Brand New - Daisy (2009)

Think something dark's living down in my heart
And if I wanted to die before I got old
I should've started some years ago digging that hole

Brand New, her albümüyle farklı bir yönünü sergileyerek dinleyicisini şaşırtmaya devam ediyor. Bu albüm de sindirilmesi, içine girilmesi vakit alan işlerden biri. Doğrusunu söylemek gerekirse keskin prodüksiyonu da düşünürsek ilk dinlememde pek de sevmediğimi söylemeliyim. Dinledikçe besteler güçlü yanını, depresif tonajda özellikle, göstermekte geç kalmadı. Yine de, yine de bir önceki albümün seviyesine ulaşmakta güçlük yaşanmakta. Psikoloji olarak biraz daha kızgınlıkla donalı bir albüm bu. Sound açısından denemelerle örülü. Ruh hali ve sesler ise biraz dengesiz, ne yapacağı belli olmayan bir ifadeyi belirgenleştiriyor. Ayakları çok da sağlamcana basmayan bu tarz bir formülasyon neyse ki özellikle albümün ikinci yarısında tıkırında işleyerek dinleyeni mest ediyor. Aynı zamanda bu kısımda hardkor köklere göndermeler de yoğunlaşmakta. Albümün hoşuma giden son bir özelliği de sözler oldu.

7,50-/10

Brand New - The Devil and God Are Raging Inside Me (2006)

Böyle bir albüm kapağı sanki içeriğinin de garantisini veriyor gibi. Önceki Brand New albümünü pek özel bulmamıştım. Ama bu başka bir şey. Kusurlar elbette mevcut. Aynı şarkıda Marilyn Manson'dan Linkin Park'a geçiş gibi bazı tanıdık bilindik numaraların sık sık karşımıza geçmesi, derinlik konusunda yanıltması vessair. Ringin karşı köşesinde ise güçlü melodiler, güçlü geçişler ve güçlü korolar. Havluyu sallayan antrenör bile ağlıyor, feveran içinde, duygusal erozyondan eriyor. Arka arkaya patlayan Degausser, Limousine ve Mt Zion tadında You Won't Know istilasını cıbıldak göğüsle karşılamak imkansız. Değişik etkileri ki dans rock'a kadar varması biraz sarsıyor, bulaşıcı bir hissiyatla birleştirip dinleyiciye sunan grubun bu albümü sevilmeyecek gibi değil.

8,75/10

Brand New - Deja entendu (2003)

Alternatif rock? Emo? Nu-rock :) Benim için pop punk tanımı kafi. Grup büyük mü değil mi bilmiyorum amma bayağı adanmış bir dinleyici kitlesine sahip. Bu albümü de pek çok pek çok seviliyor. Bendeniz ise fazlasıyla tahmin edilebilir, şaşırtıcılık arz etmeyen bir kayıt olarak duydum, bildim. Sonlara doğru biraz daha ilginçleşiyor ve başka grupları hatırlatan, daha anaakıma yaklaşan bir çizgiye yaklaşıyorlar. Bunu iyi bir şey olarak görmem gerekirken bu yönelişi de sıkıcı buldum. Good To Know bilmemne bilmem ne ismindeki şarkıları bir antenlerimi titretti. Oradaki gitar solosu da kesin bir yerlerden fazlasıyla esinlenmiş gibi duruyor. Lakin müzik öyle güzel bir şey ki sonraki albümleri dudak uçurtacak cinsten. Burada bıraksaymışım grubu dinlemeyi, çok şey kaçıracakmışım.

5,50/10