Mayhem - Esoteric Warfare (2014)

Mayhem her albümüyle farklı bir şeyler yapmanın gayretiyle kendisini dinletmesini bilen takip edilesi bir grup. Hani efsanevi gruplar bir yerde takılı kalır , kendini tekrar eder ya, Mayhem öyle değil. Bu albüm de şaşırtıcı bir şekilde daha ilk saniyelerden itibaren damarlara adrenalin pompalamasıyla oldukça şık bir karşılama sunuyor. DsO'dan apartma gitar tonu, acımasızca davul linci ve performansı arşta vokal... Düz ve tribünlere oynayan başlangıç kısa sürede sarsıntıya uğruyor ve amaçsız ahenksiz akorlar düşük tempo ile bünyeyi boğmaya başlıyor. Vokal albümü daha da dağıtmayan en önemli unsur olarak öne çıkıyor.

7,25/10

The Meads of Asphodel / Mayhem - Jihad / Freezing Moon (2002) EP

Şu cümleyi kurmak bile şaşırtıcı: Bu split EP'de Mayhem'in varlığı albümü mükemmellikten uzaklaştırıyor. Yani bariz bariz Mayhem'in gruba desteği müzikal olarak kösteğe dönmüş, tabi benim için bu böyle. bkz. hayattaki en klişe tümceler kılavuzu madde13 # renkler ve zevkler tartışılmaz.
Avantgart black metal olarak tanımlanan İngiliz grubunun black metal ile alakası sorgulanabilir, işin aslı müziği ne kadar ciddiye alınabilir bu bile şüpheli. Nasıl anlatayım: Intro helikopter efekti, çarpık konuşma sample'ı ve makine tüfek sesleri arkasına döşenmiş requiem tarzı klasik müzik korosundan oluşuyor. Ardından muhteşem Jihad-The Grisly Din of Killing Steel basit ve etkileyici bir punk rifini izleyerek erken dönem kirli black/heavy tarzında yine kirli ve müziğe uygun vokaller eşliğinde kelalaka bir noktaya varıyor. Ezan sesi, darbuka ile oryantal beat, klasik müzikten Carl Off'un ünlü parçası, Arapça İngilizce samplelar. Bu orta bölümün ardından tekrar şarkı başa dönüyor. Bu eklektizm şaka gibi. Ama eğlenceli. Ve cihattan bahsediyor. Ölümden, intihar saldırısından. Olabildiğince alaycı. Tiksinsem mi keyif mi alsam? Kısacası şarkı mühhhtiş.. Takip eden Paradise da çok farklı değil. Aynı tür metal müziğe durmaksızın irrite edici tonda oryantal keyboard melodisi eşlik ediyor. Normalde hoşlanmamam gerekli. Ama bu da muhteşem. Doom ritmiyle benzer bir formül izleyen 3.parça daha da muhteşem. Another God in Another Place de diğer şarkılar gibi orta aşamalarda konuşma kısmıyla bir duruluyor. Tabi burada müziğe eşlik eden keyboard melodisi tüyler ürpertici. Ayrıca parçanın zurna benzeri bir enstrümanın yönlendirdiği kreşendo ile sonlanmasının da yarattığı etki üzerinde bir payesi var. Tanks in Holy Land isimli çalışma gürültü eşliğinde İsrail apartheid rejimi üzerine haber alındısından oluşuyor. Grubun son parçası ise Hawkwind'in Assasins of Allah adlı çalışmalarının yeniden yorumu. Kayıt kalitesi çok düşük olmakla birlikte ekstrem müziğe ait olmadığı her ne kadar sertleştirilirse sertleştirilsin çok aşikar. Sonra Mayhem'in Carnage ve Freezing Moon isimli parçaları devreye giriyor. Bu sefer gayet klasik black besteleri dinliyoruz. EP'nin tür olarak tutarsızlığı bu. Meads of Asphodel'in kara mizahi çalışmasının ardından bu kadar ciddiyet kaldırılamıyor ki Mayhem'in bu şarkıları ve bu albümdeki yorumlarının oldukça güçlü olmasına rağmen bunu söylüyorum.

9,0/10

Mayhem - Ordo Ad Chao (2007)

Son dönemde duyduğum en çirkin, rezil, pis ve kirli çalışma. Kısacası tam bir black metal albümü. Vokalin tekrar Attila tarafından devralındığı albümdeki bestelerin de uygun bir metamorfoz geçirmesi engellenemezdi zaten. Müzikal olmaktan ziyade dramatik ve teyatral. Kaotik? Belki... Ürkünç? Kesinlikle. İşte bu yüzden şöyle bir fantazi hayal ettim: Bir adet badem bıyıklı bulunur. Karanlık bir odada sandalyeye bağlanır. Artık sandalyenin hangi tarafına oturtulacağı isteğe bağlı. Sonracığıma yüzüne suçları okunur. Sınavlarda yaptıkları hileyle insanların emeklerini çalmaları, insanların özeli darmadağın edilerek politik gayelerle şantaj yapılması, toplumda ikilik, huzursuzluk ve çatışma ortamı yaratmak, bağış adı altında vergi kaçırmak, ilk aklıma gelenler. Sonra bu albümü gayet yüksek sesle açıp sabaha kadar dinleteceksin. Büyüklere uygun ölçülerde bebe bezini hazır tutmak lazım ama. Tabi bize işkence yakışmaz. İşte bu yüzden bu albümü dinlerken aklımın bir ucuna kısa bir süre uğrayan bir düşünce bu. Yine de böyle saçma ve sapan konular hakkında beynimizi yoranlar ve vesile olanlar utansın.

7,0+/10

Mayhem - Chimera (2004)

Grubun bu albümü belki de benim için dinlenebilir ilk albümü. Attila'nın black metal'in pisliğine yakışır vokalinin olmaması yine bence negatif etki yaratmıyor. Besteler güçlü olmamasına rağmen ortodoks çizgiye yakın. Bununla birlikte modernleştirilmiş bir sounda sahipler.
Sevdim , ne diyeyim?

7,50+/10

Mayhem - Grand Declaration of War (2000)

Müzikten yoksun amaçladığı gibi manifesto tanımını da anlamlandıramayan çalışma grubun fanları tarafından da çok beğenilmemişti. Black metalin postlandığı günümüzde biraz daha kıymeti değere binse de albüm hala grubun zayıf albümlerinden biri, en zayıfı belki de. Henüz post-black diye bir türün olmadığı o günlerde bu türü deneysel noktalara taşımak isteyenler daha çok kendilerini avantgard çizgide buluyorlardı. Progresif besteler ile modern soundun karışımı gibi bir şey. Birkaç yerde sirkvari atmosfer bir kaç yerde elektronik, gruuvi bir ritimsiz bir seyir, sessizlik, çılgınlık. Lafı uzatmayalım, sevmedim diyemem sevdim diyemem. Kayıtsızım daha çok, bir kaç parçada gitar tonu ve ya bateri öne çıkıyor. O kadar.

5,25/10

RETRO:Mayhem - De Mysteriis Dom Sathanas (1994)

Black Metalin efsane albümü.. Belki de şu ana kadar dinlediğim tek trve black metal albümü. Kendinden sonra yapılan yüzlerce albümü kıyaslandığında pamuk şeker kıvamına sokan bir albüm. İyi kötü düzleminin ötesine geçmiş çirkinlikte , kafasına göre hırlayan böğüren, detoneliği baştan icat eden Attila vokali, birbirine çok benzeyen soğuk besteler, vessair vessair. Bir kere dinlediniz birşey anlamadınız mı? Bir kere daha dinleyin, bir kez daha, bir haftaya yayın siz, zaten sıradan insanlar dinlesin diye yapılmadı ki bu kayıt canım cancağzım. Estetiğin içine eden bu albümdeki favori parçam Life Eternal. Daha fazla puan veremiyorum. Çünkü tekrar tekrar dinlemek isteyeceğim bir albüm değil.

7,75/10