Ne Obliviscaris - Exul (2023)

 Pek bir takip ettiğim grubun bu son çalışmasına tepkiyle tepkili bir tepki veriyorum, zira takipçilerini de ikiye ayırandı ki gitmiş yavaş yavaş yükselen kreşşendooular. Besteler de çok karmaşalanmış, sorma ne teknik, katmandulaşmış . Neyse gitmemiş kemanlar hala can yakar. Yine de bunu istememiştik. Ben de istemedim. Bazıları istedi. Onlar sevinsin. Dediler ki konserde bunu baştan sona çalacaklarmış. Bu dediğim bu albüm. Beşiktaştaymış ve de haftaiçiymiş. Bu da konseriymiş. Vazcaymıştım dinledikten sonra bu çormanlığı. Bu da 2023'ün açılışı olsun. Hep geç kalmışım zaten hayata.

6,75/10

Ne Obliviscaris - The Aurora Veil (2007, demo)

Modern zamanlarda herhangi bir demonun piyasada veya ilgili sahnesinde ses getirmesi istisnai bir konuma kavuştu. 3 albümünü de dinlediğim oldukça sevilen grubumuz da ilk başta demosuyla oldukça heyecan uyandırmıştı. Sonrasını da bilenler bilenler , beklentileri çok gözel karşılamasını bildiler, ilk albümleriyle bu demo arasına 5 sene koymalarına rağmen. Çıkış albümlerinde de yer alan ve itiraf etmek gerekirse ve doğal olarak albüm versiyonlarını daha bi çok sevdiğim 3 parçadan müteşekkil bu demo şu an bile hala etkileyici. Kayıt kalitesi bir demoya göre tüm enstürmanları duymamaıza olanak verici şekilde tatmin edici. Bestecilik ve fikir anlamında oturmuşluk ve profesyonel icra. Yeni kayıtlarına aç kaldığımız bu günlerde kulaklarımızı doyurmayı, biraz oyalamayı başarıyor. İşin sürprizi de şu, biraz az biraz önce yeni kayıtlarını yayınladılar. 
 

8,50/10

Ne Obliviscaris - Urn (2017)

Valla bilmiyorum, diğer albümleri kadar etkilemese de hala sıkı bir çalışma bu. İlk albümlerinde heyecan yaratan grupların makus talihi belki bu, daha fazlasını istiyorsunuz hep. Farklı tempolarda pek çok bölümden oluşan progresif bir çalışma olmasına bağlı olarak ve isimlerinİn de tabi Ne Obliviscaris olmasına da, gayet keyifli anlarla karşılaşacağınız kesin. Eyrie yeahhh! Tutamadım kendimi. Hatta ilk kez grupla tanışacak kişiler de eminim pek beğenecektir. Lakin a) kemancı süper, kemanın metale yansıması pek bi âlâ, yalnız keman fazlasıyla rol çalmıyor mu? b) sözkonusu tonlarda kemana bu kadar bağlanma sonucunda birazcık ucundan drama fazla kaçmış olabilir mi? c) beste kurulumunda şaşırtıcı değişimler, ardı ardına sırlanan brütal ve sinekkaydı vokaller, keman pasajları, tempoda bir durulmalar bir kreşendolar, nedense bu bile insanı alıştırıyor.

7,75/10

Ne Obliviscaris - Citadel (2014)

Ne bekleyeceğimizi biliyorduk, beklediğimizi de bulduk. Keşke biraz şaşırtabilselerdi. Black metal tarzından uzaklaşıp brütal progresif çizginin oturduğu, kendi soundlarını buldukları bir yapıtla karşı karşıyayız. İlginç konseptler etrafında besteler şekillendirilmiş. İlk dinlediğinizde kemanın hakimiyetini arttırdığını duyuyorsunuz. Hissettirdiği Orta ve Doğu Avrupa hassasiyeti ile birlikte nüziğin metal tarafıyla yağ ve su arasında olduğu bir uyum yaratılıyor. Katmansal olarak farklı yerlerde, karıştıkları yerde ise bir gökkuşağı yaratmakla beraber kesinlikle sentez olarak değerlendirilmekten bir o kadar uzak bir sese ulaşılmış. Salladı ama devirmedi.

8,0-/10

Ne Obliviscaris - Portal of I (2012)

Demosu ile dikkat çeken grubun bu çıkış albümü özellikle melodik death severler arsaında bir süredir büyük bir beklenti yaratmıştı. Süresi demodan uzun olmasından dolayı soundlarını daha derli toplu sergileme imkanına bağlı olarak icra ettikleri türün melodik death'in ötesinde bir yere konuşlandığını görmek daha doğrusu duymak mümkün. Bir kere yapılan müzik tam anlamıyla arada bir avangard sınırına uğrayan bir progresif metal. Atağa geçen bateri veya diğerlerini kıskançlıktan çatlatacak kadar kaliteli (ya da benim tercih ettiğim bir brütal vokal diyelim, mütevazi olsun) vokal sebebiyle black metal. Değişken tempolar, polifonik ritimler, temiz brütal vokal reveransı, egzotik doğuya özgü melodiler, keman başta olmak üzere (kaliteli bir keman solosunu bir metal albümünde duymak büyük bir şans, gotikler! siz hele bir kenarda bekleyin!) farklı enstrümanlar, albümün baştacı hürrem sultanı tam radyoluk As Icicles Fall'da somutlanan ele avuca sığmayan alternatif metal soundu, anlat anlat bitmiyor yafu. Her bi şeye 1 saat 10 dakika içinde el atmışlar yani. Haaaaaa işte! Tam burada problemler oluşmaya başlıyor. Bazı anlar bu kadar öğeyi aynı tencerede karıştırmaya çalışırlarken kontrolün ellerinden kaçtığını hissediyorsunuz. Kontrolü genelde yakaladıklarında sımsıkı bir şekilde çaldıkları gibi dinleyenleri de yerlerine mıhlayabiliyor. Ancak ilginçtir, komplex ve sert bir sound ile örülü albümler dinledikçe açılır, kabak çiçeği misali, bir keşif yolculuğu gibimdir. Burada tersini tecrübe ettim. Dinledikçe etkisi alına alan büyü gitti giderekten sönümlendi.

8,25+/10