6,75/10
DEEP PURPLE etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
DEEP PURPLE etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
28 Eylül 2023 Perşembe
V.A. - Smoke on the Water: A Tribute (1994, Deep Purple)
Deep Purple için saygı albümü. Özel bir kadro bu albüm için bir araya gelmiş. Besteleri icra eden grupların ismi yok. Misal, her bir şeyi örnekle anlatmak çok daha kolay ama soyutlama becerisinin yani zekanın düşüklüğünün de bir göstergesi. İlk parça Speed King kadrosu Keely Keeling (tanımıyorum), Yngwie Malmsteen (Bir Türk ile evli ünlü gitarist), Russ Parrish (hiç şimşek çakmadı), Todd Jensen, Deen Castronovo ve Jens Johanson (yok tanımıyorum valla) namlı abilerden müteşekkil. Anladığım kadarıyla son dörtlü sabit. başta bir iki değişik müzisyen diğer şarkılara eşlik ediyor. Tanıdık olan bu diğer konuklar şunlar: Glenn Hughes, Kip Winger, Joe Lynn Turner, Paul Gilbert, Don Dokken, Jeff Scott Soto, Vinnie Moore. Hard rock/geleneksel heavy metal dünyasının önde gelen isimleri kısacası. 10 parça tüm hikayeyi anlatmak için yeterli gelmese de bellibaşlı şarkılar yorumlanmış durumda. Sabit kadronun da etkisiyle işitsel bütünlük albüm boyunca sağlanmış amma orijinallerin yanında hani ne yapsalar olmayacak gibi. Boşuna bir çaba yafu. Rock'n roll Lazy yorumunu ayrı sevdim ama.
13 Eylül 2023 Çarşamba
Deep Purple - Fireball (1971)
Dönemin pek çok kuul albümünde olduğu gibi sololar garipleşebiliyor. Özellikle vokalin kendini daha bi zorladığını duyuyoruz. Bu albüm benim için kendini keyifle dinleten ama hayranı olamadığım , çok da özlemeyeceğim bir kayıt oluyor. Önceki dinlediğim albümlerin seviyesinde değil demek ki. Renkler ve sesler mevzusu. Aslında daha Machine Head var, ondan pek ümitliyim.
7,50+/10
23 Nisan 2023 Pazar
Deep Purple - Deep Purple in Rock (1970)
Biraz görev icabı oldu zira bu albümdeki her şarkı zaten türün klasikleri arasında yerini bulmuş durumda. Speed King ve Child in Time bilinenler arasında olsa da diğerleri de çok farklı değil. Bu onyılın penceresinden objektif bir bakış açısıyla parçaların dönemin saykedelik etkisiyle özellikle sololarda o da bazen, yoksa sıkı ritimler ve bestecilik de çok belirgin, dağınıklık göze çarpıyor. Tek tek parçaları dinlerken farketmesek de, fark etsek de parçaların karakterizasyonuna bağlasak da bir albüm içinde toplu halde dinlenince zihninizin de biraz dağılması oldukça normal. Bir de nasıl bir versiyon dinlediysem artık, yüzyıllık felan olsa gerek. Kirli tonlar, cazırtılı gitarlar, bayağı ciladan uzak bir prodüksiyon. Niye o kadar etkilenmedim, bilemedim.
8,25/10
4 Temmuz 2020 Cumartesi
Deep Purple - Deep Purple (1969)
Hala bildiğimiz Deep Purple olmasa da bir adım daha yaklaşmışlar. Lakin özellikle klavyenin de etkisiyle barok aradurağında fazlaca takılmışlar. Mikrofonu bu albümden sonra Ian Gillan devralıp sertleşen soundun sesi olsa da bu ilk kadronun vokali de progresif baskın temaya uyumlu bir performans gösteriyor. Tema demişken grup her albümüne, ki ardı ardına çıkarsa da o yıllardaki diğer müzisyenlerin yaptığı gibi, kafa yorup derinlik katmakta, burada da folk ve klasik müzik üzerine inşa olunan progresif yönelim kaydı değerli kılıyor. Demem o ki yada demeye çalıştığım şey, bu albümün grubun sonraki döneminin gölgesinde kalması bir haksızlık. Sıkı ve dinlemesi keyifli bir çalışma.
8,0/10
8,0/10
3 Ocak 2017 Salı
Deep Purple - The Book of Taliesyn (1969)
2017'nin daha iyi geçeceğine inanan oldu mu? Aramızda o kadar gerizekalı var mı? Alınmayın sadece iq'sü düşük demek istedim sadece. Başka bir seçenek daha var. Ya da bizimle kafa bulan bir trollsunuz. Geçen sene başlarken astrologların yorumlarına bakmıştım. Yok Türkiye Neptün burcuna girecekmiş, yok Jüpiter'in gölgesi düşecekmiş. Tıpkı dedikleri gibi felaket üstüne felaket yaşadık. 2017 için de farklı şeyler söylemiyorlar, Plüton burcu şanssızlık getirecekmiş, yok ekonomik krizler derinleşecekmiş, terör artacakmış. Yahu niye biz Venüs burcuna girmiyoruz. Girmişken bir yıl kalalım, ülkece aşka doyalım. Ya da Venüs bize girsin, hangisi daha zevk verecekse artık. Biraz da Mars, Plüton başka ülkelere girsin yaw. Yarın dayu olacağım inşallah hayırlısıyla. Bebek bile dünyaya gelmek istemiyor, yattığı yerde rahat tabi. Başına gelecekleri biliyor. Olsun dayısı olarak görevlerim var ve görevlerimi çok ciddiye alırım. Bebişlere metalci tişörtü, metal grubu yamalı kot montu arıyorum, küçükten yetiştirmek lazım. Bilgisi olan varsa bir bilmeyene söylesin. Misal ben.
Deep Purple. İkinci albümü hard rock sınıfında değerlendirmek zor. Bolcana cover var. Örneğin Neil Diamond parçası Çaki Woman, bence lö horrible, geçelim. Demek ki saykedelik ve hatta klasik müzik bittabi dolayısıyla keyboard ağırlığı dışında en azından beni şaşırtan bazı bestelerin gereksizliği de oldu. Aslında yeniden yorumladıkları şarkıların orjinalini bilmediğim için asılları ile kıyaslama yapmam imkansız. Lakin Beatles şarkısı We Can Work It, grubun bestelediği intro ile birlikte oldukça keyifli ve capcanlı kan kaynatan bir şarkı. Rastlantı değil, introya Çaykovski'nin gölgesi düşmüş. İşin aslı albüm bu noktadan sonra şenleniyor desek yeridir. Progresif dokunuşlar her şarkıda öne çıkıyor. Hatta Anthem'de biraz abartıyorlar bile diyebiliriz. Şarkı form olarak barok poptan çok da farklı değil. Abarttıkları nokta ise barok kısmını klasik müziğe kadar taşımaları. Yine de hoş. Son şarkı ise soul tınılarını taşıyan bir cover. 60'lar pop şarkılarını içeren çocukken eniştemlerden hacıladığım kasetteki şarkılara benziyor, belki de içinde vardır, bilmem. Gitar ve synth'ten çıkardığım şey grubun kendi tarzlarını hayli yedirdikleri oldu. Youtube'a baktım da evet haklıymışım. Tina Turner yıkıyor yakıyor ateşe veriyor şarkının aslında yani River Deep Mountain High'da.
7,50+/10
Deep Purple. İkinci albümü hard rock sınıfında değerlendirmek zor. Bolcana cover var. Örneğin Neil Diamond parçası Çaki Woman, bence lö horrible, geçelim. Demek ki saykedelik ve hatta klasik müzik bittabi dolayısıyla keyboard ağırlığı dışında en azından beni şaşırtan bazı bestelerin gereksizliği de oldu. Aslında yeniden yorumladıkları şarkıların orjinalini bilmediğim için asılları ile kıyaslama yapmam imkansız. Lakin Beatles şarkısı We Can Work It, grubun bestelediği intro ile birlikte oldukça keyifli ve capcanlı kan kaynatan bir şarkı. Rastlantı değil, introya Çaykovski'nin gölgesi düşmüş. İşin aslı albüm bu noktadan sonra şenleniyor desek yeridir. Progresif dokunuşlar her şarkıda öne çıkıyor. Hatta Anthem'de biraz abartıyorlar bile diyebiliriz. Şarkı form olarak barok poptan çok da farklı değil. Abarttıkları nokta ise barok kısmını klasik müziğe kadar taşımaları. Yine de hoş. Son şarkı ise soul tınılarını taşıyan bir cover. 60'lar pop şarkılarını içeren çocukken eniştemlerden hacıladığım kasetteki şarkılara benziyor, belki de içinde vardır, bilmem. Gitar ve synth'ten çıkardığım şey grubun kendi tarzlarını hayli yedirdikleri oldu. Youtube'a baktım da evet haklıymışım. Tina Turner yıkıyor yakıyor ateşe veriyor şarkının aslında yani River Deep Mountain High'da.
7,50+/10
15 Ekim 2013 Salı
Bir Kaç Deep Purple single'ı (1970)
Speed King / Into the Fire (1970)
İkisi de buram buram dumanı üstünde hard rock parçası olan bu şarkılar grubun 4. albümünde yer alıyor. Aslında grup 1970 tarihli bu albümüyle iyi bir çıkış yakalamıştır. Dolayısıyla single olarak yayımlanan bu şarkıların da bir nevi albümün lokomotifi olduğunu yadsımak yanlış olacaktır. Ben ise biraz daha temkinliyim. Heavy metal yerine bluesy köklerin unutulmadığı ancak ağırlığın rock'n roll ritimleri üzerinde olduğu bu çalışmaları baştacı etmem beklenemez. Tabi ki o günün şartlarında, yarım asır öncesi yafu, şarkıların sertliği birilerinin kafasına yıkılan duvar enkazı gibi çarpmıştır.
7,50/10
Black Night / Speed King (1970)
Speed King Deep Purple in Rock ismindeki albümün en önemli parçalarından biridir. Black Night ise grubun hiç bir stüdyo albümüne giremez. Halbuki hafiften funky saykedelik ve çok daha renkli vokal kısımlarıyla eğlence dozajı yüksek bir parçadır. Neyse ki single olark hakettiği ilgiyi görür.
7,75/10
İkisi de buram buram dumanı üstünde hard rock parçası olan bu şarkılar grubun 4. albümünde yer alıyor. Aslında grup 1970 tarihli bu albümüyle iyi bir çıkış yakalamıştır. Dolayısıyla single olarak yayımlanan bu şarkıların da bir nevi albümün lokomotifi olduğunu yadsımak yanlış olacaktır. Ben ise biraz daha temkinliyim. Heavy metal yerine bluesy köklerin unutulmadığı ancak ağırlığın rock'n roll ritimleri üzerinde olduğu bu çalışmaları baştacı etmem beklenemez. Tabi ki o günün şartlarında, yarım asır öncesi yafu, şarkıların sertliği birilerinin kafasına yıkılan duvar enkazı gibi çarpmıştır.
7,50/10
Black Night / Speed King (1970)
Speed King Deep Purple in Rock ismindeki albümün en önemli parçalarından biridir. Black Night ise grubun hiç bir stüdyo albümüne giremez. Halbuki hafiften funky saykedelik ve çok daha renkli vokal kısımlarıyla eğlence dozajı yüksek bir parçadır. Neyse ki single olark hakettiği ilgiyi görür.
7,75/10
29 Şubat 2012 Çarşamba
Deep Purple - Shades of Deep Purple (1968/2000)
Yıl 1968! Farklı bir boyut, prehistorik bir çağ! İsyanın altın günlerinde Dep Purple iki albüm yayınladı. Bunlardan ilki Shades of Deep Purple adını taşıyor. Neredeyse yarım yüzyıl öncesi olduğu için sounda ayak uydurmak zor gibi görünse de o kadar değil aslında. Çünkü az çok rock müzik dinlemiş herkesin bileceği şarkılardan Hush bu albümde yer alıyor. Ve bu şarkının aslında cover olduğunu biliyor muyudunuz? Ya albümde diğer öne çıkan parça Help'in de aslında Beatles'a ait olduğunu? Albümdeki favori parçam ise western kahramanlık türküsü tadında, kimine göre ise kadına şiddetin en bariz kanıtı Hey Joe. Şu an öğrendiğim kadarıyla bu şarkı da aslında covermış. Oh mon dio! Hiç mi kendi bestelerini söylememişler bu albümde. Diğerlerinde de özellikle hammond org sayesinde sıkılmıyoruz bittabi. Bu arada orgu çalan abi alıp başını gidiyor, sololar felan. Yani böyle de bir rock yapılıyordu fi zamanında. Dinlemek lazım.
8,0+/10
8,0+/10
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)



