GAMMA RAY etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
GAMMA RAY etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

30 Haziran 2013 Pazar

RETRO: Gamma Ray - Power Plant (1999)

Bu dönem Gamma Ray'i, besteleri ve vokaliyle daha fazla sevdiğimi söyleyebilirim. Razorblade Sigh ve Send Me A Sign gibi klasikleşmiş parçaları içeren bu albümün de gayet mihrabı yerinde, aradan geçen onca seneye rağmen. Melodik ve hızlı bestelerin yanısıra aslı Pet Shop Boys'a ait olan It's A Sin yorumu da albümde kendine yer bulan parçalar arasında. Bilirsiniz pop şarkılarının metal yorumları genelde eğlenceli ve kötü olur. Hatta kötü olma olasılığı eğlenceli olmasından bile fazladır. Bence burada yeniden yorumlanan şarkı bu klişeleri aşıyor ve bir pop hatta ultra pop şarkının nasıl bir metal grubunca kavırlanması gerektiğine dair iyi bir örnek oluşturuyor. Diğer ilginç bir şarkı ise Heavy Metal Universe. İster istemez Manowar parçası sanıyorsunuz ve yanılıyorsunuz. Hansen tarafından yazılan parça artık Manowar şarkıları yazmak ne kadar kolay geçirmesi mi yoksa Manowar'ı severiz bu da saygı duruşumuzdur efenim beyanı mıdır, bilemeyeceğim. Keşke şarkılar yarım-1 dakika kadar kısaltılabilseydi diye düşünmeden edemiyorum.

7,75+/10

10 Haziran 2013 Pazartesi

RETRO: Gamma Ray - Somewhere Out in Space (1997)

Şu bilim kurgu temasını Iron Saviour'dan daha iyi kotardıkları kesin. Watcher In the Sky'ı bir de kendileri yorumlarken bunu daha açık görebiliyoruz. Tabi diğer grubun vokali biraz işleri bozuyor. Bu albümle birlikte Avrupa tarzı cıyak cıyak power metal'den daha sert bir versiyona geçiyoruz. Ve ben bunu tercih ediyorum açıkcası. Blind Guardian'ı andıran progresiflikte Somewhere Out in Space bu manada kral bir parça. Üstelik Uriah Heep cover'ı bonus parça Fantasy bile çok sırıtmıyor. Az sırıtıyor diye de okuyabilirsiniz, tabiki de. Dinleyiciye gevşek bir konsept sunan albüm, yeni Star Trek filminin arkasından güzel gidiyor doğrusu.

8,0/10

17 Mayıs 2013 Cuma

RETRO: Gamma Ray - Silent Miracles (1996) EP

Grubun tabiri caizse yeniyetme metalci tavrı andıran tarzda power metal icrasını bu kısa albümle bıraktıklarını görüyoruz. Tempo biraz daha ağırlaşıyor. Bestelerin epik özelliği daha bir vurgulanıyor. Çılgınca pataküte bateriyi bir süreliğine unutabiliriz. Yani Miracle, Farewell, The Silence ve A While in a Dreamland gayet güzelcene dördü bulmuş aheste aheste keyifle okeye dönüyor.

8,0/10

1 Mayıs 2013 Çarşamba

RETRO: Gamma Ray - Alive '95 (1996)

Land of Free ağırlıklı konser albümü Ride The Sky ve Future World gibi Helloween süprizleri de içeriyor. Konser havasını aksettirmekde beni tatmin ettiğini söyleyebilmem zor olsa da yine bir Gamma Ray vakasıyla karşı karşıyayız. Seven sever, sevmeyen n'apmaz.

7,75-/10

13 Nisan 2013 Cumartesi

RETRO: Gamma Ray - Rebellion in Dreamland (1995) Single

Land of the Free albümünden albüme adını veren şarkının yanısıra Rebellion in Dreamland alınmış, yanlarına yine önceki albümlerinden A Time Goes By  eklenmiş, son olarak da tarif  Heavy Metal Mania ismindeki cover ile tamamlanmış.Şarkıarın güçlü olduğu şüphe götürmez. Ve bir single için de içerik gayet dolu. Ancak nihayetinde single yani tekçalar.

7,50/10

26 Mart 2013 Salı

RETRO: Gamma Ray - Land of the Free (1995)

Power metal albümleri tekrar dinlediğimde değişen koşullar altında belli bir hayal kırıklığı yaşıyorum. Demons and Wizards'da yaşadığım şokun daha zayıf bir versiyonuna grubun bu başyapıtını dinlediğimde de gayet yaklaşmış durumdayım. Demek ki kişisel konjenktürüm post-metalik bir şeyler üzerinden cereyan ediyor bu aralar. Bu kadar bıdı bıdının özeti şu: Çok seviyordum ediyordum da  şu an o kadar değil vesselam. Aslında albüm üzerine oldukça kafa yorulduğu çok açık. Besteler ağırdan ağırdan epik, hafiften hafiften progresif düzenlemelerle zenginleşmiş durumda. Konuk sanatçılar korosu müthiş iş çıkartıyor. Hatta Farewell gibi bir şarkı ete kana bürünebiliyor destek sayesinde, kısa bir an Blind Guardian bile oluyor hani. Mesiyanik Abyss of the Void ile ürüne ismine veren şarkı Land of the Free en güzel şeylerin somutlanmış haliyle göz dolduruyor. Diğer şarkılar da özellikle nakaratlar sayesinde ve belki de mikrofonun başına yeniden geçen Kai Hansen etkisidir kim bilir, halbuki sonradan kendi grubu olarak Primal Fear'ı kuracak Ralf Scheepers'a da kötü diyecek adamın vay haline, bayanlar diyebilir ama, hep bir melodinin taçlandığı anları dinleyiciye sunuyor. Diğer yandan inceuyuz olduğum için ve tiz vokale biraz kıl olmamdan kaynaklı ah şuna gerek yoktu, hmm burada bu çığırış ı-ııh gibi ufak çekincelerimi kendime sakladığımı belirtmeden geçemeyeceğim. Neyse, modern daha doğrusu post modern zamanların daha bilinçaltına hitap eden sert müziğine kıyasla bu tür biraz daha bana havai ve gerçeklikten kopuk geliyor artık. Yine de hala herkesin olduğu kadar benim için de Gamma Ray'ın en kral albümü.

7.75/10

3 Mart 2013 Pazar

RETRO: Gamma Ray - Future Madhouse (1993) Single

Geleceği tımarhaneyle özdeşleştiren orta karar Future Madhouse'u desteklemesi gereken parçalar bu şarkıyı ezip geçiyor aslında. Gamma Ray cover'ının uzun versiyonu ve Sigh No More albümünde yer alan Dream Healer'in alternatif kaydı sayesinde soundda 70'lere yakın bir ses elde edilmiş durumda. Beklediğimden daha iyi.

7,25/10

21 Şubat 2013 Perşembe

RETRO: Gamma Ray - Insanity and Genius (1993)

Bu albümle herkese hitap eden biraz da eklektik bir tarz yakalamış grup. Biraz da gözardı edilen bu albümün ilk yarısı Heloween'inini (nininini) enerjik sevenelere yönelik örneğin. Tribute to Past mesela öne çıkıyor. Alaycı bir tarzda söylenişi ile Dr. Stein'i andıran Future Madhouse'u takiben ise benim daha hoşuma giden parçalar başlıyor. Bu bölümde Kai Hansen'in vokalde destek verdiği Heal Me, Queenvari yapısıyla grubun progresif yönünü sergiliyor. Gamma Ray isimli cover şarkıyla birlikte aslında grubun ismini Birth Control adındaki başka bir Alman grubundan aldığını öğreniyoruz. Albümü adını veren parçadaki majestik keyboard ve bumbastik atmosfer de esgeçilecek gibi değil hani. Vokal performansı güzel bir çeşitlilik gösterse de klasik power metal örneklerinde olduğu gibi bazı anlar sinir bozucu (tizleri pek sevmediğimi söylemiş miydim? Judas'ın Painkiller'ı başka ama) etki bırakabiliyor. Yalnız prodüksiyon ve gitarlar canlı pek bir heyecanlı.

7,25/10

3 Şubat 2013 Pazar

RETRO: Gamma Ray - The Spirit (1991) Single

Her power metal grubunun en azından nakaratında bastıra bastıra söylemek zorunda olduğu Save Us lafını içeren Helloweenesque parça + sevmediğim ABBAesque Money, ikisinin canlı kaydı + Albümden single olarak çıkan ve bence çok da özelliği olmayan The Spirit. Kötü bir kombinasyon olmuş yafu.

5,25/10

25 Ocak 2013 Cuma

RETRO: Gamma Ray - Sigh No More (1991)

İlk albümdeki Helloween etkisini üzerlerinden bir nebze atmayı başardıkları bu ikinci uzunçalarlarıyla aynı zamanda daha modern bir sound ile de buluşmuşlar. Müziğin bazı anlar gelenekselin tersine sertleştiğini bile söyleyebilirim. Vokal işinde yetkin, ilerleme göze çarpıyor. Şarkılar arasındaki farklılık da sağlanmış. Müthiş şeyler değil mi? Evet ve hayır. Sonuçta zamanla yaptığı güreşte yenilen bir albüm. Belki de biraz öznel sebepler, yani Helloween ardından Gamma Ray dinlemeye bağlı olarak pofuduk metale katlanma katsayımın artık yerlerde sürüklenmesi... Albüm o kadar melodiyle dolu, ama hiçbiri akılda kendine yer tutamıyor. Bize de geldiğin gibi git güzel güzel demek düşüyor.
Bi de ne bi ilerizeka ürünü bir albüm kapağı bu yafu.

7,0/10

9 Ocak 2013 Çarşamba

RETRO: Gamma Ray - Heaven Can Wait (1990) EP

Heaven Can Wait
Heading for Tomorrow'un şık ve epik bir alternatif yorumu ile spagetti western enstrümantal Lonesome Stranger bu kısa albümü ayrıcalıklı bir konuma yükseltiyor. Heaven Can Wait ilk albümde de yer alan kalburüstü parçalardan biri. Bununla birlikte diğer üç şarkının ismini geçirmeye de hatırlamayada pek gerenk yok zannımca.

7,0-/10

1 Ocak 2013 Salı

RETRO: Gamma Ray - Heading for Tomorrow (1990)

Yeni yıl, yeni yıl yeni yıl yeni yıl herkese mutlu olsun Yeni yıl, yeni yıl yeni yıl yeni yıl herkese kutlu olsun felan.
Gamma Ray denince aklıma tek bir albüm geliyor. Üzerinde nadiren diğer müzikseverlerle anlaşdığım üzere o albüm de Land of Free oluyor. Biliyorsunuz, Kai Hansen amcamız artı müzikten de vokal yapmaktan da  sıkıldığını deklare edip Helloween'i terketmesinin üzerinden pek zaman geçmeden Gamma Ray'i kuruyor. Hatta bir süre sonra vokaline de geçiyor. Helloween'de bıraktığı arkadaşlar ulen bizimle dalga mı geçiyon, iyi bir bahane süreydin ortaya bari, belli ki bizden hiç hazzetmemişsin gibi tepkiler vermiş midir bilinmez. Aralarına nifak sokmak istemiyorum ama bugün gayet iyi anlaşan, birlikte turlara çıkan kardeş gruplar şeklinde resim veriyorlar. Müziğe bakarsak,  Helloween'in maceracı dönemine atılmasa seyri ne olurdu sorusuna cevap gibi duruyor albüm. Dolayısıyla Helloween'i sevmediğim ve sevdiğim özellikleri devam ettiriyor. ABBAesque Money örneğin bu anlamda korkunç bir şarkı. Heaven Can Wait, Space Eater 'de olduğu gibi albüm. geneli peynir zeytin epikliğinde şarkıların hakimiyetinde daha çok. Yani nakaratlar duygusal zıplatıcı faktöre sahip ama müzikal olarak kişisel tatminden de uzak. Gelgör ki destansılığı iyi kanalize ettikleri bir şarkı da mevcut: Silence, yine her türlü klişeden beslense de pek bir hoşuma gidiyor. Başlangıcıyla hatırlattığı heavy metal slowlar ve koro nakarat candır zaten. Hammond orgun sesini duyduğumuz Look At Your Self ise hiç bilmeseniz dahi Gamma Ray'e bir kaç gömlek büyük gelen kaliteli yapısıyla, aslında cover olduğunu kolayca tahmin ediyorsunuz. Aslı Uriah Heep'e ait. Bütün bunlara rağmen gerçekte tek bir şarkının öne çıktığını görüyoruz. Heading for Tomorrow , alt kalitedeki cheesy denilen sıfatın aşılıp nasıl sağlam ve epik bir şarkı yazılacabileceğini ya da bu tarz power metal gruplarının isteseler nasıl da yazabileceklerini göstermesiyle dikkat çekiyor.

7,25/10