65daysofstatic - replicr, 2019 (2019)

Bu grubu resmen sevdiğimi ilan edebilirim. Ha, bu albümü grubu kendisinden ve post-rock'tan uzaklaştırmış. Elektronika hep vardı da şimdi korku ve bilimkurgu özünde bir ambiyans olarak karşımıza çıkıyor. Sinematek etki hem ilgiyi canlı tutuyor, hem de ürkündürücü duyguları uyandırarak değişik keyifler sunuyor. Bu vakitlerde minimal şeylerden mutlu olacacağız, n'apcaz.

7,50/10

65daysofstatic - One Time for All Time (2005)

Ne zamandır post-rock dinlemediğimi hatırlayınca hiç riske girmeden ilk albümüyle beni de etkilediklerinin arasına dahil eden grup 65days'in takipteki albümüne kulak vereyim dedim. Aynı kulvarda olmakla beraber ilk albümün gücüne erişemediği gerçeğini de bir kenarda tutarsak albüm dinledikçe açılıyor saçılıyor güzelleşiyor, şuh edasıyla dinleyeni kendinden geçiriyor. Grubun özellikle klasik post-rock beste gidişatını arada bir de olsa tersyüz etmesi, beklenmedik atılımları şarkının her bir tarafına giydirebilmesi, normalde rahatsız edici glitch gibi elektronik efektleri müziğine ustalıkla yedirebilmesi, hızlı ritimleri kısacası math rock etkisi sayesinde dinlerken kendimi daha canlı, yaşıyor hissediyorum. Piyano melodik olarak kayıtta yumuşatıcı bir etkide bulunarak bateriyi dengeliyor. Bu dengeleme işini süreyi çok da uzatmayarak da sağlıyorlar. Neticede o kadar şey dönmesine rağmen insanı yormayan bir iş ortaya çıkıyor. Öyle işte.

7,75+/10

65daysofstatic - The Fall of Math (2004)

Müthiş heyecan verici bir giriş. Post rock kalıplarını kullanıp türün sınırlarını genişleten bir çalışma. Ritim konusunda türün bütün klişeleri yerle bir eden bir albüm. Canlı  bateri setinin yanısıra drama maşinin katkısı bestelere öyle bir dinamizm kazandırıyor ki ... Sadece zekice kurgulanmış ve albüme elektronik tadı kazandıran bateri tertibatı değil gitar tonu, biraz modern rock (hadi emoesque demeyelim) hatırlatan rifler ve piyano ve normalde sevmediğim glitchvari elektronik dijital samplelar, hepsi biraraya gelip bir grup kültürü karakteri inşa ediyor. İşte bu noktadan sonra bu post rock ama post rock değil diyorsunuz. Deneysel rock deyip geçelim efenim. Zamanın ruhunu başarıyla yakalayan bu çalışma etkileyici bir girişle açılıyor demiştik. Bu sadece özellikle ünlendikleri 3. şarkı Retreat Retreat'in daha da parlamasını hazırlayan bir girizgah değil. Sonrasında da  6. şarkıya kadar devam eden bir sürecin parçası. Sonrasında biraz dalgalanmalar olsa da ve IDM (düşünen adamın elektronik musikisi) tarzındaki şarkılarda sıkça rastladığımız beat yorgunluğu etkisini göstermeye başlasa da Arent We Running ile güzel bir kapanış yapıyoruz. Huzur dolu Kalamış beklerken enercayzır yutmuş pelüş ayıyla münasebeti beklememekten doğan şaşkınlığın azcuk hüsranlığını yaşamak da işin bir jokeri oldu. Yakın zamanda kaçan konserlerinin farkına bile varamamak da ikincisi.

8,50/10