Cloud Nothings - Here and Nowhere Else (2014)

Kendimi gençlerin enerjisini emen bir vampir gibi hissediyorum bu albümü dinlerken. Hele de The Smell Of Us'ı izledikten sonra. Zamanın yavaş geçtiği o günleri gençlerin belki de amaçsızlıktan kaynaklı büyüttükleri can sıkıcı dakikaları ile birlikte, kalp çarpıntısı yaratan heyecanları, ölüme dahi götürebilen tezatlıktaki önemsiz dertleri, ani ve harlı parlamaları ile birlikte dinleyeni asla geri dönmemenin ötesinde bir daha benzerini hissetmenin bile mümkün olmadığı o günleri en azından akla getirebilen, bir nebze hatırlatabilen bir çalışma bu. İşte bu yüzden yırtıcı vokali ile elde avuçta duramayan canlılığıyla, punk havasıyla, inanılmaz melodiler yazma yeteneğiyle mütecehhiz bu grubu seviyorum. Sevmeden edemiyorum. Ortada sıvanamayan bir gerçek var ki o da şu: Bir önceki albümün seviyesinde değil. Bir kaç şarkı da prodüksiyon alanında yapılan tercihlerin kurbanı olmuş. Ho ho hoy, dinleyiniz.

7,75+/10

Cloud Nothings - Attack on Memory (2012)

No Future/No Past ve 9 dakika süresi içinde şık bir solo da barındıran Wasted Days ile estirdiği fırtınayı albümün gerisinde koruyamasa da bu gayet amerikan albüm akılda kalıcı hoşlukta , tadımlık bir dinleti sunuyor. Çocuksu vokalin  hayatın gerçekliği karşısında gençlik denilen rüyadan uyanıp yaşadığı veya öngördüğü hayal kırıklığını yırtıcı vokal ile pekiştirdiği bu başlangıç, albümün geri kalanına da hakim olan çok da gürültüye bulanmamış gitar soundu ile birlikte  2012'yi pek de ve hala sevdiğimin bir kanıtı olarak ışım ışım ışıldıyor. Diğer şarkılarda da duyduğumuz dinamik bateri darbeleri ile tamamlanan sound bize aslında 90'ların başında memnuniyetle dinleyicisi olduğumuz varoşların ve kasabaların beyaz pop-punk tarzını ( ve hatta bilakis Smashing Pumpkins) hatırlatıyor. Gel gör ki Our Plans ve No Sentiment gibi parçalar biraz öne çıksa da bestelerin albümün girizgahını yakalayamaması hep bir olumsuzluk olarak akılda yer tutuyor. Nihayetinde damakta bir lezzet oluşuyor yane.

8,50-/10