Cem Karaca - Cem Karaca / Kardaşlar (1973, comp)

 Her şarkının bir karakteri var, düzenlemelerde çeşitlilik var. Dadaloğlu var, Kara Yılan var, Lümüne var. Yine de daha önce dinleme şansına eriştiğim Parka ya da Nem Kaldı'nın bir kaç milim gerisinde kalmış gibi bir hava var. İlk uzunçaları...

8,0/10

Cem Karaca (& Dervişan) - Parka (1977) Comp.

Ufak tefek eleştirilerim var bu derleme ile ilgili. Prodüksiyon anlamında Cem Baba'nın o güçlü vokali orkestrayı kimi zaman ezebiliyor. Halbuki pek çok kaydında zaten ad yapmış gruplarla çalışan ve onları da albümlerin ismine katan, burada Dervişan da olduğu gibi, sanatçının kastı olduğunu sanmıyorum. Ayrıca şarkılar arasında kalite bile tutmuyor. O ünlü Parka'nın nakaratı çok fazla tekrar ediliyor. Tamirci Çırağı ne zaman dinlesem gözlerimi yaşartan ve adaletsizliğe karşı beni gaza getiren kişisel bir eser olarak mükemmel haliyle albümde yer almakta. Beni Siz Delirttiniz absürt yanıyla gayet eğlenceli, toplumsal eleştiri barındıran bir parça. Mutlaka Yavrum , Nerdesin, Üryan Geldim gibi şarkılar şöyle mükellef bir sofra eşliğini gerektiren örnekler. Diğer parçalar da Cem Baba'nın sesiyle kimi zaman bestecilik açısından belli zayıflıklar taşıyor olsalar da, ortalamanın üzerinde bir keyif sunmaktadır efenim.

8,0/10

Cem Karaca- Nem Kaldı? (1975) Comp

60'ların sonlarından yayınlandığı yıla kadar Dervişan, Apaşlar ve Moğollar gibi gruplarla birlikte kaydettiği şarkıların bir araya getirilmesiyle oluşturulan bu derleme, farklı dönemleri kapsaması sebebiyle sadece prodüksiyon anlamında değil ama tarz olarak da tutarlılığı tam anlamıyla sağlayamıyor. Çimento harcı ise büyük oranda devasa sesin omuzlarında. Aile arasında tekçalar da dediğimiz singlelardan müteşekkil olmasından kelli bu albüm vasıtasıyla çok büyük şarkılarla kulaklarımızın pasını siliniyor. Namus Belası burada, Kendim Ettim Kendim Buldum burada. Tüylerimi diken diken eden daha az bilinir ki bırakın öyle kalsın Unutamadığım burada, Tabi ki sufi folk tatlarda fevkalade O Leyli ki Türk müzik tarihinde en sevdiğim besteler arasındadır, hakeza burada. Başta sözünü ettiğim çeşitlilik oldukça enteresan yönlerde kendini belli ediyor. Oy Babo yorumu caz rock sularında gayet akıl uçuruyor örneğin. Namus Belası'nda da org harika bir iş çıkarıyor dostum. Amma  bu şarkılardan en acayibi ecnebi birini dahi wtf durumuna sokan (okudum bunla ilgili bir yazı da oradan biliyorum) İhtarname olsa gerek. Daktilo tıkırtısı ve politikacılara oto sansür lenmiş gibi tınlayan sözcüklerle (yeni Türkiye=epeski Türkiye) giydiren kısa bir nutuk ardından rock'n roll ardından çok kısa düğün zurnası melodisi ve rakı kadehleri tokuşturulurken bir meyhane nakaratı sonra western filmlerinde barda çalınan ritmik piyano melodisi ve  "de lan!". Bir noktadan sonra baş dönmesinden kendini de şarkıyı da kaybediş. Yani istemeden progresif olan bu çalışma canavar gibi bir sese sahip olan Cem Karaca'nın başarısı ile sınırlı değil. Arkadaki grupların da icralarını dinlemek çok keyifli.

8,75-/10


yıkılacak yanlış giden

Cem Karaca & Kardaşlar - Dadaloğlu / Kalender (1970) Single

Dadaloğlu'yu bir bar programında dinlediğim dumanlı gençlik vakitlerimden beri sevmişimdir. Sloganvari havasıyla Allah Allah böyle bir eşkiya şarkısıdır hani. Kayıt eski ve bağlama ağırlıklı, bu dandan gaz gaz hali o kadar da güçlü değil. İkinci şarkı ise ismi üstünde dert şarkısı, mahpus şarkısı. Cem Karaca'nın muhteşem sesini dinlemek için bir vesile. Niye böyle sesler çıkmaz artık, inanmak zor, bir kere istatistiğe bilime aykırı.

8,0/10