WHITE LIES etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
WHITE LIES etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

18 Ağustos 2011 Perşembe

White Lies - Ritual (2011)

Joy Division'dan Depeche Mode'a değişik grupların etkilerini kolayca bestelerinde görebildiğimiz synth pop bazlı post-punk (new wave'i duyan var mı?) grubumuz özellikle şarkılarındaki bu na-oricinal esinlenme ve söz ve müzikleriyle bürünmeye çalıştıkları karizmayı dolduramamaları gibi sebeplerle eleştirmenler tarafından gayet itİlip bir de üstüne üstlük kakılsalar da pek çok pek çok takipçi edinmiş durumda. Benim ise özellikle aradığım bir grup değil ama dinledikçe de ihya olduğumu itiraf edebilirim. İlk albüme göre hit fukarası olan albüm bununla birlikte kişisel spesiyaliteler sunmaktan da geri durmuyor. Misal Strangers, misal Holy Ghost. İlk albüme kıyasla çarpıcı şarkısı az olmakla birlikte hoşuma gitmeyen parça da olmadı. Karanlık kuul sound ve tavır üzerlerine bir kaç numara büyük geliyor. Yine de genelde ortalamanın üstünde keyif sunan parçalar bana grubu ileride de takip etmem için fener oluyor.

7,50/10

18 Haziran 2011 Cumartesi

White Lies - Death E.P. (2008)

Yine remiksin aslını ezdiği bir durumla karşı karşıyayız. Crystal Castles'ın Death yorumunu dinleyince bana hak verecekseniz. Post-punk ve elektronik müziği dreamy bir ambiyans içinde yoğuran çalışma kolayca albüm versiyonunu geçiyor. İtiraf etmek gerekirse bunu biraz da White Lies'ın debü albümünde yer alan Death'ın o kadar da ahım şahım bir şarkı olmamasına borçlu. Evet, abartılı bir parça. Haunts remiksi ise şarkının özündeki karamsarlığı parti havasına taşıması ile en azından ilginç tanımını hakediyor. Ve nihayetinde EPdeki 4. parça Black Song, eli yüzü düzgün, bir sakatlığı defoluğu yok.

7,50+/10

26 Nisan 2009 Pazar

White Lies - To Lose My Life (2009)


Joy Division, Editors ve Interpol gibi post-punk kulvarında koşuya başlayan genç grubumuz, Death ve albümle aynı adı taşıyan parçayla iyi bir çıkış yakaladı ülkesinde. Özellikle ağır ve depresif liriklerin müziğe göre ağır kaçtığını düşünüyorum. Tamam zeki ya da "dolu" sözler olması gerenk de kardeşim bu ne? Okusanız anlarsınız ama müziği dinlerken aklımı çelecek kadar ingilizce bilmediğim için rahatsızlığım az safhadadır, belirtmek isterim. Tabi ki türüne özgü olarak bu depresyon müziklerine de yansımış durumda. Kayıt enstrümanlar felan güzel, klavye ağırlıklı olmamakla beraber klavyeli bölümler/yada/bilgisayarlı kısımlar (ne biliiim) daha da güzel. Üstteki gruplardan ziyade bir dönemin Cure'u ve Echo and Bunnymen adlı gruba daha çok benzetilen White Lies ya da tarzı hakkında fazla bir yorumda bulunamayacağım. Çünki tarzı pek bilmiyorum. Ancak sanırsam bu albümü dikkatlice dinledikten sonra şunu da ekleyebilirim üstteki grupların dinlediğim birkaç parçasına istinaden aynı nefret-sevgi ikileminin dozajı hafiflemiş bir şekilde hala içindeyim. Duygusal olmaya çalışıp müziğin şablonu içinde bunu yeterince yansıtamamak gibi bir şeyler işte.
Marilyn Manson'un Hearth Shaped Glasses seveni olarak albümün baş tacı parçası ise ve belkide 2009'un en iyi parçalarından biri Farewell to the Fairground. Bir de ona yaklaşamasa da dinamik yapısı ve şugar orkestrasyonu ile The Price of Love çok iyi.

7,75+/10