ANATHEMA etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ANATHEMA etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

30 Ağustos 2017 Çarşamba

Anathema - The Optimist (2017)

Konsept olarak A Fine Day To Exit namındaki kaydın devamı olduğu ilan edilen bu albüm, beste kurulumu olarak da son albümlerindeki çizgiye pek yakın değil. Bu benim için güzel bi şi. Bununla birlikte elektronik altyapı, sanki Thom Yorke'un yaptığı gibi kayıtta hayli ağırlığını hissettiriyor. Bir de kadın vokalin da bazı şarkılarda merkezi rol aldığını duyunca işler biraz daha karmaşıklaşıyor. Yani misal oldukça güzel Leaving It Behind eski bestelerini hatırlatan , yürek burkan bir seyir izliyor, ama alttan alta durmadan bir çıstırı çıstırı. Bir de eski bestelerin duygusallığı basit ve kendini tekrar eden bir yapıda biraz karikatürvari bir gölge gibi duruyor yeni şarkıları üzerinde. Yine de benim için son işlerinden daha keyifli, sarsmasa da bi titretiyor yani. İsmini saydığım şarkıyla birlikte Can't Let Go'nun da adını saymalıyım sanırım. Bir de Anathema değil ana|_thema, her neyse...

7,0/10

13 Temmuz 2014 Pazar

Anathema - Distant Satellites (2014)

Albümün açılışını yapan Lost Song - Part 1, yavaş yavaş ümidimizi kestiğimiz Anathema cephesinde en azından benim için küçük çapta bir heyecan yaratmayı başardı. Ağlatmadı ama bir cızz etti yani şu yaşlı kalp. Eski günlerin havasını taşıyan, ritim ile duygusallığı birleştiren bu parçanın ismini saygıyla zikrediyoruz. Aslında Anathema'yı eleştirirken nostaljik duygularla, bir daha gelmeyecek günlerin özlemiyle hareket etmenin yanlışlığına inanıyorum. Alternative 4, Judgement bir daha yapılmayacak arkadaş, yapılsa da günümüzün koşullarında bizim üzerimizde aynı etkiyi bırakmayacak. Yalnız özellikle bu dediğim, geçen albümde düştükleri durumu elbette haklı çıkarmaz. Bir de şu var ki, biz eski dinleyiciler grubu terk ettikçe özellikle progresif cenahtan yeni kişiler grubun takipçilerine eklenmekte. Daha da ilginci grup yeni tarzıyla müzik eleştirmenlerinden de iyi not almakta. Tamam, progresif rock namına çok şey bilmiyor olabilirim. Ancak yeni Anathema'nın çok da bu türe bir şey katacak işler yaptığı, bu kadar ses getireceği nasıl söylenebilir ki? Neyse ki bu albümle eski günlere doğru bir adım daha atmışlar. 6. şarkı Anathema'yı da örnek verebilirim. Şarkıya kendi isimlerini vermeleri rastlantı olmasa gerek. Ayrıca Tom Yorke tarzı elektronik Distant Satellites gibi ama onunla sınırlı değil, bir parça ile bir adım daha uzaklaşmışlar. Elbette piyano-bateri ikilisinin arkadan arkadan yarattığı ritmik havanın da buna katkıda bulunduğu aşikar. Beğenmedim diyemem. Beğenmediğimi diyebileceğim bir şey ise grubun uyanıklığı ya da uyanık geçinme tavrı. Şu ki: Grup vokal yönünden, bayan vokalin de eklenmesiyle oldukça kuvvetli olduğunu biliyor. Bunun bilinciyle uzun hava gibi söyleyeyim, sesimi titreteyim, duyguya bağlayayım hareketleri bir kaç parçadan sonra açıkçası irrite edici oluyor. Karnım tok, bir de irrite lafını kullanmama sebep oldular ya. Şimdi ifrit oldum yafu. Uzun lafın kısası, çıkmadık candan ümit kesilmez.

6,75+/10

16 Haziran 2012 Cumartesi

Anathema - Weather Systems (2012)

Yine ters köşeye yatırdı grup. Ethereal tarzda ambiyans içinde bir müziğe evrileceklerini düşünürken anaakım bir çigiye yaklaşmışlar. Atmosferin tonları aşağı çekilmiş, bayan vokale gereğinden fazla ağırlık verilmiş, drama azalmış. Senfonik öğe özellikle The Storm Before the Calm'da çok iyi kullanılsa da deneysel intronun uzunluğu çok büyük bir handikap oluşturuyor. Beselerde bunun gibi hep bir eksiklik hissediliyor. Kısacası hikaye artık apaçık progresif rock kulvarında gelişiyor. Bu kadar anlattığım şey, en azından çoğu kulağa olumlu gelse de ortaya çıkan iş o kadar da etkileyici değil. Duygusallık ve kreşendolar hem beste hem prodüksiyon yüzünden suni. Eski tarzlarının yavan bir gölgesi. Sözler nötr, meyhane havası yok. Alümü tek seferde dinleyebilmek için çaba sarfetmek gerekiyor. Çetele tutar gibi yaklaşınca albüme bu yok şu yok şu zayıf bu yetersiz bu gereğinden fazla gibi kırmızı olmamış tikleri doldurmaktan alıkoyamıyorum kendimi. Ancak defalarca dinleyerek negatif tepkimi dindirebildim. Kızgınlığımı doyurabildim. Bununla birlikte sanal alemde albümü yere göğe sığdıramayanlar da bol miktarda mevcut. Bu kişilerin grubu eskiden beri takip edenler olduğunu zannetmiyorum. Çünkü biz en amiyane tabirile grubun arabeskliğini seviyorduk.

6,0/10

14 Mart 2012 Çarşamba

RETRO: Anathema - Judgement (1999)

Sırf kayıtlarda görünmesi maksadıyla burada bu entry yer alıyor. Alternative 4'a göre bir miktar daha az bu albümü sevmeme sebep atmosferik unsurun biraz amaçsızlıkla birleştiğini görmenin acısıdır. Onun dışında doom-gotik kısacası metal öğeler gittikçe zayıflamş ve ilginç bir şekilde alternatif rock etkilerine kucak açılmış. Pek de bir şey eklemeye gerek yok. Çünkü içinde hala fantastik şarkılar barındırıyor. Anathema da boş durmuyor ve yeni bir albüm çıkaryor. Haydi hayırlısı bakalım.

9,75+/10

2 Mart 2012 Cuma

RETRO: Anathema - Alternative 4 (1998)

Bir sabah içim böyle kıpır kıpır, kalbimin olması gereken yerde bir şey kanatlanmış gibi. Belki de havaların kısa bir müddet kışa dur deyip baharı müjdeleyen güneşi misafir etmesinden kaynaklı bu ruh haline gayet yabancıladım. Tırnak içinde, hissetmeye, başlamıştım. İşte o anda kulaklıktan kulağa akan Anathema nağmeleriyle özüme geri döndüm, kendime geldim. Evet biliyorum, Anathema bir süre boyunca ortalığı baydı, geyikleri İstanbul'u sardı. Ama ne derseniz deyin, atmosferik progresif ya da arabesk rock, bu Anathema da neymiş diyen genç metalcileri duyduğuma göre bu histerik ilişkiyi aşmışız, daha sağlam bir temele oturmuşuz demekkı. Diğer yandan genç nesilleri Anathema'yı öğretmemek de bizim ayıbımız. E diğer diğer yandan da onlar daha çocuk, yaşayacak eğlenecek güzel günler görecekler daha, böyle melodramaya sarılmasınlar hayatlarının baharında. Neyse ne bir şey itiraf edeceğim. Hayatımda dinlerken ağladığım tek albümdür bu. Elbette ne de güzel çalıyorlar diye hayranlık gözyaşları değildi. Anılar, arkadaşlar, nostaljiya felan. Neyse böyle şeyler fani. Herkesle ilişkimi yüzeysel hale getirdim. Misantropiğin önde gideniyim yani. Zaten insanları sevmiyorum. Hayvanları da. Hamsiyi severim ama, kızartması olur, pilavı olur ki biz hamsi böreği deriz. İstavrit de iyidir. Şöyle sacta kokmayan kuzu etinden karışık pirzola, arpa soğanla birlikte felan. Evet bazı hayvanları seviyormuşum. Ama bitkileri sevmiyorum. Çimlere felan basıyorum, öyle fenayım. Ancak esnaf lokantasındaki şekere doymuş patlıcan kebap geldi aklıma bak şimdi. Mis. Sevgili günlük, iyi değilim ben. Hiç. Piyango evet piyango. Çözüm loto toto iddiada.

10/10

12 Şubat 2012 Pazar

Anathema - Falling Deeper (2011)

İlk dönem doom death metal bestelerini yapıbozuma uğratarak yeniden yorumladıkları bu albüm dinleyenleri arasında çok ilgi alaka uyandırmadı. Ama yine de en azından kendilerini basitçe tekrara düşmedikleri için bir takdiri bir teşekkürü hakkettikleri kanısındayım. Biraz daha açalım: O sert giriş gelişme sonuç ksımlarından oluşan parçanın sevilen ve atmosferik rock haline uygun düşen genelde gelişme bölümündeki rifini al, yavaş yavaş atmosfere yedire yedire çal. Tempo düşük olsun, bol ambiyans. Sound akustik ağırlıklı olsun, biraz da senfonik. (bkz. Sunset of Age) Vokal az olsun çoğunlukla bayan olsun. Arka fon musikisine daha bi yaraşsın. Şarkıların iki yorumunu yanyana dinleyip benzer yanların farklılıkların gerisinde kaldığını görmek bile ayrı keyif veriyor doğrusu. Evet, grup bundan sonra ne yapacak merak ediyorum, beklentilerimi de düşük tutuyorum. Belki de bundan olsa gerek hayal kırıklığına uğramıyorum.Siz de öyle yapın.

8,0-/10

2 Şubat 2012 Perşembe

RETRO: Anathema - Eternity (1996)

Şarap gibi yıllanıyor bu albüm, daha bi çekici olmuş, güzelleşmiş, yanakları al al, işveyi cilveyi öğrenmiş, maşallah, Allah sahibine yani bizlere bağışlasın. Özellikle bana erken dönem Tiamat ve Lake of Tears gibi grupları hatırlatan bir gotik metal soundu ile sonradan benimseyecekleri atmosferik (bir kez daha Pink Floyd demeyelim artık, değil mi?) rock çizgisini progresif ismini taşıyan bir yatakta aşna fişneye bulaştıran grubun bu çalışmasında parça bazında ufak tefek kusurlar bulunabilirse de genel anlamda dişe dokunur bir eleştiri getiremeyiz. Şarkı şarkı incelemeye de gerek yok, yazmaktan yorulurum vallahi. Ama işte ne bileyim, bazen bu sessizlik/gürültü kontrastı ya da progresif rock ve ham doom metal atmosferinin uyumu daha iyi işlenirmiş gibi geliyor. Ya da şahsen Far Away'in vokal partisyonlarını basit buluyorum. Diğer yandan bayan vokalin geri de kullanılmasının kattığı ayrı tadı, güçlü yürek dağıtan rifleri, genelde vokalin ağır dinamizmini (zıtlık aslında) de unutamayız. İlginçtir Angelica, Hope, Eternity'ler, Cries on the Wind fibi şaheserleri içeren bu dramatik albümü dinlerken bir kaç yerde 80'ler post-punk bile geldi aklıma. İşte bu noktada da yeter gayri dedim. Başka bir Anathema'ya geçelim Zira kış Anathema'ya çok yakışıyor.

9,25+/10

19 Ocak 2012 Perşembe

RETRO: Anathema - The Silent Enigma (1995)

Grubun aslında türün ortak özelliklerini sergileyen ilk doom albümü diyebiliriz. Önceki ki çok sevdiğim Metallikavari rifler ve death etkileri kendini ağır bir atmosfere (ki klostrofobik olarak bir noktadan sonra daral geliyor) bırakıyor. Vokal daha çeşitli, fısıltılar manik depresif hava hakim.  Tasmasından dizginlenmişçesine kısıtlanmış enerji bir türlü ortaya çıkmıyor, tersine ehlileştirilmiş, yavaşlatılmış. Bildiğin death doom metal olmuş işte. Açıkcası Darren White'ın vokalleri hani biraz daha tercih edilebilir mi ne? Zaten bu ara evrede grup çok fazla durmadı. Eternity ardından yürü ya kulum atmosferik rock kulvarına! Ha! Bu albümün özel bir tarafı yok mu? Olma mı? A Dying Wish yani.

7,75+/10

4 Ocak 2012 Çarşamba

RETRO: Anathema - Pentecost III (1995)

Bu güya Ep, 40 dakika sürüyor yafu, sevilmek için yaratılmış. My Kingdom muhteşem bir şey, el işi göz nuru. Albümde yer alan diğer şarkılar da olduğu gibi progresif hatta artistik bir düzenlemeye sahip. Şarkılar genel bir umutsuz ve karanlık atmosferi paylaşıyor ki doğaldır doom olayı mevzubahis. Fakat germe işinde o kadar başarılılar ki parçaların zirve, kreşendo kısımları görece zaif kalıyor. Özellikle o sert kamyonvari gitar tonu ayrı mestedici. Vokallerin de yer yer brütal kısımları vurgulamasını istiyorsunuz.

8,50/10

17 Aralık 2011 Cumartesi

RETRO: Anathema - Serenades (1993)

Bu kadar gruuvi ritimlere sahip death-doom yapan bir grup görmemiştim doğrusu. Sweet Dreams, Lovelorn Rhapsody, post-punk kokan Sleepless ve They Die gibi şarkıların varlığına rağmen önceki EPsine göre gözalıcılığı bir miktar düşük. Bunda bazı gereksiz ve uzun parçaların varlığı, sondaki 20 dakikalık ambiyans kısım başta olmak üzere, en büyük etken. Yine de grup, doom dönemlerini bile diğer gruplardan farklılaştırabilmesiyle ayrı bir alaka sevgi hakediyor, gösterelim o zaman.

8,0-/10

6 Aralık 2011 Salı

RETRO: Anathema - The Crestfallen (1992) EP

Atmosferik rock mecrasına yelken açmalarından bile önce grubun doom death metal türü içinde emsallerinden kendini farklılaştırabildiğini görebiliyoruz. Bestelere bakınca biraz tribünlere oynadıkları fazlasıyla belli oluyor. Ama sofistike bir doom metali de en azından ben dinleyem. Yarım saat süren bu çalışmadaki bestelerden üçünün bu sene çıkan enteresan albümde yer aldığını da ekleyelim. Crestfallen, They Die ve kısmen Everwake o kadar tersyüz edilmişki dinlemek görmek lazım. Kısaltılmış, yumuşatılmış, bir riflik hali kalmış akustik parçalara dönmüşler.

8,25+/10

28 Temmuz 2010 Çarşamba

Anathema - We're Here Because We're Here (2010)


Değiş dediysek de zannımca bu kadarı fazla. Diskoya felan merak salmamışlar çok şükür. Ancak yine de insan eski hallerine yakın oldukları Thin Air gibi parçaların fazla olmasını istiyor. Göze çarpan en büyük unsur grubun bunca yıldan sonra huzurlu bir aşkı bulmuşcasına dingin bir sounda sarılmaları ki zaten Hindsight'ta emarelerini görmüştük, gitarı pek çok yerde tamamiyle terketmeleri, pop rock tarzına kucak açmaları. Kimi yerlerde bu idare eder bir durum oluştursa da bazen Dreaming Light gibi facialara da yol açması kaçınılmaz oluyor. Bir Robbie Williams baladı düşünün. Hiç sevmemin ötesinde müzikal olarak adamcağızdan nefret de ederim. Bir de Thin Air'e ek olarak Simple Mistake'i pek sevdim.
Kısacası salya sümük Akdeniz duygusallığından soğukkanlı hafif hüzünlü Kuzey Avrupa prog rock akımına yaklaşmışlar gibime geldi.

8,0+/10


life is not the opposite of death. Death is the opposite of birth, life is eternal

3 Temmuz 2010 Cumartesi

RETRO: Anathema - A Natural Disaster (2003)

Anathema'yı çok severim, buradaki şarkıların çoğunu da apayrı değerlidir. Fakat yöneldikleri Floydvari (hiç de dinlemedim ama atmosferin müziği ezmesi dersek hatalı olmaz sanırım) yaklaşım bu albümde na-sinerjik etki yaratıyor. Ardarda bu güzelim parçalaı dinleyince elde olmaksızın şu vokali pataklaysım geliyor. Yeter oğlum sızladığın ağladığın bu meyhane köşelerinde süründüğün erkek ol biraz vıy vıy da vıy vıy eşşek sudan gelinceye kadar dövesim eliyor yafu.
Balance adlı şarkıyı ilginçtir the Climb'ın bir eserine benzettim. Bu benzetmeleri Alman gruplarda da hep yaşarım. Hepsini bir yerinden Lacrimosa'ya yakınsarım, son örnek Ramstein'de olduğu gibi. Pulled under..'daki kat kat yükselen sertlik ya da A Natural Diaster'daki melodrama enfes. Flying'in başları mızmızlanmanın tipik örneği iken sonlarda toparlıyor. İşte bunlar da albümden favori parçalarım.

8,50/10

16 Kasım 2008 Pazar

Anathema - A Fine Day to Exit (2001)


İnatla dinlemediğim ama dinlemeye başladığımda da içindeki şarkıları her nasılsa bildiğimi farkettiğim Anathema'nın bu 6. stüdyo albümüne bir önyargım mevcuttu. Ama Anathema'dan bahsediyoruz burada. Bu kadar yıldır bu albümü dinlememek gereksiz bir tavırmış. Çekimser yaklaştığım Pink Floydvari atmosfer ağırlık kazansa da gruba özgü eski melodik tarz hala çatır çutur devam ediyor.
Favori parçalarım:Panic ve Release
You've got to face it head on/So you can turn this thing around'/cause this ain't right
You have to go eye to eye/Raise your face to the sky/'cause this ain't right
+
If I played it safe, would it save me?

9,50/10

21 Ekim 2008 Salı

Anathema - Hindsight (2008)

Akustik parçalardan oluşan yeni Anathema albümü aşağıdaki parçaları,

Alternative 4: Fragile Dreams, Inner Silence
A Fine Day To Exit :Leave No Trace, Temporary Peace
Judgement: One Last Goodbye
A Natural Disaster: Are You There?, A Natural Disaster, Flying
Eternity : Angelica
ve yepisyeni Unchained (Tales of the Unexpected)'i içeriyor. Şahsen elektrikli bir Anathema'yı tercih etmekle beraber şu güzelim güz mevsimine yakışan şık bir yapıt ortaya çıkmış.
Güzel olmuş güzel...
Son Söz: One Last Goodbye, of şit! Yine mi :-((
8,75/10