David Bowie - The Man Who Sold the World (1970)

 David Bowie bu albümle saykedelik oyalanmaları geride bırakıp ayağı daha yere basan bir kayda imza atıyor. Bluesy gitarın teline teline vuruluyor çok şükür. Genel olarak da benim nazarımda belli bir çıtanın üzerine çıkıyor. Besteler daha takip edilesi, daha hatları belli çünkim. Hatta hard rock çizgisine bile kayma var diyebilir miyiz acaba. Albüme adını veren ve Nirvana tarafından da yorumlanmış ünlü ve efsane şarkı dışında da bir çok beste oldukça sağlam, oldukça keyifli.

8,0/10

David Bowie - David Bowie [Space Oddity] (1969)

Bu albümü anlayabilmek için şartların zorladığı parametreleri kırarak biraz çaba göstermek gerekli. Albüme gayrı resmi adını veren Space Oddity sound olarak albümün genelini temsil etmekten uzak. Geneliyle barlarda çalınan ada folku etkili neşeli keyifli bir rock tanımı ile kulağa basit ve tabiri caizse ucuz gelse de albüm sonlandığında hiç de olumsuz duygularla günü kapamıyorsunuz. Diğer yandan balladların ağırlığı da es geçilemez. Sonuç olarak güzel bir tat eksik olmayacak dilinizde. Hatta evet, üstadın dinlediğim bu dördüncü kaydı sonrasında emin oldum ki ben yaptığı işleri seviyorum. Ha Cygnet Committee ve brit pop öncülü ayarında Memory of a Free Festival da albümün şokomelleri.

7,25+/10

David Bowie - Blackstar (2016)

David Bowie bu son albümüyle belki de  mikrofonun başına kendinin geçmesinden de fazla, arkasında sıkı bir müzisyen topluluğunu bir araya getirerek verdiği katkıyla takdir edilecek. Şık, sıpsıkı caz türünde yetkin bir grup eşlik ediyor efsane isme. İsmen bile bilmem bu müzisyenleri ama kaliteleri acayip belli oluyor. Dolayısıyla albüm de bir solukta dinleniyor. Tam ısındığınız anda sonlanması üzüntü yaratabilecek bir olasılık. Art-rock diye sınıflandırılsa da diğer türler sanat değil mi, saçma buluyorum böyle şeyleri. Ama klasik rock formundan da bir kaç adım uzakta olduğu şüphe götürmez bir gerçek. İma ettiğim gibi asıl damgasını vuran ise caz rock sentezi olsa gerek. Belki de sanatçının ölümü esnasında satışa çıkması ile dinleyicinin tepkisinin veda niyetine aşırı olumlu, abartı olduğuna dair eleştiler getirilebilir. Bence öyle değil, öyle olsa da çok cüzi bir nicelik olabilir. Tersine yılın en iyi kayıtlarından biri olacağı şimdiden belli.

9,0-/10

David Bowie - The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders From Mars (1972)

Üzerine o kadar çok çizildi yazıldı konuşuldu ki şuraya yazacağım en ufak şey bile gereksiz bir yer kaplayacak. Özetin özeti o halde. David Bowie'nin beşinci albümü. Diskografisinde ayrı bir yerde duran ilk albümünden sonra bunu dinleyince ses rengine uygun soundu bulduğunun hemen farkına varıyorsunuz. İçinde bir çok şukela parça içeriyor. Ve bittabi hitleri oluyor bunlar diğer yandan. Bonus şarkılar da hiç geride durmuyor kalite açısından. Şimdi aykırı bir şeyler söyleme zamanı: Özellikle hafiften country'yi de hatırlatan klasik rock etkisi yüzünden zamanın rüzgarına karşı yenilmiş diyemem ama bir eğrilik hali mevcut.

8,0+/10

David Bowie - David Bowie (1967)

Rahmetlinin müziğini anlamak için öyle anlaşılıyor ki en iyi başlangıç yeri bu çıkış albümü değil. Fotoğrafta da görüleceği gibi gayet uslu bir poz vermiş, İngiliz hikayeleri anlatıyor. Yalnız sesi bile müziğiyle örtüşmüyor. Müziği ise dönemin safiyane çocuksu ve hayli folk etkili pop müziği gibi bir şey. Sözlerde mizah unsuru başı çekiyor. Trompet ve org gibi farklı tınıdaki çalgıların katkısı ile bana sorarsanız sanatçının diskografisindeki en zayıf parça olarak değerlendirilse bile hayli eğlenceli. Bir kaç basit melodi de dile pelesenk, orjinalliğini bilemeyeceğim amma. Lay lay lom lay lay lom böyle bir şey yani.

7,0+/10