başlıyor. Bu sahne alternatif bir sahne değil, daha küçük gruplara ayrılmış değil, burada konser veriyorlarken ana sahnede müzik de devam etmiyor. İki sahne birbiriyle paslaşıyor. Ana sahnedeki güruh ki bence sahnenin maksimum  yarısından biraz fazlası dolabiliyordu ,  hurra küçüğe akıyor. Mola veren, yemeğe içmeye gidenler de sonrasında geliyor. Ne yapalım tavla mı atak? Müzik dinlemeye geldik. Küçük sahne ise büyüğün beşte biri felan. Organizasyon hem para kazanalım, Türkiye'de tutanları getirelim, hem diğer büyük nispeten bizim piyasamızda yeni grupları getirelim diye güzel bir kadroyu ayarlamış ta verili bu altyapıya göre çok ayarlamış. Altından kalkamadı, ertesi gün Katatonia'da patladı. Basit bir şeymiş gibi geçiştirmemek lazım. İzdiham çıkabilirdi. Neyse, son durak ana sahnede Kreator. Haksızlık etmeyeyim bu grubun albümlerini çok dinleyemedim, vokali de kendime göre yırtıcı buldum. Üzerine rahatsızlığım da artınca performanslarına yeterince kendimi veremedim. Etkileyici sahne resmi umarım başımıza dert olmaz, şarkı isimlerini de hatırlarsak :) Anlaşılıyor ki bugün böyle tepinmeli, zıplamalı gruplara ayrılmış. İnsanlar heder olsun felan. Gerçekten de bacağını çatlatan olmuş sanırım, geçmiş olsun. Dökülmedik kurt kalmamıştır inşallah.

Ertesi gün hazırlıklıydım, gündüz başka yerlere gidip dönüp Leprous'a yetişebiliyorum. Ağrıkesici ile ayaktayım. Yaşlıyım ve gençlerin bir kısmı gibi kendimi koyvermiyorum. Leprous da Soen gibi sevdiğim ama temkinli yaklaştığım bir grup. Şiir gibi çaldılar. Şarkıları benzer formüllere sahip. Bir yerde brütale bağlanıyorlar ve bunu en iyi Slave'de yapıyorlar. Grubun canlısı aslından daha iyi. Kaçırdıklarım ise Alkera, Sabhankra ve Pitch Black Process. Konser ve festivallerde yer alan yerli gruplar da artık istikrarı sağlamış olanlar. Küçük sahnede Cemetery Skyline ki yeni ama mazisi onyılları bulan müzisyenlerden kurulu biraz soft grup Leprous gibi kayıttan daha güzel bir icra eyliyorlar. Bilen de bayağı insan varmış. Güneşin alnında çalmaları ironikti. Ben de çayırda oturarak keyifle tecrübe ettim kendilerini efendim. Ana sahnede ise emektar Hypocrisy efsane yazıyordu. Vokal mimikleriyle konseri yönetti. Yırtıcı vokal pek sevmem dedim ama bu performans bir değişikti. Festivalin en iyilerindendi uzun lafın kısası. Ensiferum ise pozitif pozitif duygularla sarmaladı dinleyeni. Yine teknik sıkıntıları olsa da hoş idi, eğlenceli idi, dansa davetti. Ana sahnede ise çok sevdiğim, gençliğimin göz ağrılarından ve geçen sefer hastalığım sebebiyle konserlerini kaçırdığım İngiliz beyefendileri Paradise Lost yeraldılar. Hal tavır ve icra kimilerine donuk sönük gelebilir lakin beni fazlasıyla memnun etti. Kafalar, kollar sallandı, beden bir sola gitti bir sağa. Dolayısıyla Katatonia'ya geç kaldım. Zaten yeni işlerine soğuktum, alanın girişindeki üstü kapalı yolda bir yerde konuşlanıp zorla nefes alarak az çok dinleyebildim bir süre. Bir o kadar insanın alana giremeyip, girebilse de duramayıp ana sahnede beklediğini söylemiş miydim? Kalabalıktı sanki... Şarkı Listesi de so so so. Bazen sıkıcılığa varan takip etmesi zor bestelere sahip bu progresif işlerin neden bu kadar ülkemizde sevildiğini anlayamıyorum. Bu minvalde de ana sahnede Opeth büyük bir kalabalığa çaldı. Bundan etkilenip vokal Manowar'ı Metallica'yı ağzına sakız etti. Haklarını teslim etmek lazım, o brütal vokal nasıl çıkıyor anlamadım. Canlı performansları hakikaten de etkileyici, kayıtlarına nazaran. Normalde para verip konserlerine gitmeyeceğim bir dolu grubu dinleyip tecrübe etmek ve öğrenmek fırsatı açısından festivaller önemlidir. Son gün benim için her nedense ayrıca keyifli geçti (ağrı kesici) Dandik t-shirtim  4-5 kişinin ilgisine mazhar oldu, sağolsunlar selamlaştık. Güzeldi devamını istiyoruz ama Bosphorus'u da es geçmeyelim.

20 Haziran 2025 Cuma

Hypocrisy - The Arrival (2004)

 Festivallere yetişeceğim diye sert müzik dinlemekten metal zehirlenmesi geçirmek üzereyim. Bugünkü konuğumuz Hypocricy. Ses değil söz olarak uzaylı temasına meftun grup melodik death metal kulvarında at koşturuyor. Gençliğimde melodeathçi biri olarak grubun 2000'lere kadar olan işlerini de dinleyivermiştim. Hatırlama babında güzel izlenim bıraktığı anlaşılan bu albümü seçtim ki hiç de yeni değil aslında. Vokal bir tık fazla yırtıcı geldi, aynı vokal halbuki, hatırlayamadım demek ki. Tabi köprünün altından yıllar geçti. Üzerine çok farklı albümler dinlendi. Demem o ki vay babo! dedirtmedi albüm bana. Misal albümün açılışını yapan şarkı sinematikliğiyle o kadar şaşırtmıyor. Yalnız itiraf etmeliyim ki sevdiğim tarzda kaydetmişler şarkıları. Hem olabildiğince farklılık gösteriyorlar, hem de oldukça melodikler. Tiz power metal dıgıdıklıkları da tekrarlamamaları iyi bir şey.

7,0/10

11 Kasım 2008 Salı

Hypocrisy - Into the Abyss (2000)



Kafalarına taş mı düşmüş yafu bunların?
Tam bir stil değişikliği ve tam vaktinde , ama ters yöne. Gitar tonu ve vokali biraz daha tok yapıp atmosferik tarzla birleştirmeleri bir ilerleme olacakken, grup eskilere geri dönmüş. Sound hız ve brütallik kazanırken, kendine özgü melodik ve atmosferik yapı minimuma indirilmiş. Tabi ki clean akustik gibi soft şeylerden hiç sözetmeyelim.
Albümde eski tarzlarına daha yakın (atmosferik ve epik) parçalar daha fazla göze batıyor. Resurrected, Unfold the Sorrow ya da ben biraz daha ucuz bulsam da Roswell 47'yi andıran Fire in the Sky gibi. Asıl albümün tacı şahı padişahı ise albümü assolist gibi sonlandıran Deathrow (No Regrets) ...
Bir enstantane: Unleash the Beast adlı parçanın girişi vampir avcısı Buffy'nin müziğini hatırlatıyor.
7,0/10

18 Ekim 2008 Cumartesi

Hypocrisy - Hypocrisy (1999)

Final Chapter gibi bir albümden sonra aynı seviyeye ulaşamadıkları ya da benim psikolojimin doğrudan yadsıdığı bu albüm aslında grubun klasik çizgisinin bir devamı. Yırtıcı vokal clean ile karışıyor, genelde orta tempo etrafında şekillense de albüm değişik tempolu parçaları da içermekte, zuzaylılar mezuu bahsi, melodik parçalar vesair vesair. Belki de albümün sorunu bu: fazla çeşitlilik, evet eski albümler de bu çeşitliliği içeriyordu ama burada Time Warp gibi bir örnekle birlikte formül tutmamış gibi görüküyor.

7,5/10

28 Eylül 2008 Pazar

Hypocrisy - Hypocrisy Destroys Wacken (1999)



Grubun konser albümü 4'ü yayımlanmamış stüdyo kaydı olmak üzere 15 parçadan oluşuyor. Parça seçimi muhteşem olmuş. Ayrıca vokalleri Peter Tägtgren tarafından yapılmayan eski parçalar da daha yırtıcı bir versiyonla albümde yeralıyor. İlginç bir nokta şarkılar o kadar iyi yorumlanmışki bazen bir stüdyoda elden geçmiş şüphesi yaratıyor. Seyircilerle etkileşimde de eksiklik var sanki, seyirci hınkırışlarını seyrek, daha çok parça başları yada sonlarında duyabiliyoruz. Bir daha düşününce bu da gayet doğal, seyirciden death bir parçaya eşlik etmesini beklemek yanlış olur.
Stüdyo parçalardan Time Warp ve Fuck U bariz ve pek ala punk-thrash şarkıları, Till The End atmosferik ağır bir parça iken Beginning Of The End daha klasik formda.
8,50/10

14 Eylül 2008 Pazar

Hypocrisy - The Final Chapter (1997)


Nihayet , baştan sona dinlerken zevk aldığım bir Hypocrisy albümü!
Derli toplu yapıyı kaybetmeden melodik, agresif, doomy, atmosferik ve hatta epik özelliklere sahip değişken parçalar ilginizin uçmasını engelliyor. Parçalar grubun klasikleşmiş mevzusu uzaylılar, uzaylı istilasi, uzaylılarca kaçırılma ve deneylere maruz kalma gibi konular hakında. Favorilerim Shamaetur, Adjusting The Sun ,Evil Invaders (aslı Razor adlı bir gruba ait thrash parçası) ve The Final Chapter (mevzusu traji-komik biraz, uzaylılarca tecavüz edilen bir adamın ağıdı gibi birşey, nıhaha)
8,25 /10

31 Ağustos 2008 Pazar

Hypocrisy - Abducted (1996)


Brütal yanlarını kaybetmeden melodik death icra eden, bazı parçalarda Amon Amarth'ı hatırlatan gitar tonu ya da yine bazı parçalardaki thrash etkilenimli riffleri kullanan ama arkadaki perdede hep doomvari etkiyi taşıyan Hypocrisy'nin bu albümü atmosferik geleneğini albümün sonunda yer alan Pink Floydumsu baladları ile devam ettiriyor. Kısacası melodik ve brütal death , thrash etkilenimli melodik death ve clean vokalli son kısım olmak üzere üç kısımdan oluşuyor parçalar. Kötü parça olmamakla birlikte hızlı tempolu parçalar melodi açısından birbirine karışıyor. Vokallerdeki ağırlıklı shriek tarz da can sıkabiliyor.
Bunların dışında belki de artık yaş icabı ekstrem müzikteki farklılıkların farkındalığına varamamak gibi bir dertle muzdarip olmamdan gerek yeterince albümden zevk aldığımı söyleyemeyeceğim. Keşke başka bir zamanda tanışsaydık...
Öne çıkanlar:Carved Up, Paradox, Killing Art, Point Of No Return, When The Candle Fades, Buried..
7,75/10

16 Ağustos 2008 Cumartesi

Hypocrisy - Maximum Abduction (1995)



Sadece 4 parçadan oluşan ve çok şükür soundlarını melodi yönüne 90 derece kırdıkları EP. Vokaller Roswell 47 ve Carved Up boyunca yırtıcı ve sert bir performans sergilerken son iki parçada clean'e dönüyor. Açılış parçası Roswell 47 , sanırım grubun takipçilerinin favori parçalarından biri, klasik orta tempo death şarkısı olarakdan çok da abartılacak bir konumda değil bence. Ama CARVED UP dehşet, fevkalade , müthiş bir melodik dinamik death-thrash parçası. Request Denied clean başlayıp böürtülü vokale dönen ağır tempolu hüzünlü yer yer doom havası koklatan hoş bir parça. Son şarkı olarak ise Kiss'den Strange Ways seçilmiş. Full clean seslendiren parça alternatif metal/gothic rock tarzına yakın.
Kısacası tadı damağımda kaldı. Abducted'dan umutluyuz.
9,0/10

4 Ağustos 2008 Pazartesi

Hypocrisy - The Fourth Dimension (1994)


Vokallerini grubun has adamı Peter Tägtgren'in teslim aldığı bu albüm önceki saldırgan agresif ve hızlı tempolu sounddan uzaklaşarak nispeten daha ağır bir yapıya bürünmüş. Bununla birlikte ince ince atmosfere de devam edilmiş. Liriklerde hala anti-hristiyan ögeler yoğunlukta.Yalnız ordan burdan duyduktan sonra albümü melodik death sanıp dinlemeye başlarsanız, benim gibi şaşırabilirsiniz. Birkaç parçanın biraz daha melodik olması insanı Gothenburg'a götürmüyor sonuçta!
İlk dört parça, über-atmosferik açılış parçası Apocalypse, Mind Corruption, özellikle Reincarnation ve Reborn ortalığı patlatıyor. Hemen takipçisi black-doom- death kombosu Black Forest'dan sonra Afakanlar esnemeler eşliğinde kapıma dayanıyor.
Kışş kış afakan kışş kışş
(6,25/10)

20 Temmuz 2008 Pazar

Hypocrisy - Inferior Devoties (1994)



Bu EP biri Slayer coverı Black Magic olmak üzere 5 parçadan oluşuyor. Pek tutmadığım God Is a Lie 'ın yeni yorumu dışında Inferior Devoties, Symbol Of Baphomet ve Mental Emotions güzel riflerle başlayan dinlemesi zevkli sert parçalar. Otobüs gibi toplu taşıma araçlarında kafa sallama yönünde istenmeyen etki yapabilecek kuvvetteler. Black Magic yorumu ise daha önce belirttiğim gibi gayet mis olmuş.
Anladımki az ve çarpıcı parçalardan oluşan bir pür death albümü dinlenebilirliğinden dolayı daha fazla hoşuma gitmekte.
(7,75/10)

15 Temmuz 2008 Salı

Hypocrisy - Osculum Obscenum (1993)


Dark Funeral'ın vokallerini devam ettirdiği bu albüm öncekinden de daha güçlü, sert ve sofistike. Giriş parçası Pleasure Of Molestation ilk dikkati çekse de sonra hız biraz yavaşlamaya ve 4. şarkı Necronomicon'a kadar albüm monotanlaşmaya başlıyor. Asıl ilgimi Venom'un Black Metal ve özellikle Slayer'ın Black Magic yorumları uyandırdı. Özellikle bonus parçalarla 75 dakikayı bulan bu albümü beyin seven müzikten hoşlananlara tavsiye edebilirim. Bir kaç hoş parça da zaten 94 çıkışlı EPlerinde yer alıp sonradan albüme eklenmiş.
(6,0/10)

5 Temmuz 2008 Cumartesi

Hypocrisy - Penetralia (1992)



Tavanarasının tozlu sandukalarından çıkan ve nedense ülkemizde seveni fazla olmayan grubumuz karşınızda! Hypocrisy. Oldukça enerjik parçalar, hayvani bir vokal ve vokalin önde tutulduğu bir kayıt, karanlık kötücül bir atmosfer ve yer yer gitar soloları ve ciyaklamaları. Özgün yanlarını oluşturan bu parametreler dışında aslında elimizde klasik çizgiye yakın bir death albümü var. Progresif filan olmasa da ilk parçadan itibaren dikkatinizi açık tutacak öğeler albüm boyunca sıralanmış . Bir de davuldaki kayıt tonu bazen eğlenceli derecede komikleşiyor.
God Is A.. , Left To Rot , Burn By The Cross, To Escape Is To Die gibi parçalarla albümün ikinci yarısı belki de tekrarlayan sürükleyen riflere dayalı olduğu için daha hoş olmuş. Ama albümün kral parçası PENETRALIA, melodik ve atmosferik introsu, vahşi vokali ve thrash altyapısı ile mükemmel !
Die! diye her parçada bağırmaktan hoşlanan grubumuz oldukça güzel bir iş çıkarsa da bu, death metal ile aramdaki Berlin duvarına atılan büyük bir darbeden öteye gidemiyor.
Take the throne!!
(6,5 /10)