KEITH JARRETH etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
KEITH JARRETH etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

27 Ocak 2022 Perşembe

Keith Jarrett & Gary Peacock & Jack DeJohnette - Bye Bye Blackbird (1993)

 

Ünlü caz sanatçısı Miles Davis'in vefatının ardından onun tarafından ve ona ithafen şarkıların derlendiği bu albüme asıl rengini piyanonun başındaki Keith Jarrett veriyor. Basta Pacock ve bateride DeJohnette eşlik ediyor ve albüme de adlarını yazıyorlar, sahne Jarrett'e ait gibi görünse de her iki sanatçının öne çıktıkları serbest alanlara rastlamak mümkün. Ve maalesef bu müthiş performansa Jarrett'in "vokali" de gayet yüksek ve tiz bir sesle eşlik etmekte. Hatta bir ara death metale de merak salıyor. Anladık sanatçının imzası bu egzantirinling ama bu kadar bastırmaya gerek yok. Yada başka bir deyişle diğer albümlerine göre bu kayıtta daha fazla öne çıktığı kabul edilmesi gereken bir gerçek. Ayrıca kaydın prodüksiyonu da çok canlı değil. Müzik ile kulağımız arasında sessizlikten örülü saydam bir duvar var gibi. İlk parçalar teknik olarak bana biraz kompleks geldi. Sonradan albüm neşeli, eğlenceli bir taraf ile yaz akşamları dinlence müziği ve Miles Davis'e veda duygusallığı arasında gidip gelen ama katiyen bu zıtlaşmanın uyumsuzluk yaratmadığı bir seyir izleyerek dinleyeni hoş bir yolculuğa çıkarıyor.  60'lı yılların modern bir yorumu olarak da ayrı bir lezzet barındırıyor.

7,50/10

3 Mart 2015 Salı

Keith Jarrett & Charlie Haden - Last Dance (2014)

Bazen bazı albümlerden zorla hoşlanabilmek için defalarca dinliyor ve hala içine giremeyince pes ediyorum. Salonları hıncahınç dolduracak popülerlikte Keith Jarrett'in bu son işini o kadar da beğenmiyorsam, sorun bende demektir diye düşünüyorum ister istemez. Aslında bu kendime güvensizlikle alakalı bir durumu her yerde yaşıyor yaşatıyorum. Günlük hayatımda da, işte de bir aksilik ile karşılaşınca önce kendimi bir sorgularım. Neyse, bu albümü de defalarca dinleyip pes etme eşiğini bulana dek uzatmaya gerek olmadığının inancıyla bir yerde dur dedim ve sonlandırmaya karar verdim dinlemelerimi. Albümün piyasaya sürüldüğü aynı yıl hayatını kaybeden kontrbas, hani adam boyu uzunluğunda olur ya, Charlie Haden, dünyaca ünlü Keith Jarrett'a eşlik ediyor diyebiliriz ancak. Ön planı devasa piyanosu ile kimin kapladığı aşikar. Zaten dın dın dın kontrbasın odunsu sesini de pek beğenmem. Odunsu kokular gibi. Bir de erkeksi deri kokuları diye satılan parfümler vardır ki bildiğin leş ter. Uzun lafın mini versiyonu piyano ve kontrbas ikili olarak kulağa çok da cezbedici gelmiyor. En azından benimkisine. İkincisi bilemiyorum bu besteler emprovize mi ama melodi fukarası oldukları kesin. Tekdüze ritimler ki misal hızlı Dance of Fidels de dahil, albüme hakim durumda. Ee yani güzel,o kadar. Ta ki sabredip albümün kapanış parçasına gelene dek bu yapı aynen devam ediyor. Ve işte duymayı arzu ettiğimiz besteye Goodbye'ımıza kavuşuyoruz. Keith abinin inlemeleri ise artık sıkmaya başladı beni. Hatta bir şarkıda artık sarhoş sayıklamalarına döndü ki işte o anda bir rahatsız oldum, anlatamam. Dinlenecek binlerce albüm var orada bir yerde. Öyleyse yola devam.

6,50-/10

21 Haziran 2012 Perşembe

Dmitri Shostakovich - 24 Preludes and Fugues Op. 87 (Keith Jarreth) 1992

Hani bir hayalim vardı, Central Park manzaralı bir gökdelen dairesindeki evime işten yorgun ve argın döndüğümde, elime bir kadeh kırmızı şarap alıp  büyük olasılıkla Parliament Night Club müziğininin ilk notaları ile keyif yapabilmek için  90'ların o devasa müzik setini çalıştırarak terasda o mavi gecenin havasında derin bir soluk alarak manzaraya dalmak dalmak dalmak... Hiç bir zaman gerçekleşmeyeceği için hayal diye adlandırdığım bu hikayecikte küçük bir revizyona gidebiliriz, daha da doğrusu bir alternatif. Aydınlık yüzüyle çift CD den oluşan bu yapıt ünlü Rus besteci Şostakoviç'in piyano eserlerini içeriyor. Kalıbından dolayı melodileri barok dönemini hatırlatıyor. Bu yüzden de bir yanıyla teknik diğer yanıyla ilgiden düşürmeyecek bir odaklanma sunuyor. Ve bunu da gayet başarıyla tamamlıyor. Ki Şostakoviç Stalin sonrası yok olan Rus entellektüel kültürün son direngen isimlerinden biri daha çok senfonileri ile ünlü. Hayatına da bir göz atın, enteresanlıklar bulacaksınız, sanatın üretimi ile sonuçlanan hayatındaki gerlimler ile ilgili ipuçları vesair. Klasik müzikle ilgili iddialı şeyler söylemekten kaçınıyorum. Şarkıları performe eden Keith Jarret'in ise daha önce çok daha canlı ve heyecanlı çaldığı emprovize kayıt Köln Concert'i dinleme imkanı bulmuştum. Ohhlar offlar... Bir piyanistin becerisini kabiliyetini müziğe kattığı kişisel yorumları ayırt edebilecek kapasitede bilgiye sahip değilim klasik müzik dahilinde. Ancak apaçık sanatçının piyanoya hakimiyetine tanık oluyoruz. Çünkü buradaki besteler sıradan bir insanın hayatını anlatır gibi sinematek bir etki uyandırıyor dinleyen üzerinde. Dolayısıyla da o kadar değişik duyguyu değişik tempo ve ilginç rtimler üzerinden yansıtabilmek gayet güç bir iş. Bununla birlikte piyanist büyük bir zarafetle bu işin altından kalkıyor. Neticede dinleyeni ne melodrama ne de gereksiz mutluluk saflarına çekecek bir albüm bu. Sadece aydınlık e rahatlatıcı tabirini kullanabiliyorum.

8,25/10

21 Eylül 2010 Salı

Keith Jarrett - The Köln Concert (1975)


Düşünün ki piyanist bir cazcı bir konserini tamamiyle canlı kaydetsin ve bir saati aşkın bir süreye sahip bu kayıttaki dört parça da doğaçlama olsun, evet deli bir adamın piyano başında tuşlara dandun vurduğunu hayal edebiliyorsunuz ki piyano vurmalı bir çalgılıdır davul trampet gibi (eğlenelim öğrenelim part IV) , ancak hayallerinizi yıkmayı kendime görev edinerekten, baştaki girizgaha dönersek, ve siz dinlerken beklenmedik bir şekilde sıkılmayıp melodilere ayırtedebilin, müziğe eşlik edebilin, işte bu bu tarz musikiden istendik hareketler oluyor. Dinlerken yoğun bir şekilde klasik müziğin etkisini de hissediyoruz. Özellikle ilk parça, parça dediysek 26 dakka sürüyor albümcük bu albümcük, melodisiyle yükselip alçalan dalgalı havasıyla ayrı bir mest ediyor insanı, Jarrett'ın ekstaziye vurduğu ah oh çığlıkları ilk dinleyişte , canlı kayıt dedik ya derya kuzusu mübarek, rahatsız edebilse bile bu haz dolu çığlıklar, heh he, parçayı ayrı bir karakteristiğe bürüyor. Takip ederseniz müziği, sanatçının uçtuğu anlar zaten tam zamanında, taşları yerine döşüyor. İkinci şarkının ise karadeniz gençliği gibi yerinde duramaz kıpır kıpır bir ritimden ikinci kısmında dramatik bir şova dönüşmesi olağanüstü ilginç. Ve aklınızdan hiç çıkarmayın buradaki her şey doğaçlama. (ancak belli bir müzikal teknikten faydalandığı da aşikar, tekrarlamalar felan) Üçüncü şarkı ise biraz daha yüreklere hitap etmesi sebebiyle ikincisini döver, biraz nostaljiya da içeriyor. Popumsu ritmiyle kapanış parçası diğerlerinden ayrı duruyor. Albümün donuk anları yok değil mi? Elbette var, yoksa övgülerim arşı aşardı. Bu kadar yiterr.

8,50+/10