Emel - The Tunis Diaries (2020)

 

Modern Arap folk müziğini kalkındırmak için bir Emel bir de klasik gitar yeter, artar bile. Dinledikçe Allah Allah içinizin yanacağı ama doya doya içmekten geri duramayacağınız bir mey, bir meydan okuma. Çok güzel çok şukela ama bir yere kadar. O yer ise kaydın yarısı belki bir kaç tanesiyle yarısından da fazlasını oluşturan coverlar. Şarkı seçimi ilginç. The Man Who Sold The World? Sabbath Blooody Sabbath? Every You Every Me? War Child'a gelince sizi rahatsız eden şeyi anlıyorsunuz. Direkt Dolores'in vokalini taklit ediyor, sanatçı sesin tınısıyla. Kısa kesersek, kaydın süresini  bir ve de buçuk saate çıkartan bu kadar yeniden yorum albümün paçasına yapışıyor ve aşağı çekiyor. Bununla birlikte kaydın tümünde vokalin notalar arasında akrobasi yapmasını dinlemek müthiş keyifli. Arapça şarkılarda da belirttiğim gibi büyüleyici bir atmosfer ile sarmalanıyorsunuz, eh biraz da efkarlanıyoruz.

8,0-/10

Emel - Ensen (2017)

Arapça popun böyle bir haliyle karşılaşacağımı hiç düşünmemiştim. Duru bir ses hiç de gırtlaktan boğuluyormuşçasına ağır ve ağdalı bir telaffuzla iticileşmeden şarkılarını icra ediyor. Bu sofistike besteler elektroniğe göz kırpan altyapısıyla ucuz aşk şarkılarının ötesine geçtiğini hemencecik belli ediyor. Ablamızın ciddi duruşuyla da belli zaten. Duygulara hitap edip unutmaya yüz tuttuğumuz insanlığımıza hitap ediyor besteler. En azından ben öyle hissediyorum. Albümün bir yarısı, özellikle isim geçirmek gerekirse sigara yaktıran Kaddesh, perküsyonun sürüklediği ritimlerle kan kaynatan Thamlaton ve ağıt kokulu Sallem, olağanüstüyken tempo yavaşlayıp besteler slow hale bürününce yarattığı etki devam edemiyor. Potansiyel müthiş, iyi de değerlendirilmiş. Keşke kayıt hep diri durabilseydi.

7,75--/10