IHSAHN etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
IHSAHN etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

30 Ekim 2021 Cumartesi

Ihsahn - Pharos (EP 2020)

Bu kısa albümle Ihsahn ağbimiz deneyselliğini pop kulvarında deniyor. Rock orkestrası var ama melodiler pop ve performansa kırılganlık hakim. Ruh olarak biraz new wave synth pop , birebir sound taklidinden bahsetmiyorum, sızmış durumda. Buna uygun olarak sadece clean vokal kullanmıyor, vokal aynı zamanda fazla uysal duygusal ve yumuşak. Rym'de art rock demişler, oturmuş bu tanım. Kayda ismini veren parçanın Behemothvari ruhanilikte korosu dışında çok da heyecanlandıran bir şey yok. Bunu Portishead Road yorumuna rağmen söylüyorum. Bu ne cüret! Genelde beğenilen bu yorum için benim yorumum kendilerini en azından rezil etmedikleri yönünde. Tempoyu biraz düşürselerdi Beth Gibbons performansı ardından uzak ara farkla en iyi yorum olabilirdi, belki de öyledir. 5 parçanın 2'si cover, peki diğeri hangi grubun. Ahahaha . Nakaratta bir Leprous tadı alıyorsanız tesadüf değil enişte Einar şarkıya damgasını vurmuş. Kayınço enişte durumlar karışık. Uzun lafın sünnetlisi bir Ihsahn fanı için bile değişik bir kayıt bu. Böyle bir şey yaptılar, içlerinde kalmasın maşallah, fena da olmamış hani ama burada bıraksın albümü bu. Parantez: Leprous'un  Slave Rockefeller konser videosunu youtube'dan dinleyin.


5,75/10

16 Ekim 2021 Cumartesi

Ihsahn - The Adversary (2006)

 

Emperor ile birlikte veya sonrasında yer aldığı diğer grupları alıp şuraya koyarsak, İhsahn'ın ilk solo albümü bu oluyor. Senfonik ve şu son albümlerine kıyasla daha belirgin black metal kökleri bu ilk albümde devam ettirmekte. Son dönem Emperor üzerinden şekilleniyor bu değişim. Zaten biliyorsunuz, avant-garde metal progresif metal unsurlarını sahiplenip daha maceracı adımlar atıyor. Dolayısıyla aynı şarkı içinde tempo, tür, ölçü değişiklikleriyle karşılaşmak şaşırtıcı olmayacaktır. Demem o ki bu albüm yüzmeye bilmeyenin derin denize atlaması gibi pek çok öğeyi bir araya getiriyor ve tatata suyun üzerinde de kalıyor. Yine de benim şahsen hoşuma gitmeyen şeyler de var: Bateri tonlaması biraz garip ve zayıf, vokal arada bir King Diamond'laşıyor ki pek tutmadım, senfonik öğeler belirgin neoklasik eğilimi taşıyor ki bazen kontrolden çıktığını düşünüyorum, teyatralliği pek sevmem zira. Bunlar da gayet normal çünkim o kadar farklı noktaya dokunuyor ki kayıt, böyle bir risk türün varoluş sebebi.

7,75--/10

11 Mayıs 2021 Salı

Ihsahn - Telemark (2020, EP)

 

Ihsahn geçen sene karantinayı 2 kısa albümle selamladı. Avantgarde metal normlarıyla daha da rahat oynayabilmek için belki de standart bir albüm kaydından uzak durdu. 5 şarkılık bu kaydın farklı tarafı Lenny Kravitz şarkısı Rock and Roll is Dead'in gereksiz ki bu şarkının orijinali iyidir hasdır, ve Iron Maiden'ın trompetle ilginçleştirilen Wrathchild yeniden yorumları. Halbuki diğer üç eser Amr'ın çok ötesinde  klasik black metal çizgisinde olmasa da gölgesini taşıyan sert ve özgün ve de aynı zamanda melodik sıkı parçalar. Arka arkaya dinledikçe de gittikçe etkileyicilik artıyor ve albüme adını veren üçüncü sıradaki şarkıda folklorik ezginin de sayesinde zirveye ulaşıyor. Hiç olmadığı kadar yırtıcı vokalin, gitar solonun, gruuvi melodilerin, trompetin, folklorun alakalı alakasız bir çok şeyin biraraya geldiği ama hiç bir öğenin diğerini dışlamadığı progresif bir şenlik.  2 cover yerine diğer parçaların ayarında bir kaç şarkı olaydı yılın en şaşaalı , en bi şükela yeme de yanında yat yapıtlarından biri  olurdu kanımca.

7,75/10

12 Temmuz 2019 Cuma

Ihsahn - Àmr (2018)

Bir önceki albümde aman dikkat dediğim her şey burada daha da göze batar şekilde öne çıkarılmış durumda. Daha melodik besteler, elektronika kendini daha bir popa teslim etmiş, pop nakaratlı hard rock besteleri gibi. Kibar vokalli progresif rock klişeleri ve bir dönemin Depeche Mode etkisindeki Paradise Lost etkisi. Trans-core denen elektronik metalcore atakları... Bir an K-pop bile duydum sanki... Çok farklı türlere maruz kalmamış olan metal severler bu cümbüşü hayranlıkla dinleyebilir. Ama kısa süreli black metal vokali dahi benim nezdimde bu albümü metal olarak nitelemek için yeterli gelmiyor. Ben o ruhu alamadım.

6,75-/10

24 Eylül 2016 Cumartesi

Ihsahn - Arktis. (2016)

İhsan efendinin son albümü albüm kapağında verdiği buz gibi bir atmosferi dinleyiciye tam manasıyla geçiremiyor. Yine de black metalin soğuk yüzünü gösterdiği anlar olsa bile o kadar farklı alanlara referans yapıyorlar ki biraz garip kaçıyor. Genel olarak şarkılar kendi içinde bütünlük teşkil etse de bunu albümün tümü için söylemek oldukça zor. Elektronik var, South Winds ki güzel bir şarkı, 80'ler hard rock var, baladımsı bir şeyler var, progresif metal zaten olacak, senfonik dokunuşlar öne çıkıyor bir diğer şarkıda vessair vessaire. Bazı sololar ya da riffler yeterince orjinal değil, sorun değil ama vitrinde bu kadar önlere konmasalardı keşke. Clean vokalde bir kaç yerde emo tınısı yakalamakla beraber genel olarak görevini başarıyla icra ediyor. Ihsahn'ın brütal vokaline Emperor'dan biliyorsanız o kışkırtıcı soğuk ses rengine (renksizliğine mi demeli) zaten aşinasınız. My Heart is of the North ve  soft girişten brütale dönüşün iyice yansıtıldığı balad Celestial Violence diğer hoş parçalar. Avantgarde/progresif metal'in tıkandığı, artık belli normlarda sıkıştığına dair görüşleri yıkmak için iyi ama zayıf bir girişim.

7,75-/10

27 Aralık 2012 Perşembe

Ihsahn - Eremita (2012)

Bizim mahallede bir İhsan ağbi var. Kendisi müziği çok sever. İdolü ise Fatih Terim'dir. Bir gün kafasında şimşekler çakar, mahalledeki akranını toplar ve İmparator isminde bir grup kurar. Eh, kendi çapında ünlenirler önce, sonrası Mevlam yürü ya kulum der. Ama zamanla İhsan ağbinin de şuuru bilinci açılım saçılım gösterir, yeni arayışlara girer. Zaten grubunun son albümü Prometheus'da bunun izlerini görürüz. Artık grubu kendisine dar gelmektedir, yoluna yalnız yürür. Caz saksafon felan işine girer. Müziği avantgardelaşmıştır binaenaleyh, ilerleme göstermiştir. Diğer yandan metalin ekseninden bir gıdım yolunu ayırmaz. Evet, İhsan ağbi metalcinin önde gidenidir.
Bense ağbimizin müziğini ancak bu 4. solo albüm ile dinlemeye fırsat buldum. Genelde aynı çizgiyi takip etmiş olmakla değerlendiriliyor. Beni şaşırtan ise temiz vokalin hem güzel bir tınıya sahip olması hem de sert müzikle müthiş uyumu oldu. Something Out There dinlemesi en kolay dile pelesenk şarkı olarak en fazla gözüme çarpan şarkısı albümde. Diğer yandan bayan vokalin etkisiyle Departure da oldukça iyi. Diğer parçalar da üç aşağı aynı kalibrede. Bence tek istisna  The Grave, hiç sevmedim.

8,25/10