FALL OUT BOY etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
FALL OUT BOY etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

31 Ocak 2018 Çarşamba

Fall Out Boy - Save Rock and Roll (2013)

Albüm kapağından esinlenerek safça derin bir şeyler bekledim. Ama Twenty One Pilots yada Imagine Dragons gibi grupların günümüz müzik piyasasında rock diye tanımlanmasının birdenbire ortaya çıkmadığının kanıtlarını buldum. İki elin avuç içlerinin buluşup alkışla ritim tutmasının çok da ötesine geçmiyor gitar, örneğin. Kısaca albümün ismiyle dalga geçercesine kaydettikleri bu şey rock felan değil. Bu önyargıları aştıktan sonra ise kabul etmek gerekirse oldukça eğlenceli bir pop kaydı bu. Hem senfonik kabaremsi ABBAesque pop, sevilmeyecek gibi değil. Çok kurcalayıp derinlik felan aramayın, misal bir kaç şarkı harmonisinde K-pop mu dinlemişler bile dedim kendi kendime. Vokalin kimi zaman çığırıştığı anlardaki iticiliğine de alıştıktan sonra bir problem yok yani benim açımdan. PAX AM namındaki bonus sidisi ise grubun pop punk köklerini gösteren enteresan ve gelenek olduğu üzere kısa örneklerle dolu. Hani istesek bak böyle de şeyler yaparız ama paranın gözü kör olsun, geçindirecek evimiz, semirtecek sevgülülerimiz var deyolar.

7,0/10

21 Eylül 2008 Pazar

Fall Out Boy - Infinity on High (2007)

Abd'de alternatif/modern rock genellikle başka kulvarlardan beslenmiş, diğer türleri dönüştürmüş ve hatta içini boşaltmıştır. Misal, grunge, sonra punk (poplaştırarak), nu-metal ve en son emo (/hardcore/pop gibi bişeyler). FOB da ülkesinde sürüyle albüm satan pop-punk sounduna sahip bir emo grubu.
İlk dinlediğinizde heyt burda birşeyler dönüyor, ikinci dinlemede vay punkımsı hoş şarkılar diyorsunuz. 3. dinleme ve ötesi için pop ağır basıyor ve sıkılmalar başlıyor. Azçok varolan yaratıcılığın popa kurban edilmesi, eh yazık olmuş! Örneğin ilk parçadaki çok kısa gitar atak büyük ihtimal geçmişlerinden kalma bir iz. Ya da bariz R ve de B/soul tarzından hatta ve de hatta 80ler diskosundan etkilenmeler. Ve tabiki girişi ile güzel bir punk parçası başlıyor havası veren ve sonra tüh bee nidalarını döktürten Don't You Know Who I Think I Am?
Başarılı bir düzenleme ile akılda kalıcı ve kitlelerin (tiineyç) kolayca eşlik edebileceği besteler ile albüm dikkat çekiyor. Zaten single olarak da basılan This Ain't a Scene, It's an Arms Race, Thnks Fr Th Mmrs ile Bang the Doldrums ve You're Crashing, But You're No Wave buna örnek gösterilebilecek hoş parçalar. Ama dans rock ritmiyle bence albümün en etkileyici parçası Fame Infamy.
Çok şükür henüz emo olmadım. Ama Sezarın hakkı Sezar'a.


7,25/10