IN FLAMES etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
IN FLAMES etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

27 Eylül 2012 Perşembe

RETRO: In Flames - Lunar Strain (1994)


kaymak kadayıf, baklava, sütlü nuriye, şöbiyet, saray sarması, burma kadayıf, katmer, fıstık sarma, şekerpare, tulumba, fırın sütlaç, kazandibi, tavuk göğsü, tiramisu, keşkül, aşure, muhallebi, profiprofetipölöfetöröl, supangile, künefe.

*her ne kadar sanal aleme ilk girişim everlost nickiyle olsa da bu albümün ağamkim paşamkim parçası Clad in Shadows.

8,50+/10

10 Temmuz 2011 Pazar

RETRO: In Flames - Live in Gothenburg (1999) Bootleg

Sadece best of kıvamında hem de orta dönem ağırlıklı konser kaydı olması değil soundun sonraki In Flames'in tersine sert tınlaması sebebiyle de çok sevdiğim bir kayıt olmuştur. Bootleg sonuçta, kalite fazla aramamak lazım. Ama konser albümlerinin amaçladığı gibi o enerjiyi atmosferi dinleyiciye geçirmede başarılı olduğu da bir gram inkar edilemez. O yüzden 999.

9,0/10

30 Haziran 2011 Perşembe

RETRO: In Flames - Black-Ash Inheritance (1997) EP


Yeni parça olarak Goliath Disarm Their Davids isimli kendi tarzlarından hafifçene farklı bir kayıt içeren bu kısa albüm beni dinle beni dinle sinyalleri gönderemiyor. Gyroscope iyi bir parça, akustik potpori fena değil, binbir defa dinlediğimiz Behind Space'ın konser yorumu çok da iç açmıyor. İşin özeti bu.

7,50/10

24 Haziran 2011 Cuma

RETRO: In Flames - Clayman (2000)


Grubun en sevdiğim albümü sonraki dönemin emarelerini gösterse bile metalkor düzen tertibatı bestelerin içine henüz nüksetmememiş durumda. Yırtıcı vokaller, ağlak olmayan hatta endüstriyelizme göz kırpan clean vokallerle dengelenince dinlemesi son albümlere göre çok daha kolaylaşıyor. Bir kaç ortalama şarkı dışında besteler süper, melodik tarzı yılışıklığa düşmeden taşıyabiliyor. Çeşitlilik bol, bolca vitamin içeriyor bu albüm kısaca.
Konserde görebildiğim kadarıyla da şöyle ilginç bir durum var. Grubu son dönemiyle tanımış sevmiş bağrına bastırmış bir gençlik var. Kesin bu albümü de severler.

9,25-/10

21 Haziran 2011 Salı

2011 Sonisphere

Konsere katılacak grupların hepsi de benim için görsem iyi olur sınıfındaydı. Ee hepsi birlikte gelince de görmek şart kipine dahil oldu. 150 lirayı verdik. Ama kuruçeşme mevzusu sarpasardıkça ve 100 tl lik bilet fırsatı da karşıma çıkınca rakibe yenilen evsahibi takım moduna girdim. Üstelik yeni In Flames'den ümidim yoktu. Alice Cooper şüpheliydi. Slipknot eski şarkılarına ağırlık verecekti. Felan. Beklentisiz gittim yani. Yanıma gidecek birini de bulamadım, herkes benim gibi zengin değil zahir. Kapının geç açıldığını duymuştum. 2 gibi sıradaydım, bir saate kadar kuyrukta bekleyerek belki de Iron Maiden'dan daha fazla merak ettiğim , zira Iron Maiden'ın kötü bir performans göstereceğini zannetmiyordum, Mastodon'u kaçırdım. Sinir strese gerek yok, organizatörlere iki küfür salla, yarın iş güç var, hayat devam ediyor, ohmmm gibi kendini motive yöntemlerinden güç alarak içeri girebildik. Grubun son iki şarkısını dinlemedim bile. Konser havasına o an girmekten uzaktaydım çünkü. Ancak çimlerin orada bir arkadaşın çalıştığını gördüm. Onla takıldık biraz. Bunu konserden sıkıldığım her an yineleyerek, duvar diplerine, çim üzerine çömerek devam ettirdim. Böylece bu konser armut gibi piştiğim kalabalık içinde kendimi zevk almalıyım eğlenmeliyim stresine soktuğum konserlerden biri olmaktan uzaktı. Kuul idim çil aut idim. İşte bu aşamada alan hakkında iki çift laf edeyim. KÇP gayet genişletilmişti. Etrafta yetersiz olsa da dinlenme ve promosyon çadırları vardı. S.O.S oradaydı, t-shirt standı (neden sadece Iron Maiden ve Sonisphere t-shirtleri vardı, ben mi kaçırdım yoksa?) gençtürkcelle yarışanlar vardı, Bruce baba ile fotoğraf çektirenler felan. Yemek içecek standları da genişti, Allah var yukarda. Maksimum 10 dakika bekledim köfte ekmek için. (fiyatları eleştirenleri de anlamıyorum, hayatında kaç kez böyle konsere katılıyorsun ki? öğrenciysen part-time çalış, burs al, borç al, olmadı gelme yeterki ağlama, zira ben konserleri 20 küsur yaşımda para kazanınca takip etmeye başladım pişman mıyım evet ağladım mı hayır) Tuvaletler kalabalık ve hallice hamam atmosferinde olsa da aşma taşma görmedim, kenef kısmına silah zoruyla bile böyle ortamlarda yaklaşmayacağım için o kısımları sormayın. Kısaca hafiften hafiften konserden ziyade festival havası aşılanmaya çalışılmış. Daha da güzeli arkadaki çim kısmının yükseltilmiş olmasıydı. Zira alanın en efektif konser izleme mekanı bu yükseltinin ön kısımlarıydı. Ses ki genel olarak konserde iyiydi, bu alana çok şugar ulaşıyordu, sahne tam önünde, çılgın kitle ayağının altında, dev ekranlar sağlı sollu. Ayrıca buradaki insanlar da alandan kopuk değillerdi, elleri dirseklerinde evet güzel performansmış mirim neydi bunların isimleri diyenlerden değildi. Ben buradan izlemedim o ayrı konu. Kısacası alanın olanakları içinde organizasyon düzenlemeler konusunda elinden geleni yapmış.
Sonra In Flames başladı. Pinball'a kadar dayanabildim. Sorun vokalin nedense sesinin kısık olması ya da yeni ın Flames'in kötü olması değil. Yeni albümlerine de 7-7 buçuk puan verdim vakti zamanında. Ama gruuvi girişleri süper olan parçaların hepsi de mi clean nakaratta ağlak bir hale dönüşür, bu kıyıma daha fazla tanık olmamak adına yine gerilere kaçtım. Alanda evet gölge mekan azdı ama oturup dinlenecek, eğer bilmemnerenin prensi prensesi değilseniz, yerler vardı, bir duvar dibi, bir demir üstü bir çayır üstü , olur yani. O yüzden kasmadan bir konser izleyerek ilk kez belim ve ayaklarım ağrımadan eve ulaştım. Yediğimi yedim, içtiğimi içtim. (Sonradan akşama doğru yiyecek kalmadığını yazıyorlar forumda, gülmemek elde değil, elbette kalmayacaktı, burası Türkiye, bunu tahmin ederek Alice Cooper çalarken ilk köfte ekmeğimi götürdüm, ikincisini de ne etinden olduğu belli olmayan köftecilerden aldım çıkarken, kömür köfte, eh he adama 20 lira veriyorum, bana ne kadar geri para vereyim diyor, beyin gitmiş satıcı amcada) Aslında bir duştan sonra evet hayat yeni başlıyor daha erken hop hop diye kendi kendimi gaza getirdim ta ki iş aklıma gelene kadar. Arada sadece bir majezik çaktım, o da artık Slipknot'un sonlarındaydı, beyin akma fasılasında. Neyse oraya geleceğiz.
Alis baba başladı. Best of unu dinlediğim için profesyonel bir performans bekliyordum zaten. Çok afedersiniz elimize verdi, çok afedersiniz ağzımıza etti. İlk başta millet anlamadı ama sonlara doğru herkes mest olmuştu. Hele ki Schools Out'u Wall ile bağladığı anda Serdar Ortaç'a lan dingil bak bu iş nasıl yapılıyor dediğini düşünce balonunda görüyor gibi oldum. Her bir herkes birlikte söyledi şarkıyı. O anda zaten konserin en iyi ikinci mekanını bulmuştum. Oradan bütün alanın dolduğunu görünce ahan da izdiham olacak Iron Maiden'da endişesi sardı kalbimi. Konserin o güzelim ikinci güzel izleme spotu hemen sol girişteki rampalardı. Sahne çok net olmasa da ekrandan takip edilebiliyor, sesi çok temiz alabiliyor ve tüm kitle ayağınızın altında tepkilerine ortak olabiliyordunuz. Yoruldunuz mu rampanın berisindeki demirlere oturup dinlemeye devam et, ya da rampanın dibine otur, sonra gel izlemeye devam et. Çoğu kişi farkında değildi ama beton zeminde boyun uzatıp kalabalığın içinde boğulmaktan katbekatbekatbekat daha tercih edilebilir bir yerdi. Bir de aslında özellikle Iron Maiden'da maksimum seviyede olmakla birlikte kitlenin tepkisi çok iyiydi, her zaman yerinde değildi belki. Allahım oradaki 13-15 bin kişinin hepsi mi metalci işareti çakar, hepsi mi alkış tutar, görüntü çok estetikti. Metallica konserinde de katılımcı sayısı binlercedir ancak bir o kadar da Unforgiven'a geçsinde gidelim Fatmagül'e ne oldu başlayacak televizyonda diyen bir güruh vardır. İşte onlar burada yoktu. Bu yüzden kantitatif olarak Metallica Iron Maiden'ı döver, kalitatif ise Iron Maiden seyircisi çok daha üstündür, genellemelerle ifade edersek. Konuya yeterince bilimsel sıfatlar ayırdık sanırım.
Slipknot bu senenin Rammstein'ıydı. Dinlemelikten ziyade seyirlikti. Farkında olmadan konser alanının önlerine doğru kaykıldığımı farkettiğim anda kendimi gerilere attım. Sonlara doğru albümlerinden çok daha kaotik çaldıkları parçaların biraz da eski sert playlistlerinden seçilmiş olmalarından kelli beyin yorgunluğuna tutuldum. Yine gezdim, muhabbet , kola, vişne, su,su ve su, böyle uzun bir konserde en iyisi alkol almamak zaten o beni hiç sevmez. Sonracığıma Iron Maiden başladı. O profesyonellik o performans görmeye değermiş doğrusu ki hiç de grubun hayranı değilim. İlk başlarda son albümlerine fazlaca eğilmeleri bünyede bir sıkıntı yarattı doğrusu, pek çok klasik parçayı da çalmadılar. Tamam anlıyorum Final Frontier turundasın kardeşim de her turunda buraya uğruyor musun ki ne? Playlist mevzusu dışında bir sorun görmüyorum, aferin oğlum 5 otur.
Organizasyondan ben kendi adıma baştaki kuyruk acısı dışında çok rahatsız olmadım. Artık Iron Maiden'da alan tıklım tıklımdı ama izdiham yoktu. Bir kaç bin bilet daha satsalar kıyamet kopardı. Yani adamlar optimum noktayı bulmuşlar, alanın verdiği maksimum kapasiteyi de kullanmışlar. Lakin Küçükçiftlik park. Ne kadar modifiye edersen et, anca bu kadar olur. Biraz da Keynes abinin dediği gibi herşey beklentilerle ilgili. Beklentimiz sıfır hatta sıfırın altındaydı. Başarılı performansları gördükçe belki çok eğlenmedim ama müthiş keyif aldım. Ortamdan ben de akıllı faydalanmaya çalıştım. İşin aslı böyle uzun soluklu festival mevzusunu özlemişim ve son olarak Kilyos beach diyorum.
Son olarak başka şeyler de söyleyeyim: Eve gelip üstümü çıkardığımda aynada bembeyaz formasıyla İrlanda futbolcusu görür gibi oldum. Kafkas güzelleri gibi cildim sütbeyaz, farkında olmadan amele yanığı da olmuşuz, kırmızı beyaz. Hani İrlandalılar da kızıl olur ya genelde (esprisini anlatan adam konumuna düşmek...) Neyse bir kaç günlüğüne müziğe doyuran çok keyifli o gün için kendime teşekkür ediyorum. 150 tl verdim ülenn.
Bir de son söz (3 etti), dışarıda birileri dayak yemiş fena. Ama aslında dışarıdan içeriye şişe atıyorlarmış. Arkadaş, arada bir faşistliğim tutuyor, sırf bu yüzdense dayak yemeniz iyi olmuş diyesim geliyor geliyor dilime de hadi büyük bir neyyyseeeee.

13 Haziran 2011 Pazartesi

RETRO: In Flames - Colony (1999)


Seçim sonuçlarında görüyoruz ki CHP AKPlileşmedikçe tek başına hükümet olamayacak. Ve uzuuuun bir dönem , isimler farketmiyor, popülist, sağcı, demagog, lümpen, otoriter ve pragmatik liderler tarafından yönetilmeye devam edileceğiz. Biri gidecek , inşallah gidecek, diğeri gelecek.
Yaw akla zarar zihni sinir projeleri hatırladıkça bir gözümden hüzün sebebiyle diğerinden de eğlencesine gözyaşı geliyor. Kanalistanbulmuş, Çanakkale boğazına köprüymüş, Taksim gezi parkına kışlaymış...

8,0+/10

2 Haziran 2011 Perşembe

RETRO: In Flames - Whoracle (1997)


İş güç bilmemkaç günün ardından eve normal vakitte gelebildim. Bu süreçte müzik dinleyemedim pek, dinlesem de keyfim kaçtı. Asık suratla ve kulaklıkla dolaşan bir adam rolündeydim. Müzik fon bile olamadı neredeyse . Neyse konumuz In Flames. Severim ederim ama Dark Tranquillity bir başkadır. Özellikle bu albümde ağırlık kazanmaya başlayan yırtıcı vokalden de pek hazzedemiyorum. Geçmişe döndüm şimdi. Gençliğimde konsere gelmişlerdi. Bir arkadaş hadi gidelim diyor. Yok diyorum DT daha iyi. Müziği benzer diyor, eski vokalleri aynıydı, felan. Ben kıvıyorum. Yiğitliğe şit sürdürmeyeceğim için diyemiyorum ki ule para yok çulsuzum. Aradan vakit geçti, o zamanlar tav olduğum bu albümden geriye Episode 666 ve bir de güzel süper demiyorum ama ilginç Depeche Mode coverı Everythings Counts kaldı.

7,75/10

22 Mayıs 2011 Pazar

RETRO: In Flames - The Jester Race (1996)

İlk albümün dinlenebilirliğini kolaylaştıran doom etkisinin bayan vokalle birlikte kaybolduğu albüm her ne kadar akustik ve enstrümental pasajları devam ettirse de üzerimde ilk albümün bıraktığı etkiyi yakalayamıyor. Dolayısıyla dinleyicilerinin ve eleştirmenlerin favori albümü olan Jeste Race bana biraz tatsız tutsuz geliyor. Çünkü sadece Gothenburg soundu değil klasik melodik death soundu ile de birleşiyor albüm. Halbuki ben death'imi melodik, pek çok pek çok melodik severim. Gothenburg tarzı harmonik gitarların ekseni üzerinde konuşuyorum. Ayrıca genel sound olarak albüm bütünsel ve profesonel bir yaklaşım sunarken ki bu durum öne çıkan şarkıların sayısını negatif etkiliyor, kişisel olarak beğenimin Moonshield ve Lord Hypnos üzerinde yoğunlaşmasını engelleyemiyor.

8,0-/10

28 Nisan 2011 Perşembe

RETRO: In Flames - Subterranean (1994)


Farklı bir vokalle müzik piyasasına çıkan diye söze başlayacaktımki aslında bu EPnin ilk albümden bir kaç ay sonra satışa sunulduğunu öğrendim. Zaten akabinde hiç de ilk kayıtları gibi durmuyor diyecektim deyip toparlayalım. Aslında ben melodeath'i pek severim. Ama DT ve IF'nin de ötesine pek geçmedim. Gerek de yok yani. Çevir çevir dinle. Önce eski DT albümlerini dinlemeye karar vermişken IF konseri başka şeylere vesile oldu. Konser demişken elbette bu şarkıları çalacaklarını düşünmüyorum. Olsun.. Grubun diskografisinin çoğu albümünü de tekrardan yüklemek zorunda kaldım. Zira DT/IF ortak Rus yapımı mp3 CD'mi dağıtacak kadar dinlemişim vakti zamanında. Öldü demeyelim de yarımefta.
Bu albümde ağır basan melodilerin kimi zaman gotik doom çizgiye yaklaştığını söyleyebiliriz. Elbette bu kanının oluşmasında sevgi pıtırcığı sözlerin de etkisi var. Bonus parçalar arasında Metallica'dan Eye of the Beholder ile Iron Maiden'dan Murders in the Rue Morgue'u duyuyoruz. Ahım şahım değiller. Vokal birazcık müzikle uyumsuz gibi. Lakin bir rahatsızlık vermiş değil.

8,25/10

24 Mart 2009 Salı

In Flames - Come Clarity (2006)


Leeches, Vacuum, Come Clarity, Versus Terminus
Tamam bunlar güzel şarkılar, scream vokalle birlikte clean nakaratlar, hatta bayan bir vokal (kimmiş hiç araştıracak modda değilim ama çok tanıdık), yer yer aslında seyrek de olsa ritim gitarı aşabilen melodik riffler. Bu albüm yeni tarzın iyi bir albümü fakat bir yere kadar. Aynı tas aynı hamam! Be Anders, çığlıklarına dayanamıyorum artık. Böylece son dönem tüm albümlerini dinlemiş oldum ama hiç bir yere gidilmiyor, hiç bir yere varılmıyor. Sadece başağrısı.
In Flames, öptüm yanaklarından.
Ciao!


We steal from beggars and ask for understanding

7,50/10

19 Şubat 2009 Perşembe

In Flames - Soundtrack to Your Escape (2004)

Alternatif ve nu-metal soundunun bir önceki albüme göre daha da ağırlık kazandığını görüyoruz. Açılışı death parçası F(r)iend yaparken Touch of Red ile yeni IF'yi başarılı bir performansla dinleyebiliyoruz. Melodinin, endüstriyel etkinin ve arkadaki ilgi çekici ding dongların hoş bir kompozisyonu. Galiba bir gitar solosu da duydum. İnsan ne ister? Bir nevi patlama noktasına sahip endüstriyel balad olarak adlandırabileceğimiz My Sweet Shadow, bıktırana kadar tekrar eden lakin pek mis nakaratlı Borders and Shading ile yine basit ama melodik bir nakaratı olanBottled diğer öne çıkan parçalar.
Açıkcası albüm biraz daha az parçadan oluşsaydı ve parçalar üzerinde kesme biçme yeniden birleştirme gibi işlemler uygulansaydı sankim ürün bir nebze daha iyi olabilirdi.

I'm selling heavenly sketches
A world out of my mind


7,50/10

17 Ocak 2009 Cumartesi

In Flames - Reroute to Remain (2002)

Grubun klasik soundunu geride bırakıp etkiledikleri amerikan gruplarından etkilenerek (kısırdöngü) abd piyasasına oynadıkları, bizim neyimiz eksik, yeter biz de accık para isterüz dedikleri ilk albüm. Melodik gitar melodilerinin biraz dur kalklı ve ritim gitarlı rfilerle sentezleştiği, temiz vokalin daha sık kullanıldığı ve vokalin bozulduğu, elektronik ve endüstriyel etkilerin daha sık hissedildiği bir albüm. Clean vokal destekli catchy nakaratlı, ama diğer bölümleri genelde hiç bir şey ifade etmeyen şarkı düzenlemeleri özellikle yeni sound için kalıplaşmış durumda. Elbette ilk dinleyişte hoşa giden Cloud Connected gibi istisnaları mevcut. Bununla birlikte ben şahsen clean ve melodik nakaratları sevdiğim için ve yeniliklere açık olmam sebebiyle bu parçalara direkt kötü diyemiyorum. Eski sounda yakın Drifter ile birlikte Trigger, Chosen Pessimist'ten sonra hiç de sıradışı gelmeyen balad Metaphor ya da System'i gayet güzel parçalar arasında sayabilirim. Yalnız albümün en muhteşem parçası bonus parça Colony'nin canlı yorumu! Anladınız siz ...
Yukarıda saydığım sebepler nedeniyle aynılaşan nakaratlar, saçma ve de sapan vokal tekniği, albümün bir de üstüne üstlük uzun olması bünyeye bol bol sıkıntı derkeden etmenler. Ortalamanın azcık üstü.

Between black and white there is no room for two

7,50/10

5 Kasım 2008 Çarşamba

In Flames - A Sense of Purpose (2008)


Sevdiğim ama bir süredir takip etmediğim grupların albümlerini dinlemeye In Flames’in 2008 model albümüyle başlıyoruz. Grubun metalcore mevzusu hakkında en ufak bir fikir yürütecek kadar dahi son dönem işlerini takip etmediğim için A Sense of Purpose’u öncekilerle karşılaştıramayacağım.
Albümü dinlemeye başladığımda ilk farkına vardığım tiz vokaller oldu. Hatta vokalistin bile değiştiğini zannettim. Bolca clean vokal tarzından bahsetmiyorum bile. Albümü dinleyip bitirince ise melodik yanın abartı derecesinde fazla olduğunu ve bunun parçaların birbirinden ayırt edilebilirliğini zorlaştırdığını görüyorsunuz. Hatta açık konuşalım albümün yarısı doldurma parçalar.
Bu sene dinlediğim en iyi şarkılardan biri The Chosen Pesimist de burada yer alıyor. Standart metalcinin nefret edeceği, IF’in de bugüne kadar yaptıklarına pek benzemeyen bu parça 8 dakika süresince ismi gibi pesimist hisler yaratırken müzikal olarak moderen bir soundda aynı rifin tekrarına dayanıyor. Über-melodik nakaratlara sahip Alias ve I’m The Highway ile Condemned (diğrlerine göre daha sert olması itibariyle) diğer hoşlandıklarım. Diğer yandan albümün Japonişi versiyonu +3 parça içermekte.
Metalcore akımından bence bu albümde müzikal açıdan fazla etkilenmemiş gibi gözüküyor. Daha çok sözlerdeki “yolumu kaybettim sarmala beni ehü hüü bıy bıy” gibi basitliklerle kendini belli ediyor. Kastettiğim gibi death metalin çok fazla sulandırılmış hali var karşımızda. Buna rağmen In Flames’den bahsediyoruz burada.
7,75/10