Son yıllarda hayırlısıyla bizim de indie rock gibi genel bir tanımlamayla tarif edebileceğimiz tür dahilinde, janr demeyi sevmiyorum pek, peşi sıra ürünlerini çıkaran pek çok grubumuz oldu. Akustik ağırlıklı olmaları, cin sözleri, ironik ifadeleri, piyasa koşullarını iplememeleri, moderen şehir gençliğinin nabzını yakalayabilmeleri gibi bazı ortak noktaları sayabiliriz. Konser performanslarıyla da dinleyicisini kısa sürede avucuna alan Büyük Ev Abluka, bu ikinci (emin de değilim amma) albümleriyle şarkılarını akustiğin ötesine taşımışlar, elektriklendirmişler ortamı diğer bir deyişle. Bu yüzden de uzun süredir kendilerini takip eden dinleyiciyi pek de memnun etmemiş görünüyorlar. Ben ilk defa dinleme fırsatını bulabildiğim için, tanıma tanışma şerefine, puan veren sağ elimi sıkı sıkı kapatmadığımın farkındayım. Evet, indie mindie bir şeyin ismi çok dillendirildiğinde ona bulaşmamak gibi huysuz bir huyum var. Burada da ters köşeye yatıverdim. Zira ilk kez dinlemenin etkisiyle olsa gerenk, ziyadesiyle beni memnun eden bir çalışma ile karşılaştığımı itiraf etmeliyim. Canavar Banavar, Galvaniz Gelbiraz, Gelicem Nerdesin, Bas Bariton, Bentek Sizhepiniz gibi mahlaslara sahip grup elemanları konserlerde maskelerin ardına sığınmadıkları için kimliklerini pek de gizlemiş olmuyorlar. Misal vokali başarısıyla götüren ismin Yalan Dünya'daki Orçun olduğunu anlamak zor değil. Dizideki çarpık ağzıyla yayvan yayvan konuşan bu karaktere ne kadar tilt olduysam burada da o kadar hoşuma gitti performansı. Kayıt daha doğrusu şarkıların biraz acelesi varmış gibiyse de kulaklıkla, sözleri tekrar ederek dinlenmesi keyif dozajını arttıran tavsiye edilebilecek dinlenme yöntemleri. Nihayetinde konserlerinin nasıl geçtiğine dair eğlenceli emareleri hissedebiliyoruz. Bağıra çağıra söyleyip kendimi bulduğum şarkı Çıldırmıcam olmasının yanısıra özellikle bazı şarkılarda, misal sondaki, bizim sayke indie kulvarında müzik yapan grupların bir türlü yapamadıklarını yapmış olmaları takdire şayan. Şifreli konuştum, böyle kalsın amaaan.
8,25/10
