Rage - Unity (2002)

Ama hocam, ben Rage'e çalıştıydım, Exumer hani sınavda yoktu? Müfredatta yok yani, hiç yok. Neyse diyelim, Rage senfoni ile haşır neşir olduğu sallantılı dönemi bu albüm ve arkasından Soundchaser ile somutlanan bir yükselişle kapatıyor. Therion benzeri pek de beğenilen bir şarkı ile senfoniden kopmadıklarını belli ediyorlar. İşlenmemiş ham, amatör, sert bir tarza geri döndükleri de yok. Hala neredeyse pop-metal diyeceğimiz pelesenk melodilere imza atıyorlar. Sadece daha derli toplular, prodüksiyonları ve düzenlemeleri kaliteli. Benim kulakcağızıma ise biraz fazla steril ve temiz geldi. Amatörce kabasabasakallığı tercih ederim doğrusu.

7,50+/10

Rage - XIII (1998)

 Grubu bilenler bu albümle ufak çapta bir şok geçirmiş olsa gerek. Senfonik ezgiler hakim duruma gelmiş. Besteler hayli de romantik, baladlar mevcut. O canavar vokal nasıl böyle yumoş yumoş olmuş, hayret doğrusu. Yok eleştirmiyorum, bu zor işin altından da kalkmış. Hayatımda duyduğum en kötü coverlardan Paint It Black'e de evsahipliği yapıyor bu albüm. Bir de bugünün Ghost'unu andıran şbir şarkıya da. Belki ederi bu değil ama bu bu ve bu sebeplerle ve tepkisel eleştirel bir tutumla aşağılara doğru tepikliyorum kaydı.

6,75+/10

Rage - End of All Days (1996)

 Dinledikçe grubu daha da takdir ediyorum. Bir yandan bu kadar sık albüm çıkartmaları sinir bozucu. Ama bu denli güçlü melodileri nasıl bestelediklerini  anlamak ise hayli güç bir mesele. Yani grup dinleyenin gönlünü hoş etmesini biliyor kısacası. The Missing Link ve Black in Mind gibi iki sert ve baskın albümün ardından neredeyse popa göz kırpan melodilerle dolu bu albüm ile çıtayı bir kaç santim aşağıya indirse de hala dinleyeni mest edebiliyor. Bazı şarkıların diğerleri kadar güçlü olmaması olağan kabul edilebilir. Sert tonlara değil melodilere sırtını yaslaması, uzun dinlemelerde negatif bir unsur olarak hanesine yazılıyor.

7,75/10

Rage - Black in Mind (1995)

Rage oldukça köklü bir grup, çok sık ürün vermesine rağmen belli bir standartın altına düşmemeyi biliyorlar. Üstelik yaptıkları power metal böyle mızmız efemine bir şey değil, adam gibi adamlar yahu. Günlük cinsiyetçi retoriği burada sonlandırayım yoksa Judas'ı da çok bir pek severiz. Rage'in de yabancısı değiliz, o kadar dinlemişliğimiz var. Bu albüm de melodik bestelerine istinaden ki kuuki canavar vokale rağmen, grubu bilenlerce el üstünde tutulur. Bazen vokal kükremesiyle de dikkat çekmekte. Zayıf yanları ise bazı parçaların birbirine benzer veya andırır melodileri tekrarlaması. Ve albümün uzunluğu. Bonuslarla birlikte  bir yılgınlık bünyede birikebiliyor. Albümü tek seferde bitirebilmeniz gerçekten zor. Forever gibi krem şantili bir parça içeren canavar gibi bir albüm aleyhine daha fazla bir şey söylemek istemiyorum.

8,0-/10

Rage - The Missing Link (1993)

Hiç olmadığı kadar Metallica etkilerini yansıttıkları bu albümle kendilerine has heavy-power-thrash sentezini bir adım daha öteye taşıyorlar. Bu derlenme toparlanma süreci aniden ortaya çıkmıyor elbette. Ama bu kadar sıkı, enerjik ve moderen olduklarını da duymamıştım. Bu gelişmeyi sözlerde şarkı sözlerinde pek gösteremiyorlar. Ve hala uzun albümün iyi olduğuna inanıyorlar. Herzaman değil, arkadaşım, hatta çoğu zaman yorucu oluyor.

8,25/10

Rage - Trapped! (1992)

Daha önce pek kullanmadıkları egzotik etkiler , Shame on You misal, ve yer yer inandırıcılıktan uzak funky (dedimse tam funky değil elbet, ama vokalin ham işlenmemiş söyleme tekniğine bir türlü yakıştıramadığım melodik yapıdır kastettiğim) öğeler ile değişik bir yerde duruyor bu albüm. Her ne kadar kaba ham vokal ve kaydı terketmeseler de daha bir modernleştiklerini en azından bir ruj bir rimel sürüp makyaj yapmaya başladıklarını söyleyebilirim. İşte bu eski ve yeninin karması dinleyicileri mutlu mesut etmiş ve grubun en bilindik en bi sevindik albümlerinden biri olmuştur Trapped!. Ama enerjik ve thrashtan ödünç rifleriyle, melodik ve canlı nakaratlarıyla beni ikna edemedi. Keyifle dinlediğim albüm nihayetinde çok da anlamlı akılda yer edici bir fonksiyona bürünemiyor. Dolayısıyla hala favorim albümüm grubun Perfect Man yapıtı. İlginçtir daha önceki albümlerinde de Metallica'yı andırır girizgahlar pasajlar duymuştuk. Bu sefer bir şarkıda Megadeath geldi aklıma.

7,75/10

Rage - Beyond the Wall (1992) EP

Vokalin musiki yoluna attıkları o ilk adımın ardından fersah fersah yol gittiği belli oluyor. Oluyor da grup bestecilik anlamında vasatın üzerinde çok nadir performans gösteriyor.

6,50+/10

Rage - Extended Power (1991) EP

5 parça olağanüstü bir şey sunmamakla birlikte eğlence dozajını heavy metal sınırları içinde belirgin hale getirmeyi başarıyor. İlk dönemlerindeki klas parçalardan Battlefield'in içeriğini boşaltıp sarhoş şarkısı yapmaları ise gayet garip.
Bu kısa EP'ye kısa tanım: eğlenceli ve enerjik.

7,0/10

Rage - Reflections of a Shadow (1990)

Pek değişen bir şey yok. Ham kaba heavy metal ya da power metal. Vokal balad söyleyemeye o kadar namüsaitki albümde aşk acısı kalp yarası power baladı yok. Doğal olarak. Bir de düşünün bu adam aşk şarkıları söylemeye çalışsaydı. Ama vokalin kaybettiği babasına adadığı bir şarkı yer alıyor albümde. Grubun yazıp yazabileceği en progresif beste olsa gerek. Yine melodi kalibresi yüksek bazı nakaratlarda süslüyor şarkıları, dinlenebilirliği arttıran bir faktör bu. Tabi bu vokali ve bu düz tekniği sindirdiniz varsayıyorum.

6,50+/10

Rage - Secrets in a Weird World (1989)

Perfect Man'de yakaldığı çizgiden bir adım uzaklaşan grup bir yandan melodiyi bir yandan da thrashy/heavy-power tarzını yakınlaştırmaya çalışmış bu albümle. Ancak bestenin gücü gibi bir iksiri unutmuş görünüyorlar. Elbette, Light into the Darkness, Distant Voices ve Without a Trace gibi öne çıkan parçalar var. Ama bir kere bünye Perfect Man'i tattu. Üstelik grubun pek hazzetmediğim ciyaklayan vokal sorunu bazı parçaları boğmaya devam ediyor. Kısacası fifty fifty.

7.0-/10

Rage - Perfect Man (1988)

Arada büyük bir fark var! Thrashımsı sönük heavy metal yerine olabildiğince melodik heavy/power metal sounduna bu kadar kolay evrilebilmek şaşırtıcı doğrusu. Heavy metal sahnesindeki vokallerin sıkça sergilediği tiz notalara çıkıp hüner sergileme anlayışını es geçersek ki neyseki sadece bir kaç parçaya ysirayet ediyor, şarkıların hemen hemen hepsi keyifli ve canlı bir dinleyiş sunuyor.
Bu arada blogu kapatan zihniyeti bir kez daha kınıyorum. DNS ayarları kalıcı bir çözüm sergilemiyor. Host dosyasını değiştiren bir programcık yükledim. Şu an yazabiliyor ancak diğer blogları görüntüleyemiyorum. İleri Demokrasi'de yaşamaktan gurur duyuyorum.

8,50-/10

Rage - Execution Guaranteed (1987)

İyi başlayıp iyi sonlanan albümün arada kalan parçalarından pek bahsetmesek iyi olur. Bir kısmı sönük sıkıcı , bir kaç tanesi de garip. Thrashy riflerle canlanan Execution Guaranteed misal, vokal performanından pek bir negatif ekleniyor. Ha keza Deadly Eror ciuv ciuv lazer efekti içeriyor. Fazla da klavye oynatmam bu albüme.

6,0/10

Rage - Reign of Fear (1986)

Süper kapak resminin hakkını veremiyor gibi. Kötü değil aslında. Hafiften thrash etkili sert ve hızlı bir heavy metal. Vokal zaman zaman sinir hoplatıyor. Parçalar yüzyıllardır dinlediğimiz benzer heavy metal besteleri. Bazı rifler, bazı geçişler güzel pek ala. Ancak ki ancak yetmiyor.

6,25/10

Avenger - Prayers of Steel (1984)

Boğuk kaydı ilk dinlediğimde ne bu yahu dedim hep benzer şarkılar , ikicisinde de tepkim farklı değildi ne bu gürültü. Ancak sonraki dinlemelerimde speed metal kulvarında sayılabilecek enercayzır yutmuş heavy metalik şenlikten hoşlanmaya başladım. Güçlü, susmak bilmeyen bir vokal, biraz az sololar felan. Balad bile yok yahu. Hele albümün ortalarından sonra içiçe geçmeler başlıyor. Yine de kötü demeye dilim varmıyor. Özellikle nakaratın dışında da başarıyla performans gösterdikleri ilk parçalar öne çıkıyor.
Tabi, bu grup da kim diyorsunuz? Rage'ın eski adı bu. Rage ? Alman heavy-power metali...

7,25/10