Beirut - Hadsel (2023)

 Beirut iyice olgunlaşmış, hayata olumlu bir pencereden bakıyor. Albümü de kaydettiği İskandinavya'nın bir köşesinden o güzel ambiyansı dinleyicisine taşıyor, bir de sıkıcılığı... Bestelerin de büyük bir kısmının orada yazıldığı belli. Hala trombona üflüyor ama bu atmosferin ayrılmaz bir parçası, lokomotif değil uzun süredir. Bir iki şarkıya ayrıca renk kattığı doğrudur. Albümün genel olarak arka fonda meditatif bir amaca hizmet ettiği gerçeği de öyle. Ama fazlası yok maalesef. Ne o kadar yaşlandım ne de kanım bu kadar yavaş akıyor.

6,50+/10

Beirut - Artifacts: The Collected EPs, Early Works & B-Sides (2022)

 

Güzel Beyrut, eski Beyrut. Hey gidi Beyrut hey! Bu toplama albüm 2007 tarihli Lon Gisland ismindeki kısa albüm ile bilimum erken dönem çalışması ve diğer şarkıları içermekte. Daha hareketli, Balkan ve Akdeniz esintili, ruhu güzelleyen şarkılar, altında kaldığımız bu enkaz tozunu bir miktar da olsa havalandırıyor. 

Güneşimiz pamuk bulutlu olsun.

8,0-/10

Beirut - Gallipoli (2019)

 Yağnii, bilemedim. Bilemeyeceğimi bildiğim için dinlemede acele etmemiştim. Öne çıkan parçaların eksikliği, yine de tanıdık sıcak atmosfer, bir yaz esintisi, kubbede hoş bir sada, kumsalda bırakılmış geçici ayak izleri gibi. Albüm kapağı çok şık. Ses tellerinde ve kulağındaki arızlara rağmen müzik yapmaya ısrar ki 2022 plakalı yeni kaydı bu kanımı perçinliyor. Türkiye'deki gönül ilişkisinden dolayı, galiba ayrılmışlar ki pek magazine düşmüyor Zach'in hayatı, kaydın ismini bizim Çanakkale'den aldığını düşünmeyin. İtalya'ya gitmeniz lazım. Ah, Zach ve şarkılarında lokasyon isimlerine düşkünlüğü! Not: Kış güneşi parlarken yüksek sesle dinlemenin belki de bir kadeh fiskiyle faydası görülür.

6,75-/10

Beirut - No No No (2015)

Bir kere damat Zach Condon'un, yoksa bir Türk kızı ile nişanlandığını duymadınız mı?, Balkan ezgilerini çok geride bıraktığını bir kabul etmeniz gerekli. Ne için? Bu albümden daha fazla keyif almanız için. Seste ve melodilerde basitleşme ile öyle eski günlerin hitleri gibi bir parça yazma derdi gütmediğinin de. Ki At Once albümün en basit ve en şık hareketi. Aslında yaratıcılık krizi yaşadığı da saklı br şey değil ya neyse. Sonuçta gelen geçen bu kısacık, yarım saat var yok, albüme geydirip duruyor. Ama tam da bu günlerde, evet evet yeni yıl yıl kutlu mutlu olsun kar mar felan filan, böyle bir yaz albümünü dinlemek acayip moral zıplatıyor. Ben de illaki üzerimde yarattığı etkiye bakıp karar vereceğim yani.

7,25/10

Erdal Doğan - Edebiyatımızda Dergiler & Beirut, 17 Ağustos Küçükçiftlik Konseri 2014

90'ların sonuna kadar yayınlanan edebiyat dergilerinden ses getirenlere belge mahiyetinde kayıt olması açısından yer veren bu kitapta yazar çoğu sefer kendi görüşlerini belirlemekten uzak durmuş. Bu kadar.
Beirut ise yağmurla gelmişti. Yine de canım acımadı. Pek acımadı.

Beirut - The Rip Tide (2011)

Avrupa'yı dolaşan yersiz yurtsuz çingene modundaki genç yurduna geri dönmüş, atmosfer olarak Arizona-New Mexico tarzı amerikaya özgü bir soundun ki yaylı düzenlemeler, akereon, piyano, akustik gitar, trampet gibi çalınan bateri (belki de trampettir) gibi alışkın olduğumuz enstrümanlardan vazgemeksizin oluşturulmuş, baskın olduğu tabir-i caizse yavaş yavaş olgunlaşmanın emarelerinin görüldüğü ki çocuk çok genç amcası, yılları var daha, bu albümü kaydetmiş. Dinleyenler ikiye ayrılmış: Benim dahil olduğum bir kesim ne güzel Balkanlar felan hüzünle eğleniyorduk, sesin de güzel, yanlışın neresinden dönersen kardır diyenler. Bir de püsküllü mısır şapkalı indiler var ki sözleri genelde böyle yumuşak yumuşak ne de güzel indie pop yapıyorsun, canımsın , şekerimsin minvalinde değişiyor. Dediğim gibi Zach kardeşin ilk dönem işlerini daha etkileyici bulmakla beraber vokalin ses rengi eserlerini hala dinlemek için iyi bir neden sunuyor. Artık öyle öne çıkan bir parça olduğunu da söyleyemem, sıcak atmosferle idare ediyoruz.
Çok dağınık bir yazı oldu. Bugün öğrendiğimiz acı haberin etkisiyle moralsiz ve keyifsizliğime bağlıyorum. Artık düşüncelerim tümüyle değişti. Sonuçta hak mak arayan yok, böyle de aranmaz, her türlü gayrimeşru ilişkileriyle dört bir yana yayılmış cinai bir şebeke var. Başta yakınları olmak üzere herkesin başı sağolsun.

7,25/10

Beirut - The Flying Club Cup (2007)

Her ne kadar albüm ilk şarkıları ile birlikte dinleyiciyi sımsıcacık kucaklasa da Beirut'un bu çalışmasına alışmam biraz vakit aldı. İşin aşikar yönü bu yapıt bir Gulag Orkestar değil. Bunda hüzünle aksiyonun buluştuğu Balkan ezgilerinin azaltılarak Fransız bestelerine ağırlık verilmesi sebep oluyor kanımca. Yine de karşımızdaki albümün kendine has vokali ve kendine has ağır aksak ritimleriyle gönülde taht kuran Beirut'a ait olması aramızdaki bu yabancılaşmayı hemencecik kaldırıveriyor. Ve bir süre sonra albümdeki favori parçalarım belirgenleşmeye başlıyor. Balkan brass band öğelerinin kullanıldığı bu parçalar In the Mausoleum ve St. Apollonia. Elbette vokalin yer yer Antony and the Johnson ve Hercules and Love Affair'den tanıdığımız aykırı kişilik Antony'nin ses rengine yakınlaştığı Cherbourg'u unutmamak lazım.
Hülasa, bu yaşta artık hiç bir grubun fanı olmamakla birlikte her albümünü takip etmeye çalıştığım isimler arasına törenlerle Beirut'u da katıyoruz.

8,0/10

Beirut - March of the Zapotec and Realpeople Holland (2009) EP

İki bölümden oluşan bu EP daha geleneksel durduğu ilk kısmıyla ilgi çekiyor. İkinci bölüm ise elektro pop denemelerle sıkıntı duvarını tırmalıyor. İlk kısım yani March of Zapotec de ise sadece Balkanların değil sankim Meksika nağmelerini de hafiften duyumsayabiliyoruz. Aslında sadece bir şarkıda.
Neyse Balkanların trompetli trampetli düğün ve cenaze alayının şenlendirdiği La Llorona favori parçam. En bi analitik trigonometrik kalkülatörümle ölçümlerimin sonucunda,

6,25+/10

Beirut - Gulag Orkestar (2006)

bunaltıcı bir sıcak, sahil, dans eden dalgalar ve miskinlik
arkanızdaki çadırdan yükselen nağmeler
hüzün ve mutluluk, aynı kahve fincanında
sereserpe kumlar
İşte aklıma gelen imge bu , mutlaka deneyin.
Anaa, indie olmuşuz..

Mount Wrocklai, Rhineland özellikle favorilerim.

8,25/10