MOONSPELL etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
MOONSPELL etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

21 Eylül 2026 Pazartesi

Kayhan Kalhor & Erdal Erzincan - The Wind (2006) & Bosphorus Metal Fest 2026

 Albüm kapağı nostaljik bir şehir vibe'ını iliklerinize kadar hissettirse de sizi variriri nağmesiyle bağlama karşılıyor. Bu işbirliğinde bağlama Erdal Erzincan, kemençe İranlı Kayhan Kalhor tarafından icra ediliyor. ECM plak şirketinden albüm çıkarmak kolay iş değil. Caz başta olmak üzere belirli bir standardı yakalaması lazım. Doğaçlama çalınan parçalar olduğu iddia edilmekle beraber, aşina olduğumuz ezgiler bestelerde kendini gösteriyor. İç kıyan ve biraz da pastorallikten kurtulamamış atmosfer, beklenti ile tezat içinde. En azından ben global piyasaya hitap eden böyle bir çalışmada deneysellik sergilenmesini beklemiştim. Hiç yok. Tabi ustalığa bir şey diyecek halimiz yok. Hissiyatımızla konuşuyoruz.

6,50/10

Sanallık icat oldu, kimsenin ağzı torba değil ki büzesin. Yegane metal festivalimiz için biraz da haddi aşan eleştiriler getiriliyor. Öncelikle helal olsun, belki de ilerideki yıllarda hiç olmayacak bir deneyime bize dahil ettikleri için. Daha çok yasaklı günler bizi bekler neticede. Yoksa nerede göreceğiz bu grupları, herkesin tuzu kuru değil ki Avrupa'yı gezelim festivaller için. Bir de tuvaleti temiz, orman havasında bir ortam sunmuşlar, toz toprak içinde değil, az çok yeme içme var, istersen girmeden ye, migrosa uğra iç, mekana öyle gir. Eleştiri elbette olacak ki gelişme olsun. İyi niyetle, yalnız. Misal ekstrem kimliğini bırakamıyorlar değil old school tavırda ısrar olduğu anlaşılıyor. Power/heavy metali geçtim modern türlerle de alakaları yok. Bu da ister istemez kitle katılımını etkiliyor. Geçen seneye göre özellikle pazar günü katılım güçlü olsa da hala yetersiz. Rus (veya Ukrayna bilemeyeceğim, tıpkı neden savaştıklarını anlamadığım gibi, misal biz Azerilerle savaşıyoruz gibisine, egemenler isterse demekki kardeş kardeşi vurur) arkadaşlar bayağı sponsor olsa da yeterince aktif değiller gibiydi. Neyse esnaf kazansın. Ortadoğu'dan, Mısırlı, İranlı grup vardı geçen senelerde. Sanki gözüm tek tek birilerini gördü ama inşallah iyilerdir. Ses ülke koşullarına göre gayet iyiydi. Bazen basların, baterinin cozurtması dışında sorun yoktu. Headliner grupları ise soundcheck ile çok uğraştılar, çok iyi ses verdiler ama geciktiler. Metroya yetişeceğim diye bıraktım yani. Bu da bence en büyük sorun: varmış gibi duran ama aslında var olmayan servis sorunsalı. Herkes taksiye binmek zorunda değil yani ki yakına gitmiyor diyorlar bir de. Headlinerlara ek süre vermek ve konseri erken bitirmek lazım. Gündüz yerli seslere daha fazla şans tanımak lazım. 

İlk gün çok da niyetim olmamasına rağmen Fleshless'ı yarısında yakaladım. Vokal etkileyici, kurabiye canavarı, domuz ciyaklaması ve çığlık performanları sergiledi. Yani grind'e kayan bir death yapıyorlar. Daha iki dakikamız var hadi 3 şarkı çalalım diyip tatlış bir espirik ile sahnelerini tamamladılar. Kadın vokalli senfonik gotik metal türüne pek hayranlığım yok. Ama iyisini de severek dinlerim. Eleine böyle bir grup. Beni sardığını pek söyleyemeyeceğim. Tür içinde de ilk akla gelen gruplardan değiller zaten. Sonrasında Kampfar merak ettiğim gruplardan biriydi. Viking yanları canlı performansta sanki daha yoğundu. Etkileyiciydiler, sevdik. Diyaloğa girecek kadar Türkçe'ye hakim vokalin sempatikliği ile seyirciyi yakalayan Exumer setlisti dengesiz bir seyir izledi. Vokal rengi biraz zorlasa da ilk albümü dinlemeyi kendime not ettim. Belli ki o dönemler zengin bir işe imza atmışlar. Bu sene zaten thrash damgasını vurdu festivale ve thrash metale aç seyirci de doydu bayağı. Moonspell'de önlere kaykıldım, çok severim. Eski şarkılardan da bayağı çaldılar ama seyirci ile artık bağı gittikçe kopmaya başlamış. Hem seste bir gariplik vardı hem de performansta garip bir tutukluk. Fullmoon Madness çalacağız diyor, seyircide tepki yok, aloo diyor Fullmoon Madness yafu! Zamanın ruhu ile yarışamayan gruplardan maalesef ki Paradise Lost da öyledir, çok severim. I am Morbid yani Morbid Angel çok çok geç başladı. Sırt ağrım soğukla kombine olunca 2 şarkı sonra kaçıverdim. Bir iki efsane şarkı dışında çok beğendiğim gruplardan biri değildir de.

Pazar açılışı Terrorizer ile yaptım. Türü için ne derseniz deyin bence hardkor rüzgarı estirdiler. Mesela niye olmaz de mi, punk felan hatta. Gençler coştular amma internette izlediğim konser kayıtlarında sanki daha iyiydiler. Sonunu getirdim desem yalan olur ama onların da ilk albümlerini bir yere not etmek lazım. Geçen sene de Suicidal Angels'ı not almıştım da yalan oldu. Yine bir öncü grup Sarcofago başta bir yabancı geldi seyirciye. Önde çalışıp gelmiş arkadaşlar olmakla birlikte kısa sürede thrash riffleri katılımı güçlendirdi. Beni şaşırtan Tankard oldu. Bayağı seveni varmış. Halbuki B sınıfı bir thrash metal grubu olarak bilinir. Hemen akla gelmezler kabul edin yani. Sempatik ve eğlenceliydiler. Coşanı boldu. Ve burada bulunma sebebplerimden biri Kataklysm arzı endam eyler. Geçen seneki Hypocrisy (ezbere yazamadım yahu) vakası kendini tekrarladı. En büyük circle piti gördük. Boyunlar çürüdü. En iyisi bu ikisi birlikte gelsinler bir daha. Satyricon da geç çıksa da en azından yarım saat kadar dinleyebildim. Gönül ister ki daha çok izleyek ki onlar için de ordaydım. Onların da setlisti biraz değişikti. Olduğu haliyle çok profesyonel, cilalı ve kuul bir seyirlikti. Seyirci katılımı ister istemez az olsa da bu demek değil ki keyif alınmadı. Genel olarak gruplar sahnede çok sağlam duruyordu, pek amatör görüntü vermediler. Ancak itiraf etmeliyim gelecek sene için açıkladıkları isimler en azından bana pek ümit vermedi. Yine de ölüm kaza bir şey olmadığı sürece oradayız, para verip bilet alacağız.

6 Haziran 2022 Pazartesi

Moonspell - The Antidote (2003)

 

Grubun bir silkelenip kendine geldiği, derlenip toparlandığı albüm bu olmakta. Dolayısıyla da kucak dolusu çiçeklerle, karşılama törenleriyle karşılanmışlar zamanında. Bayağı bayağı gotik tanımını hakeden bir albüm. Altyapıdaki müdahaleler çok ilginç, karanlık ve ürkünçümsümtrak atmosferi beslemeye yarıyor. Özellikle bateri hiç olmadığı kadar ilgi çekici anlar sunuyor, tribal bir hava estiriyor. Vokal ve rifler belki bir miktar gereğinden fazla zorluyor kendini sertlikte. 2-3 parça da gereğinden uzun. İşin özü şu ki dinleyicinin genel kanaatıylan ters düşerek bestelerin pek bir çoğunun akılda kalıcı olmadığını, daha çok böyle değişik değişik katkılarla ilgi çekici hale getirilmeye çalışıldığını söyleyeceğim. Üstüne, her ruh haline hitap etmiyor olması da vaki bir gerçek. 

6,75+/10

19 Mayıs 2022 Perşembe

Moonspell - Darkness and Hope (2001)

 Sonda söylenecek şeyi başta söyleyeyim. Grubun belki de en zayıf yapıtıdır. Bunu son albümünü dahi beğenmiş, ayrıca gotik tok sesli vokali, elektronik etkileri seven biri olarak söylüyorum. Bestelerin bir çoğu vasatın ötesine geçemiyor, basit formüller tekrar ediliyor, efektler ilginç, yalın prodüksiyon nedense heyecansız bir his uyandırıyor. Kötü elbette değil. Şu hayatta tanık olunabilecek şeyler arasında Moonspell'in kötü bir iş çıkaracağının ihtimali bile yer almaz. Yine de bu kayıtta içime sinmeyen, nah göğsümün sol tarafına oturmayan bir şeyler var.

6,50+/10


17 Nisan 2022 Pazar

Moonspell - The Butterfly Effect (1999)


 Moonspell'in sallantıda olduğu döneme ait eserleri pek dinlememiştim. Görülüyor ki grubun her tür işi bir şekilde beni cezbedebiliyor. Hal tavır meselesi demek ki. Zaten gotik metal ve endüstriyel rock bir olacak, kardeş olacak, ee tabi mahir ellerde can olacak. Albümün girizgahı da çok hızlı, çok güçlü. Türün klişesi olaraktan bestecilikte çok ince işler beklemek yersiz olacak. Görevini yeterince yerine getirmekle beraber bazı bestelerin bariz zayıflığı bazılarının da saçma isimli Can't Bee ve Disappear Here başta olmak üzere fevkalade etkileyiciliği kayıtta bir süreklilik sorunu olduğunun işaretini veriyor.

7,50-/10

10 Ekim 2021 Pazar

Moonspell - Hermitage (2021)

 

İlk dinlediğimde, ve çok kez dinledim, hakkında eleştirel yazacak o kadar şey biriktirip şimdi de hiç bir şey olmamış gibi , çünkü çok kez dinledim, pek bir az kusur buluyorum. Albüm dinledikçe güzelleşiyor, derin de değil ama progresif tecrübe böyle bir şey olsa gerek. Hızlı heyecanlı giriş yapmış bulundum. 2021'i kapatmaya hazırlandığımız günlerde ilk 2021 albümüm Moonspell'e ait oluyor. Tesadüf değil zaten, keyifle takip ettiğim gruplardan. Senfonik sert metal soundun işlendiği önceki kayıtlarından sonra tam bir sürprizle karşı karşıyayız. Anathema Pink Floyd progresifliğinde , hiç bir itirazım olamaz, yüzde doksan nabrütal vokalin egemen olduğu, atmosferik bir şeyler. Şaşkınlık geçiren takipçileri bu kaydı oldukça sıkıcı bulurken ben biraz çekingenlik hakim diye tanımlamış bulunuyorum, özellikle vokaller. Grup radikal adımlar atmaktan çekiniyor gibi diyelim. Bir de çok garip şekilde olması gereken tempo sanki 0,90 hızla çalınıyormuş gibi. İlk başta ben de illet olanlar tarafındaydım. Amma ilaç gibi geldi, sakin sakin nefes ala ala dinlene dinlene yolumuza devam ettik. Yaş kemale erince bu da bir olgunluk belirtisi olsa gerek.  

7,50-/10

4 Mart 2019 Pazartesi

Moonspell - 1755 (2017)

Moonspell'in geri dönüşünden hele youtube'da izlediğim  klibin ardından hiç umudum yoktu. Hem takip ettiğim gruplardan olması hem de düşük bir değerlendirmeyle RYM'de ortalamamı düşürürüm beklentisi albümü dinlemek için beni dürttü. Vokalin gereğinden fazla sert ve zorlayıcı tonlaması ki grubu bilen için hiç şaşırtıcı değil aslında, muhasebe defterinin eksi tarafına yazılması gereken bir öğe. Tam ortaya da Orphaned Land ve Rotting Christ gibi kafada beliren esin kaynaklarını yazıyorum ki hala iyi mi kötü mü emin değilim. Bir de bestecilik olarak albüm baştan aşağı donanımlı diyemeyiz elbet. Ama grubun güçlü bir tarafı değil zaten bu. Gelelim artı kısmına, Lisbon'u yerle bir eden depremi konu alan konseptin senfonik işlenişi başarılı. Senfonik gotik metal dinlemeyi özlemiş olabilirim, bilmiyorum, bilemiyorum. Ama üç, beş kafa sallatan sert parça ile bu atmosfer birleşince gerçekten güzel bir şeyler ortaya çıkıyor. Yine genelin dışına taştım. Grubun dinleyicisi için zayıf bir çalışma olarak eleştiriler yoğunlaşmışken ben pek beğendim.

8,0/10

28 Ağustos 2016 Pazar

RETRO: Moonspell - Sin / Pecado (1998)

Grup bu albümüyle metalik takipçilerinden pek bir tepki çekmişti zamanında. Depeche Mode mu olmaya çalışıyosun felan demişlerdi hatta. Şimdilerde ise deneysel arayışlara kimsenin itiraz ettiği yok. Umursayan da olduğunu pek zannetmiyorum ya, neyse. Grubun bu üçüncü uzunçaları  gotik metal üst başlığı altında tıkışlanabilse de elektronik ve saykedelik etkilerle sound zenginleştirilmiş. Aslına bakarsanız her bir bestenin kendi içinde ne kadar dolu olduğunu anlamak çok zor değil. Eski lineer adımlar belki bestecilikte sadece devam ediyor. İşte ilgi çekmeyen öğe de burası, şarkılar beste olarak, üsünü püsünü süsünü kaldırdığınızda yalın ve çıplak hallerine baktığınızda kendilerinden bayağı bayağı bir şey kaybediyor. Halbuki vokal ve prodüksiyonun ter akıttığı o kadar belli ki. Yine de iyi şarkılar var. Daha da ilginci herkes ayrı şarkıyı beğenebiliyor. Örneğin ben Dekadance hoşmuş yafu diyorsam birileri en kötüsü o arkadaşım, n'aptın diyebiliyor. Bu da albümün güçlü mü yoksa zayıf mı yönü, siz karar verin artık. Handmade God ve 2econd Skin de öne çıkmalarına bağlı olarak dinleyiciyi bölmüştür. Let The Children Cum To Me biraz tribün parçası olsa da çok güçlü ve dikkat çekicidir. Magdalene'de de ilgi çekici oyunlar içerir. Ben bir de intro ki ezan sesini duyunca ne bayraklar sallanmıştı, kornalardan sokaklarda konuşamaz olmuştuk, ile outroyu sevmemiştim. Albümün sesine yakıştıramamıştım pek, hala da öyle.

7,50-/10

10 Ağustos 2016 Çarşamba

RETRO: Moonspell - Irreligious (1996)

Beklediğimden iyi çıktı bu albüm. Wolfheart'a zamanın acımasız akışında yine de taş gibi kalmış dedimse bu albüme kaya gibi demir gibi kalmış desem az kalır. Gotik metalin temel harçlarından birisi bence. Sadece atmosfer değil abartısız bir temsiliyet görevinde, üstelik şahlanarak depara kalkan şarkılarla dolu. Folk ve black metal'den bu kadar kolay sıyrılabilip ayakta kalabilmesi, onu geçtim gotik tarzında başkumandanlardan biri olabilmesi de bir o kadar şaşırtıcı. Bununla beraber türün bazı genel klişelerine bazı anlar takıldığı da gözden kaçmamakta: keyboardun tınısı misalinde... Zamanında neredeyse 10 deyip rym de 5 yıldız vermişim. Milim kıpırdatmam vallahi.

26 Temmuz 2016 Salı

RETRO: Moonspell - Wolfheart (1995)

İlk dinlediğim ekstrem metal kayıtlarından biri olmasından ötürü hayatımın albümü olarak belki abartarak listelediğim Moonspell'in bu çıkış albümünü tekrar dinlemeye oldukça çekindim. Demon&Wizards gibi bir hayalkırıklığı yaratabilirdi nihayetinde. Yıllar sonra döndüğümde bir kaç kez dinlemenin ötesine geçememiş ve hatırasına zarar veririm diye korkmuştum. Neden? Çünkü müzik öyle bir şey ki zamanın ruhu ile, dinleme tecrübenizle ve bağlantı kurduğunuz anılarla, yaşanmışlıklarla değerlendirilebiliyor, değerleniyor. Neyse ki Moonspell'in black metal etkili bu gotik kaydı hala taş gibi. Alma Mater hala eskimiyen bir yara. Moonspell yeni duyduğum bir grup olsaydı ve Wolfheart'ı ilk kez dinliyor olsaydım beştebeş ondaon olarak puanlamazdım. Olsun, anısı var, daha fazla irdelemenin gereği yok.

7 Aralık 2015 Pazartesi

Moonspell - Extinct (2015)

Moonspell elemanları bol bol  Orphaned Land ile Rotting Christ dinlemiş gibi görünüyorlar. İyi de yapmışlar, oryantal senfonik cuk oturmuş, şükela olmuş. Grup farklı dönemlerinden örnekleri alıp gotik rocka da göndermeler içeren modern bir sentez elde etmiş. Hem yeterince farklılıklar, farklı esintiler taşıyor hem de tutarlılığını hiç yitirmiyor. Besteler tam konserlik. Basit şarkılar, hatta gereğinden biraz değil bayağı ecnebilerin deyişiyle cheesy, tribünlere oynamışlar basbariz. Olsun, her gün düşünen adam modunda progresif-avantgarde işler dinleyecek değiliz. Mis gibi, tak tak benim adım Cemil bir albüm. Kaydın ilk yarısı kesinlikle diğer yarısını dövüyor. Fakat albümün sonlanması da güzel. Başkalarına kulak asmayın, son şarkı hiç de gereksiz değil. Artık kısa cümleler kuruyorum çünkü heyecanlandım.

8,50/10

29 Ağustos 2012 Çarşamba

Moonspell - Omega White (2012)

Sesimizi duymuş olacak ki grup bu albüm ya da bonus CD mi demeli, ile biraz farklı yönelimler içine girmiş. Hala gotik metal kulvarı içinde at koşturuyorlar. Sertliğin dozajında iyileştirmeler görüyoruz, ılıman bir iklime girmişler. Duygusallık bir nebze artmış. Özellikle kemanın kullanıldığı (keşke biraz daha baskın olsalardı demeden geçemiyorum) şarkılar öne çıkıyor. Bununla beraber beste yazımında hala problemler görülebiliyor. Şarkılar başlangıç aşamasında aaa ilginç olacak etkisi bırkıyor, müzik susup vokal girdiğinde ise tabir-i caizse sıkıcılığa (doğru sözcük bu değil aslında, etkileyici değil, sönük) sürükleniyor. Albümün ilk iki şarkısı Whiteomega, White Skies, sonra Herodisiac ve kapanış parçası A Greater Darkness basitliği aşıp göz doldurabilen parçalar. Bir de aslında çok alakalı olmamakla birlikte dinlerken aklıma Tiamat geldi.

7,50+/10

21 Ağustos 2012 Salı

Moonspell - Alpha Noir (2012)

Gereğinden fazla endüstriyel, sert (bateriste daha bi dikkatle bakın) ve biraz da mekanik bulduğum son dönemlerin Moonspell'i en azından bu albümle, bir de ikincisi var biliyorsunuz, nakaratı ve melodiyi bulma macerasında hayli yol katetmiş görüyorum. Yani büyük bir eksikliği kapatmışlar bir ölçüde. Ancak temiz tertemiz steril kayıt ve bu bahsettiğim sertlik birleşince oluşan albüme adapte olma zorluğu hala aşılamıyor. Kendi sözlerimi çevirirsem, hoşlanmak hoşlaşmak sevmek sevilebilmek için biraz zaman biraz zahmet ve çaba göstermeniz gerekli. Versus, Alpha Noir, benim için öne çıkan parçalar. Güzel güzel .

8,0/10

3 Ocak 2010 Pazar

Moonspell - Night Eternal (2008)

Bir önceki albümlerini ne allamışım, pullamışım pehh. Halbuki bu albümün ondan geri kalan bir noktası yok. Bol atmosferik gotik metal işte. Asla ama asla ilk dönemin güzelim bestelerini üretemeyecekleri için atmosferi parlatarak soundu cilalayarak modernleşerek, düzenlemelere yaslanarak ayakta durmaya çalışan grup hiç de fena ürünler vermiyor aslında. Yine de ben yememeye başladım. Tokum. Evet ilk dört şarkı ki içinde The Gathering'in eski solisti Anneke'nin de yer aldığı Scorpion Flowe'ı da barındırıyor, gayet gayet iyi. Ama nereye kadar böyle? Azcık puan kırdım kanaat notundan.

8,25/10

31 Mart 2009 Salı

Moonspell - Under Satanæ (2007)


Zamanı ne kadar istersek isteyelim geri döndüremeyiz.
Bu Wolfheart değil, olamaz da.
Wolfheart öncesi şarkıları cillop bir kayıtla sunmak güzel bir fikir gibi gelebilir. Uyuşmamanın asıl sebebi de bu, yer yer komik kaçmış. Yafu bir kaç saniye sürse bile uygunsuzluğundan bir şey kaybetmeyen flamenko dansçıları eşliğindeki el çırpma sesi ile kişisel kanaatimce kötü bayan vokaller gibi. Ve işin ilginci bu albüm grup fanlarınca el üstünde tutuldu, pek bir sevildi. Güzel, güzel ama bir başyapıt değil, abartmayalım.
Güzel olan kısmı ise fevkalade , daha tanıdığımız bildiğimiz Moonspell tadında Goat on Fire ile thrash riff bazlı Ancient Winter Goddess.

7,75/10

13 Mart 2009 Cuma

Moonspell - Memorial (2006)


İlk iki albümüyle dinleyeni dinleyenden koparan Moonspell'in sonraki ürünlerini pek dinlememiştim. Memorial ile eski tarzına döndü yakıştırmalarını duyunca bir içim ürperdi, bir hoş oldum. Acaba dedim.
Albümün soundu depreme dayanıklı çimento kadar sert, yıldızsız bir dağ gecesi kadar karanlık ve veba kadar ölümcül ve bulaşıcı melodilere sahip. Kan temasının albüm kapağıyla çoğu parça sözü de dahil işlendiği albümü kısacası gotik/dark metal olarak tanımlayabiliriz. Yani ilk albümün atmosferinden folklorik ezgilerin ve black rifflerin eksiltilerek günümüze uyarlanmış/modernize edilmiş death hali. Orgla ve akustik gitarla yaratılan ürkünç gotik ambiyans sertliği dengelemiş. Buna ek olarak clean vokaller ile başrole sayunmayan hafiflikte bayan vokaller albüme ayrı bir tat katmış. Şarkılar arasındaysa ayrım yapamayacak durumdayım. Hernasıl albümün ilk kısmı ile son kısmı arasında hafif bir sound farklılığı mevcut olsa da parçaların ve sözsüz geçiş parçaların albümiçi yerleşimi güzel oturmuş, hatta konsept bir havayı andırmakta.
Nihayetinde yapıt dudak ısırtan cinste atmosferik bir gizli parça ile sonlanarak etkileyici kapanışını yapıyor.

The ones you love the most
Are the ones you hurt as deep

...........................
Man, condemned again
Created at the image of pain
..................
Remember!
Once it was ours
We have waited forever
We are to blame
For once it was ours
8,75/10