Felix Mendelssohn - Ouvertüren (1988)

Klasik müzikte uvertür parçalar bale, müzikal , opera gibi uzun programların girizgahı niteliğinde olan, o müzikalin genel temasını da tekrar eden hareketli canlı popüler ve doğallıkla kolay dinlenir performanslar olarak bilinir. Mendelssohn ise romantik dönemin önemli bir bestecisi. Romantizmin beni de bazen sıkan hülyalı terennümlere ya da pek hoş gelemediğim sessiz sakin bir flüt mırıltısından ormanların gümbürtüsüne bağlandığı çılgın dinamik yayılımlar gibi karakteristik özelliklere bu kayıtta da rastlamak mümkün. Etkileyici bir açılışla bazı melodilere kulaktan aşinalığı kısım kısım yakalıyoruz. Ama bazı parçalar ise türün müdavimleri için bile ender bulabilecekleri kayıtlarmış. Trompet overtürü bu minvalde dinleyiciyi şaşırtan bir aksiyon gösterebiliyor. Nihayetinde albüm tatlı ve hoş ama zararsız bir sada olmanın ötesine geçmiyor. Belki emsallerinden biraz daha olumlu pozitif ve renkli olmasıyla ayrılıyor besteler. Yine de romantizme dair kanılarımı değiştiremiyor hülasasıyla. Ünlü şeflerden Claudio Abbado'ya Londra Senfoni Orkestrası eşlik ediyor ki klasik arenada ilk beş kurumdan biridir herhalde. 

 7,50/10

Felix Mendelssohn - Lieder Ohne Worte (Daniel Barenboim, 1973)

Romantik dönemin ilk temsilcilerinden Mendelssohn daha çok senfonileri ve Midsummer Night Dream yorumu ile biliniyor. Bir de eleştirmenlerin gözardı ettiği bu çalışması var. (Bir de bir sürü diğer çalışması tabi ki. ) Çünkü piyanonun yeni yeni popüler olduğu 19. yy başlarında genç hanfendi ve beyfendileri piyano ile haşır neşir edebilme maksadıyla yazıldıklarından dolayı buradaki parçalar yeterince teknik olmamakla hatta ve hatta basitlikle anılır olmuş. Gel gör ki benim için piyanoyu çalmayı bırak o hantal görüntüsü bile yeterince komplike bir duruş sergiliyor. Tam 2 full CD den oluşan bu çalışmayı dinlerken ise benim aklımda başka bir itiraz beliriyor. Parçalar yeterince ahenke akıcılığa melodiye sahip değil. Varolan güzel ritimler ki yok değil, gelip geçici. Burada İsrailli ve barış yanlısı tavırları takdiri hakeden ve ülkesinde sansürlü Wagner'i sahneleyebilmeyi bir görev edinmiş icracı Daniel Barenboim'e suç da bulamıyoruz. Çünkü ağbimiz, klasik müzikte otantizme ve otantik tempoya önem vermeyip müziğin içten geldiği gibi yorumlanmasının taraftarı. Belki de bu albümden sonra buna karar vermiştir, kim bilir?

7,50-/10