Empyrium - The Turn of the Tides (2014)

 Grup 12 sene sonra bu albümle tarz değişikliği yaparak arzı endam etmiş. Tabi arada boş durduklarını sanmıyorum. Misal Marcus Stock özellikle blackgaze gruplarının işleriyle hemhal olmuş. Bu deneyimin tarz değişikliğine ne kadar sirayet ettiği üzerine konuşmak mümkün. Yeni tarzı neoklasik darkwave olarak nitelenmekle birlikte seksenler martial ve neofolk etkisi de aşikar. Atmosfer besteciliği eziyor ve kaydı kıymetli kılan güçlü bir öğesi oluyor. Dead Can Dance, Elend , Sopor Aeternus gibi isimlerin at koşturduğu bu alanda öne çıkan bir çalışma olduğunu belki söyleyemeyiz. Ancak Empyrium kendine has büyüsünü hala işletebiliyor.

7,50/10

RETRO: Empyrium - Weiland (2002)

 Bir önceki albüme göre draması, çeşitliliği,melodisi daha bol olan bu kayıtta bir kaç yerde o kendine has black metal çığırışlarını duymak bile mümkün. Ki yavaş yavaş yükselişi post rock öğelerini de hatırlatan yapısı ile buna tanık olduğumuz Fortgang albümde en hoşlaştığım parçalardan. Diğer sevdiğim bir çalışma ise endişeli adımlarıyla boğucu Die Schwaene Im Schiff ki kaydın diğer sertlerinden. Sonlarda ise kısa süreli neo klasik terennüm daha bi ağırlığını hissediyor. Yapıtın bu öteki yüzü  bana hitap etmemektedir.

7,75/10

RETRO: Empyrium - Where at Night the Wood Grouse Plays (1999)

 Metal, uzak bir mazi. Bu albümle Empyrium yüzünü full dark folka döndürmüş durumda. Aslına bakarsanız neredeyse gelişigüzel melodilerin biraraya geldiği hımbıl mımbıl mırıldanmaların eşlik ettiği parçalar her nasıl oluyorsa o kadar da kötü tınlamıyor kulakta. Kimi zaman ortaçağ Avrupasına kayan atmosfer kısmı başarılı çünkü. Hele şu günlerin soğuğunda, pencereden dışarıda karı izlerken, yağmur da şahane olur, çıplak ağaç dalları tıkırdıyorken, yaprakların hışırtısı da olur, fotur fotur yanan şöminenin alevleri gölgesini vururken dört duvara, kombi peteğinin ısısı da olur, bu kaydı dinlemek ruha çok iyi geliyor. Eskiden yani kanımız deli deli akıyorken bu derinliğin farkına varamamış olabilirim. Şu an da modern bir Winterreise yorumu diyebilirim. Yine de bazı anlar bestelerin üzerine matematik yapılmadığı ve duyguların yönlendirmesine fazla müsade edildiğini düşünmüyor değilim. 

8,0-/10

RETRO: Empyrium - Songs of Moors and Misty Fields (1997)

Altyapıda dark folk ve black metalin olduğu bu doom metal çalışması melankolik melodileri ile grubun başyapıtı olarak değelendiriliyor. Daha önce dediğim gibi uzatılmış notalar, ağdalı armoniler, kendine zarar içe doğru ağıtlar bana pek hitap etmiyor, şaka değil klostrofobim var. Birebir benzeşmese de My Dying Bride ve Agalloch dinlerken de benzer bir ruh haline bürünmüştüm. Bir funeral doom örneği dinlerken ne hissederim bilmiyorum, renkler ve zevkler meselesi. Maskeyle yolculuk ettiğimiz şu günlerde Ode to Melancholy dinlerken daha da boğuldum. Ancak çok tatlı riffler ve fikirler barındırdığı da bir gerçek. Aradığınız buysa, aralarda akustik gitarlı pasajlara da ölüp bitiyorsanız işte bu tam size göre.

6,50/10

RETRO: Empyrium - A Wintersunset... (1996)

 

Empyrium çıkış yıllarındaki sertliği kısa sürede kaybedip müzikal etkinliğini de yavaşlatarak bugüne kadar gelen bir grup. Bu ilk uzunçaların damarlarında hala metal kanı akıyor. Doom, folk ve black (ki kısmen başvurdakları bu tarz vokal çok da etkileyici değil) karışımı kokteyl yüreğe dokunan rifflerle cezbedici. Temiz vokalde tercih edilen baritonluk akustik pasajlarla (sadece gitar değil flüt de) neo-folk janraya hangi yoldan yürüyeceklerinin işaretleri olarak belirmekte. Lakin kusurlar da mevcut, kimi parçalar uzun, odak noktası dağınık ki o vakitlerde bu kadar da göze batmaz bir şeydi bu, black metal vokaller demiştim çok uyumlu değil, keyboard tonu bir kaç tık kulağa batıyor gibi gibi. Yalnız genel olarak biraz pastoral biraz natural atmosfer, özellikle planlanan bir şey mi bilmiyorum ama güzelce hissediliyor. 

6,75+/10

RETRO: Empyrium - ..der wie ein Blitz vom Himmel fiel... (1995, Demo)

Bir dönem Anathema, Katatonia sever melodramlara bağlamış metalik geçliğin takip ettiği gruplardan birisiydi. Mıymıymıy tarzıyla bana pek hitap etmemişti o zamanlar. Şimdi biraz daha bilinçlenerek grubun evveliyatına dönelim bakalım. 95 yılında ilk demo, evet demo diye kasetlere kaydedilen bir şeyler vardı bir zamanlar ve inanamayacaksınız ama internet diye bir şey yoktu, daha doğrusu hiç ama hiç yaygın değil idi, kayıtlarını çıkarmışlar. Folk metali doom atmosferi ile harmanlayarak bugün bile orijinal kaçabilecek bir tarzla müzik hayatına atılmışlar. Dolayısıyla keyboard çok hakim bir konumda. Başta vokal olmak üzere prodüksiyon kalitesi sallantılı. Grup bu dönemi için esin kaynakları olarak My Dying Bride, Paradise Lost, 90'lar Norveç black metali ve Dead Can Dance, The 3rd and Mortal gibi grupları sayıyor. Tahayyül edebilirsiniz. Bence çok sıkı bir giriş bu. Grup yerinde durmayacak, değişecek ve yolu metal dışına taşacak.

7,50-/10