Accept - Restless and Wild (1982)

 Grubu tanıtmaya ne kadar gerek var bilemedim, aynı benzetmelerle tarifi tekrar etmek mümkün:AC/DC+Judas. Bu albüm dönemin pek çok eseri gibi 3-4 iyi hit, bir iki fena değil ve yine 3-5 filer dediğimiz dandun danadanakan parçadan oluşuyor. O yüzden arka arkaya albüm çıkartabiliyordu bu isimler. Hitler de öyle hit ki metalciler illa ki duymuş dinlemiş bir kısmımız da eskitmiştir. Yine de böyle naftalin kokulu 80'ler havasını ve heyecanını teneffüs edebilmek için güzel bir fırsat. Restless and Wild, Princes of the Dawn, Neon Nights, açık ara yarışı önde bitiren parçalar.

7,75/10

Accept - Breaker (1981)

 Kulaklarınızın pasını dikenli telle temizleriz demek istemişler sanırım. Accept'i biliyorum bilmesine de AC/DC benzeri cörtlek vokallere bir türlü ısınamadığımdan hiç adam boyu dinleme işine de girmedim. Hareketli güzel bir heavy metal albümü. Döneminde ses getirmiş olmalı. Birileri demiş ki biraz AC/DC, biraz Scorpion biraz da Judas, cuk oturmuş bu tanım valla. Üçü arasında gidip geliyor besteler. Albümün özellikle başlarında melodik NWBHM rifleri parıldamakta. Sonra ara ara amerikan ekolü devreye giriyor. Can't Stand the Night gibi itici bir güzelliğe sahip slow parçayı da sonlardaki stadyum hard rock  şarkısı Midnight Highway'i de düşününce bu bir çeşitlilik midir yoksa oturmamışlık mıdır, düşünmek lazım. Ki aslında bu grubun üçüncü uzunçaları. Kararsızlıklarını yenmiş olmaları lazımdı yağni. Neyse, öncüllerin sönük olduğuna dair genel kanı sebebiyle dinlemeyi elemişim zaten.  Slow rock parçaların köpeği olduğum için başka bir vokalle kaydettikleri ve zati bildiğim Breaking Up Again de kıymetlimistir.

7,50+/10

RETRO: Accept - Best Ballads

Şu Ruslar bir garip doğrusu. Fi zamanında aldığım mp3 cd'si klasik grupların best oflarından oluşuyordu. Ama doğru düzgün resmi albümleri yerine bootlegleri tercih etmişler. Bunları bulmak daha zor yafu. Accept'in bu albümünün de aslında ne olduğunu bulana kadar google'ı bayağı yordum terlettim, hatta ağladı biraz da. Ha!, kötü demiyorum.. Tam tersine heavy slowları dinlemeye bayılırım. Ve görülüyor ki Accept faal oldukları o uzun dönem boyunca bir hayli balad da kaydetmiş. İşin garibi en bilindikleri Mistreated şarkısı, UDO tarafından değil sadece onlarla tek albümde çalışma imkanı bulmuş başka bir vokal tarafından seslendirilmiş olması. Ve o albümleri grubun en çok eleştiri alan albümlerinden biri olması diye de ekleyelim. Yine de bugüne kadar grubun müziğine nedense pek eğilmediğimi söyleyebilirim. Tek dinlediğim albümleri bu. Uzun süredir faal olduklarından dolayı bu yavaş tempolu şarkılarda bile farklı dönemlerin izini sürmek mümkün. Mistreated dedik, bir hair metal kokusu yok mu? Ya 70 sonlarında yayınladıkları ilk albümden alınma Glad To Be Alone da duyduğumuz blues köklere dayalı hard rock. Biraz Deep Purple/Rainbow ? Kimi zaman da Judas'ı hatırlıyoruz. Balad kavramını Neon Lights gibi yine bilindik bir şarkıyı derlemeye ekleyerek sanırım biraz esnetmişler gibi. Ayrıca UDO'nun In The Darkness ve Sweet Little Child gibi şarkıları da eklenerek albüm zenginleştirilmiş. Ziyadesiyle keyifli bir derleme çıkmış ortaya sonuçta.

8,25/10