Igor Stravinsky&Sergei Prokofiev&Anton Webern&Pierre Boulez - Pétrouchka / Sonate No. 7 / Variationen Op. 27 / Sonate No. 2 (Maurizio Pollini, 1995)

Modern klasik türde gittikçe zorlaşan ve gittikçe zor dinlenen besteler şöyle sıralanıyor:
Stravinsky - Pétrouchka
Prokofiev - Sonate No. 7
Webern - Variationen Op. 27
Boulez - Sonate No. 2
Modern demişken dan dun piyanonun telleri tıngırdamıyor. Yine de özellikle orkestra şefliği kimliğiyle daha çok bilinen Boulez'in parçasında taçlandığı kadarıyla radardan kaybolmanız elde bile değil. Bu yüzden piyanist Pollini'yi çıkardığı iş dolayısıyla ne kadar tebrik etseniz az. Dolayısıyla böyle zorlu parçaların bu kadar kıvrak şekilde çalınması bu kaydı performans anlamında hayli öne çıkarıyor. Başa geri dönersek Stravinsky'nin bestesi Petruşka ismindeki popüler bir kukla tiyatrosu karakterine dayandığından dolayı belki de oldukça renkli ve dramatik olay örgüsünden dolayı belki de en bir kolay adapte olabileceğiniz melodileri sunuyor. Bu demek değil ki pek sevdim.  Prokofiev'in parçası ise zoraki bir şekilde Stalin'e adanması gibi ilginç bir hikayeye dayanıyor. Besteci de sevgisini oldukça ironik bir şekilde birbirine zıt ruh halleri ile göstermiş. Üçüncü bölümü çarpıcı bir tempoya sahip. Webern'in üç bölümden oluşan bestesini zorlarsanız takip edebilirsiniz. Huzurlu kadife kokulu melodiler içinde kaybolmak için ilk akla gelecek seçeneklerden değil. Boulez, anlamadım vallahi. Uzun lafın belini kırarsak bana bir miktar ağır geldi.

6,50-/10

Debussy - La Mer; Nocturnes; Jeux; Rhapsodie pour clarinette et orchestre (Boulez,1995)

Ünlü orkestra şefi Pierre Boulez yönetiminde Cleveland Orchestra tarafından kaydedilen bu çalışma 19 yy. sonu ve 20.yy başlarında yaşayan ve o dönemin empresyonist çizgisini müziğini yansıtan Claude Debussy'nin belli başlı çalışmalarını bir araya getiriyor. Nocturnes albüm kapağına esin de veren deniz manasındaki La Mer'den daha duygu dolu bir çalışma. İlgi çekici anlarıyla birlikte 3 hareketten oluşuyor. Genelde modernizmin etkisiyle olsa gerek melodiden çok alışması zor ritimler üzerine yürüyen tarzının tersine bu ilk parça dinlemeyi kolaylaştıran öğelere sahip. Yani ikinci adımdaki tekrarlar ve Sirenes'de deniz kızlarının fevkalade performansı gibi. Bu da orkestranın yönetiminin çelik çubuk disiplini ile yürütüldüğünü kanıtlıyor. Yaklaşık 9 dakika süren klarnet için yazılmış parça ister istemez 30'lu yılların caz kulübü atmosferini hatırlatsa da yine zor ritimleri sayesinde daha çok etüd amaçlı bir çalışma hüviyetine yaklaşıyor. 16 dakikaya varan süresiyle değişken bir tempoya sahip Jeux bu haliyle aslında bir bale performansı için yazıldığına dinleyiciyi zor ikna ediyor. Bestecinin en ünlü eseri tıpkı diğer eserlerinde olduğu gibi sıkı ve zor bir icranın ürünü. Bana o geçmiş modern (zira post-modern çağları yaşıyoruz) havası içinde geleneksele karşı iddialı çıkışıyla itici geldi. Hatta izlenim vermekten o kadar uzak ki Nocturnes dinlerken deniz havasını daha net alabiliyoruz. Ayrıca bu albümün 95 yılında çıktığına inanmak da güç. Sound 50 sene öncesinin tınılarını vermekte. Klasik müzik konusunda kör cahil olduğum için çok kulak da vermeyin laflarıma. Zira el üstünde bir Berlioz- Symphonie Fantastique geliyor aklıma.

6.75/10