Suede - Coming Up (1996)

 Grubu aslında ben bu albümdeki şarkılarla tanımıştım. Yabancı müzik yayınlayan özel radyoların yeni açıldığı vakitlerdi. Müzikal dünyayı ülkece yeniden tanımlıyorduk. Daha da ilginç olan şey rock şarkıları da listelerdeydi, devri daim dinleyebiliyorduk. Bu albümde de yarı romantik yarı britpop rüzgarıyla saçlarını savuran Trash, Filmstar, Lazy, Beautiful Ones, Saturday Night gibi şarkıları teklilerden hatırlamak mümkün. She gibi bir şarkı ise nereden bilemem kulağımda yer etmiş. Tabi bunlar pozitif bir intiba olarak tarihte yerini alıyor. Eh, 10 şarkının altısının adını andıysak, demek ki grubun en sevilesi çalışması oluyor nezdimde. Ki çok da bana hitap eden bir grup olmadığı besbelli iken. 

PieS: Bu arkadaşların albüm kapakları niye hep böyle yafu?

7,25/10

Suede - Dog Man Star (1994)

 Suede beni sinir eden gruplardan biri. Ama önce brit pop. Bir kere pop değil ama hiç olmadığı kadar popüler bir tür-idi. 90'ları savurdu geçti. Bugün garip kaçacak kadar da bir yaratıcılığı vardı ki o zamanlar için her şey yeni ve muhtemeldi. Kabul edip özümsüyorduk her şeyi. Bu tür içinde de bir ses birlikteliği yok gibi bir şeydir. Suede de kendine has gruplardan biriydi ve hala müzik yaparak bu has duruşunu bugüne taşıyor. Soundları romantik, biraz teyatral (hatta bazen hiç gelmeyecek bir kabarenin duyurusu gibi) ve ayak süreyen tarzda. Ama çok güçlü radyo şarkıları da üretebiliyorlar, hem de çok tartışmalı vokalin tonuna rağmen. Senfonik tınılarda Asphalt World gibi bir şaheser ise tekli olmadığı için belki kulağınızda yer etmemiş olabilir. Diğer bir deyişle ayrıyeten dinlenmeyi fazlasıyla hak ediyor.

6,75/10

Suede - Suede (1993)

Çabuk parlayıp sönen buna rağmen süper şarkıları yetim bırakan brit-pop akımının önde gelen gruplarından biri de Suede olmuştur. Yanlış bilmiyorsam ünleri daha çok kendi ülkelerinde sınırlı. Bir nevi ingiliz kültürü. Zaten dinlerken sadece Oasis gibi diğer Brit-pop grupları değil Cure, David Bowie hatta Morrisey gibi isimler aklıma geldi, genel olarak değil an be an. Belki de fazla uçtum ama bu ada kültürü ve müziği daha çok kendi atalarından besleniyor, evriliyor ve hatta ölüyor. Bunalımları problemleri ile bir kuşağın temsilcisi olan bu türdeki gruplar arasında bestelerine yazdıkları sözler ve elbette Brett Anderson'un karakteristik ses rengi ile öne çıkıyor.Yalnız Animal Nitrate ya da So Young gibi singlelar değil albümde yer alan parçaların çoğu kendini güzel güzel dinletiyor. Ama büyük bir ama var. Kendilerini radyo hiti gibi dinletiyor. Hepsi bir araya geldiğinde ise bence büyü bozuluyor, insan yoruluyor. İşte bu sebeple ne bu albüm ne de grup 'ararım sorarım seni her yerde' olmayacak benim için.

6,75-/10