Franz Liszt - Faust-Symphonie (1996)

Liszt pek de senfonileriyle bilinen bir besteci değil. Goethe'nin ünlü eseri Faust esinlenmeli bu senfoniyi dinlemek de beni bir ölçüde şaşırttı. Evet çok iddialı, akılda kalıcı bir dinleti sunmamakta, beste. Ancak kaydın kalitesi ve deneyimli şef Bernstein ve onunla uyum konusunda eksiklik göstermeyen Boston Senfoni Orkestrası albümü güzel bir deneyime dönüştürüyor. Şeytanla bahse tutuşan Faust'un hikayesi elbette çelişkili ruh hallerini içerecektir. Bu da senfonilerin sinematik kurgu olarak beslemesi için yeter bir sebep. İlk bölümde ulusal marşa benzeyen ritimler biraz ucuz gelse de kulağa, özellikle kapanıştaki koro fazlasıyla bu açığı kapatıyor. Kişisel nedenlerden dolayı çok analiz ederek dinleyemediğim bir albüm oldu bu, içine girmek için özellikle bir çaba göstermemek de bilinçli bir karardı. Beyinden çok kalbe hitap etmesini diledim. Beni doyurdu çok şükür, aç kalmadım.

8,0/10

Franz Liszt - 10 Hungarian Rhapsodies (György Cziffra, 2001)

Romantik dönemin isimlerinden Liszt'in bu kadar hareketli bir beste ile karşımıza geleceğini hiç beklemiyordum. Zira yerel ezgilerden faydalanan bu tarz eserlerin de ister istemez temposu yüksek bir sunum sergilediği daha önce dinleme imkanı bulduğum isminde ülke/ulus ibaresi taşıyan (Hungarian Dances, Slavonic Dances, Polovtsian Dances) diğer yapıtlarda olduğu gibi, hiç de şaşırtıcı değil aslında. Piyanonun tonu, benim Osmanlı son dönemini tasavvur eden dizi film belgesellerde aklıma kazanmış olan Pierre Lotivari piyano ezgilerini hatırlatıyor. Bununla birlikte aslında 70'lerde kaydedilen 15 parçalık bir albümden seçili 10 parçanın bir araya getirilmesi ile bir nevi Selected kaydı hüviyeti taşıyan kayıt hayli teknik hünerler sergiliyor. Tabi ki piyanonun tuşlarını tıngırdatan Cziffra sayesinde. Yine de bir ölçüye kadar dinleyiciyi eline de alabiliyor, dikkati üst noktaya odaklayabiliyor. Bir ölçüde dedim, çünkü yetmiş dakika kadar süren seyri oldukça yoğun ve sıkı bir performans ile yorucu olabiliyor. Ben de sonuçta bir amatör dinleyiciyim ve piyanoda dingin ve melodik bir müzik dinleme beklentim var. Bunla kıyasla kafamın basmadığı, idrak edemediğim anlar yaşamadım değil.

7,75+/10

Franz Liszt - 12 Etudes d'exécution transcendante (Claudio Arrau, 1977)

Ne yordu bu albüm be, resmen enerji ve konsantrasyon vampiri. Klasik müziğin romantizm dönemindeki bir besteci olarak bilinen Liszt'in piyanoda çalınan bu besteleri, akıldaki yumuşak naif aşk sevgü dolu melodilere ev sahipliği yapan bir romantizm tanımını birebir canlandırmıyor sanki. Bunda piyanist Claudio Arrau'nun da canlı, atik hatta ve hatta hafiften saldırgan tekniğinin de etkisi vardır herhalde. Bir de notalar da daha sert tınlıyor gibi. Açıkçası bilemiyorum, bu bestelerin aslı böyle midir yoksa  bir yoruma mı tabi tutulmuşlardır. Lakin dinlemenin yorgunluğuna sebep bu anlattıklarımın hiç biri değil. Dinledikçe, vakit ve emek sarfettikçe buradaki eserlerin bir arkafon müziğinden ibaret olmayan, olamayacak kaliteye sahip olduklarının farkına varıyoruz. Tabi bir süre sonra. Maksimum keyfi alabilmek için ise her besteyi dikkatle dinlemeniz, eşlik etmeniz gerekli. Zor zanaat yani.
Bir de bu akşam 2014'e giriyoruz vallahi. 2014! Bir Blade Runner atmosferi, o kadar mı uzağımızda kaldı?

7,50/10