Dødheimsgard - Black Medium Current (2023)

 Post-black metal, post-metal ve lö avangartue işleri pek bir severim, bu türde deneyselliklerden karnaval ve teyatrallığa düşmediği sürece pek bir etkilenirim. Bazen bu ağır yükün altından layıkıyla kalkamayan işlerle de karşılaşırız. Buna örnektir DHG benim için. Bir türlü tam tamına ısınamamışımdır. Bu albüm ile bu makus talihini yenecek mi grup? Çok da süre geçmeden evvet diyebiliriz. Süresini iyi ayarlayıp bazı parçaları daha bi coşturabilseydi 9'u geçerdi. Sadece atmosfer değil brütalliği de kreşendolarla daha sık bağlasaydı ibre daha da ilerleyebilirdi. Bu haliyle bile bir ayağı paganizmde bir ayağı uzayda gayet iyi bir yer kaplıyor albüm. Bence 2023'e işitsel olarak da yakışıyor. Belki de o senenin en iyisidir, kim bilir.

8,75+/10

Dødheimsgard - 666 International (1999)

 

Yeni bir avantgarde metal dinleme furyasını Enslaved, Ihsahn, Thy Catafalque gibi gruplarla başlatacakken hevesim kursağımda bilye oldu, yutkun yutkunabilirsen. Sebep de eski blackçilerden DHG'nin tür içindeki bu klasik yapıtı. Yanımda majezik ve alvares türevlerini hazır ettim, migrenim azmasın diye karanlık ve loş ortamımı önceden ayarladım. Yer yer öne çıkan piyano soloları felan da tam çare olmadı. Tok ve agresif vokal, sert tonlar ve tabi ki endüstriyel ortam oldukça zorlayıcı. Futurist sonik eklentiler pek hoşluk katmada. Aslında besteler riffler hiç fena değil. Ama amansız hava saldırısı altında sığındığımız şu yaz gibi kış köşesinde anlayabildiğimiz ve sabır gösterebildiğimiz kadarıyla. 

6,75/10 

Dødheimsgard - A Umbra Omega (2015)

Piyano, saksafon, akustik ve bas gitar ile harmanlanan kaotik ve nakarat düşmanı düzenlemeler vasıtasıyla grup, metal müziğin sertliğine ihtiyaç duymaksızın yeterince baş döndürücü bir dinleti sunabiliyor. Yer yer teyatralliğe kayan, feryat figan vokallerin albümün ironik bir şekilde en melodik yüzünü teşkil etmesi de ilginç bir ayrıntı. Bütün bunlara rağmen endüstriyel kulvara göz kırpan black metalin kemiğe işlemiş halini duymamak imkansız. Bu işkence altında acılara katlanan soğuk tavır Arcitect of Darkness ile son şarkı Blue Moon Duel'de bir nebze de olsa duygusallığa da evrilen bir hat izliyor. Özellikle albümün ağır piyano vuruşları ile sonlanması kubbede tedirgin ve yorgun bir sada bırakıyor. Gitar rifleriyle yakalanan epik hava albümün tümünde olduğu gibi ters yüz edilmiş bir performansın parçası olmasından ayrı düşünülemez.

7,50-/10

Dødheimsgard - Kronet til konge (1995)

Assos'dan bildiriyorum. Hava kapalı. Kapalı olmasının ötesinde yer yer atıştırıyor. Midilli selamını nedense soğuk rüzgarla iletmeyi tercih ediyor. Neden? Çünkü her şey benim için. Tatile çıktım ya... Üstelik aklım Taksim'de. Çalışırken de çalıştığım haftadan bir şey anlamamıştım. Şimdi de aramıza fersah girse de benzer durum değişmiyor. Direnenlere selam olsun.
Sanki şu dünya denen zabazingo yerde vaktim çokmuşcasına grubun ismini daha bir duyurduğu lö avangartt yapıtlarına kulak vermekten ziyade ilk döneminden başladım dinlemeye. Katıksız fundamental black metal. Darkthrone, Burzum gibi. Bu ilk albümün alt-türler içinde bir miktar bocaladığını, grubun kendine ait bir tarz yaratmayı tam anlamıyla başaramadığını, bununla birlikte bu çabanın çok da inkar edilemeyecek manada hoş ürünler verebildiğini görebiliyoruz. Özellikle sırtını ritme dayadığı ve baterinin epiksiliği arttıran savaş tamtamı tınladığı anlarda keyif uyandıran parıltıyı kaçırmak zor. Hipnotizmanın güzelce melodiyle temsil edildiği Kuldeblest.. ya da tam tersine bu sefer agresif bir tavrın tatlu tatlu icra edildiği Nar Vi Har.. somutlaşan örnekler. Mekteb-i sıbyan eski okul blackçilerin hoşnut kalacağı lakin devrim yapmaktan da uzak bir çalışma şeklinde özetleyelim gitsin. Bu arada yeni Summoning albümü can canan, dikkatinize.

6,75/10