RETRO: Haluk Levent - Aç Pencereni (2004)

 Nostaljik bir değeri halen bulunsa da 2000'lerdeki müzikal dejenerasyonun gölgesi bu kayda da yansımış. Şarkıların geneli genelde genel olarak eh dinlenilir tarzda. Gitar işinin ve bazı atakların günümüzün kısır döngüsünde gayet keyifli anlar da sunduğu olabiliyor. Bir anda Manga havasına girip kafa karışıklığı yaratsa da Dönmen Lazım'ın içgelişimi bu yönde güzel bir örnek. Hatta bu vesileyle kendi içinde tezatlık içeren ilginç şarkılara bir yandan nostaljik duygular uyandıran akustikası ve nakarattaki irkiltici sözleriyle Salıncakları da gösterebiliriz.  90'ların epik Anadolu rock besteleri de eksik değil. Değil ama kronolojik olarak bu noktadan sonra hem fazlasıyla başka şarkıları hatırlatan bir riff, bir tekrarlar içermesi hem özgünlüğünü ve heyecanını çoktan yitirmiş olması türü gerçekten de zorluyor.  Kısacası Haluk Levent'in en güçlü yapıtı değil, sonuçta sanatçının 11. albümüdür. Müzik dışında günümüz konjenktüründe yani haır günlerinde ise sonuna kadar arkasındayız efendim. 

6,75-/10

RETRO: Haluk Levent - Bir Erkeğin Günlüğü (2000)

 Retro altında mı değerlendirmek gerek bilemedim çünkü daha önce dinleyip dinlemediğimi hatırlayamadım. Yeni yeni metal müziğe geçtiğim dönemler. Ne inceliklere tutkun Anadolu rock'ını saykedelik tonlarda sevenleri ne de halis su katılmamış çelik adam metalcileri tatmin etmeyi başaran Haluk Levent müziğiyle eleştirilse de ve bir çok tenkiti hak etse de benim için her zaman ayrı bir yeri olmuştur. Çok da derinlere inmeden böyle bağıra çağıra eşlik edeceğiniz gaz parçalarla bizi de deneyimine ortak ediyor. Daha ne olsun. Maalesef bu albümdeki parçaların çoğu da farklı sanatçılara ait. Ve albümün de en güçlü tarafını bu şarkılar oluşturuyor. Bunlardan Dağlara Küstüm yorumundaki coşkuyu başka yerde yaşamanız güç. Yine de gönül ister ki kendi besteleri daha bir öne çıksın. Ayrıca kemanında aralarına katıldığı orkestrasını da ziketmeliyiz kannımca.

7,0/10

RETRO: Haluk Levent - Annemin Türküleri (2005)

Haksızlığa uğramış bir sanatçı, çek senet mevzularından bahsetmiyorum ama özellikle ilk dönem albümleri ile alaturka/bar rock geleneğini oluşturmada büyük bir katkısı var. Vokali ile eleştirilere tabi tutulsa da müziği ile belli bir yere kadar uyumlu olduğunu da söylemek mümkün. Kısacası müzikal değerlendirmelerin dışında belli dozajlarda keyif enjekte ettiğini, nereye? damardan damara aorttan kılcala, kabullenmek lazım. Bu albüm ise ekseriyatlan sevdiğim türküleri seçmesi sebebiyle son dönemdeki çalışmaları içinde ayrı bir yerde duruyor. Sensiz Yaşayabilmirem muhteşem, Karadır Kaşların süper, sonlara doğru hem türkülerin hem yorumların sıradanlaştığına tanık oluyoruz. Derule 'nin Ünlü yorumu varken misal buradaki pehh!

7,50/10