Kataklysm - Shadows & Dust (2002)

 Grubun etkileyici olduğu zamanlar... Groovi ve melodik ve brütal üç yiğidin harmanlandığı bir kayıt bu. Orijinal efendime söyleyeyim teknik felan bir şeyler arayanlar, ahan da öteye kaykılsın. Pehlivan meydanı isteyenler ise buyursun soframıza. Elbette besteler sağlam olsa da her zaman akılda yer tutuyor demek doğru olmaz. Black çizgisindeki vokal tarzı ise bazı anlar bariz kötü. Ama iki vokalin diyalog kurma fikri güzel. Face the Face the Face the Face of War'da Amon Amarth tadı aldık güzelinden. Bu kaydın da bateri performansı sıkı. Grubun davulcular arasında şansı iyi gitmiş demek ki, sık sık eleman değiştirmelerine rağmen.

7,75+/10

Kataklysm - Goliath (2023)

 Arada kaldığım ve alışana kadar da mesai harcadığım bir albüm oldu bu. Bastırılmış ve durağan bir prodüksiyon engel olarak dipdikildi karşıma. Grup burada klasik melodik death kulvarında at koşturmuş. Daha önceki dinlediğim işlerinden farklı yani. Albüm kapağı zaten çok etkileyici, dinle beni diyor. Diyor da memnun kalır mısınız bilmem. Normal, bir şey katmadan bestelenmiş parçalar. Yapımda zorlandığımdan bahsetmiştim. Bazı dur kalk ve melodiler iyi. Ancak albümü asıl ayakta tutan bateri performansı. 

7,0-/10

RETRO: Kataklysm - Serenity in Fire (2004)

Ahhh. Indie zehirlenmesi geçirdiğim şu günlerde ilacım bu oldu. Eskiden dinlediğimde de çok sevmiştim bu death metal albümünü, şimdi de değişen bir şey yok. Kabul etmek gerekir ki grup bu albümde tribünlere oynamış. Basit sözler, lineer besteler, hız, paramparça olan bir bateri set, melodik rifler ki birkaç yerde nwobhm mi dinliyorum demedim değil, gruuvi ritim bu albümün öne çıkan öğeleri. Teknik olsun düşünelim taşınalım değil, tepinelüm diyenin müziği. Kelle koltukta yani. Özellikle vokalin çiftlendiği yerde ki baştacı For All Our Sins oluyor, albüm daha bir şenleniyor. Kısacası öyle derin şeyler beklemediğim için ben çok beğendim. Ancak grubun fanları için aynı şeyi söylemek mümkün değil. En azından hepsi için.

8,50-/10

Kataklysm - In the Arms of Devastation (2006)

Brütal death'e karşı önyargılı olduğumdan dolayı bu grubu da alelade bir death grubu addedip gözden çıkarmış idim, ta ki 2004 tarihli Serenity In Fire adlı albümlerini dinleyene kadar. Bütün o çıtkırıldım sünepe melodik death gruplarını unutun, misal C.O.B, Kalmah, Skyfire, sertlikle melodiyi tütün lezzetinde harmanlayan bir albüm idi. Pek bir beğenmiş idim. Bu gaz ile bu albümlerini yüklediydim ki şimdi de dinleyeyim.
Birkaç dinleme neticesinde kısaca şu eleştiri getirebilirim: Hiç orjinal değil, tahmin edilebilir groove özellikli death/melodik death/thrash. Bununla birlikte It Turns The Rust, To Reign Again, Temptations Nest ve death kalıpları içinde deneysel sayılabilecek The Road to Devastation süper parçalar.
Yeni dinleyen birini ziyadesiyle tatmin edebilecek, vokalde gitar tonlarında vessair yeterli çeşitliliğe sahip bir albüm.

7,75/10