SATYRICON etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
SATYRICON etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

21 Eylül 2026 Pazartesi

Kayhan Kalhor & Erdal Erzincan - The Wind (2006) & Bosphorus Metal Fest 2026

 Albüm kapağı nostaljik bir şehir vibe'ını iliklerinize kadar hissettirse de sizi variriri nağmesiyle bağlama karşılıyor. Bu işbirliğinde bağlama Erdal Erzincan, kemençe İranlı Kayhan Kalhor tarafından icra ediliyor. ECM plak şirketinden albüm çıkarmak kolay iş değil. Caz başta olmak üzere belirli bir standardı yakalaması lazım. Doğaçlama çalınan parçalar olduğu iddia edilmekle beraber, aşina olduğumuz ezgiler bestelerde kendini gösteriyor. İç kıyan ve biraz da pastorallikten kurtulamamış atmosfer, beklenti ile tezat içinde. En azından ben global piyasaya hitap eden böyle bir çalışmada deneysellik sergilenmesini beklemiştim. Hiç yok. Tabi ustalığa bir şey diyecek halimiz yok. Hissiyatımızla konuşuyoruz.

6,50/10

Sanallık icat oldu, kimsenin ağzı torba değil ki büzesin. Yegane metal festivalimiz için biraz da haddi aşan eleştiriler getiriliyor. Öncelikle helal olsun, belki de ilerideki yıllarda hiç olmayacak bir deneyime bize dahil ettikleri için. Daha çok yasaklı günler bizi bekler neticede. Yoksa nerede göreceğiz bu grupları, herkesin tuzu kuru değil ki Avrupa'yı gezelim festivaller için. Bir de tuvaleti temiz, orman havasında bir ortam sunmuşlar, toz toprak içinde değil, az çok yeme içme var, istersen girmeden ye, migrosa uğra iç, mekana öyle gir. Eleştiri elbette olacak ki gelişme olsun. İyi niyetle, yalnız. Misal ekstrem kimliğini bırakamıyorlar değil old school tavırda ısrar olduğu anlaşılıyor. Power/heavy metali geçtim modern türlerle de alakaları yok. Bu da ister istemez kitle katılımını etkiliyor. Geçen seneye göre özellikle pazar günü katılım güçlü olsa da hala yetersiz. Rus (veya Ukrayna bilemeyeceğim, tıpkı neden savaştıklarını anlamadığım gibi, misal biz Azerilerle savaşıyoruz gibisine, egemenler isterse demekki kardeş kardeşi vurur) arkadaşlar bayağı sponsor olsa da yeterince aktif değiller gibiydi. Neyse esnaf kazansın. Ortadoğu'dan, Mısırlı, İranlı grup vardı geçen senelerde. Sanki gözüm tek tek birilerini gördü ama inşallah iyilerdir. Ses ülke koşullarına göre gayet iyiydi. Bazen basların, baterinin cozurtması dışında sorun yoktu. Headliner grupları ise soundcheck ile çok uğraştılar, çok iyi ses verdiler ama geciktiler. Metroya yetişeceğim diye bıraktım yani. Bu da bence en büyük sorun: varmış gibi duran ama aslında var olmayan servis sorunsalı. Herkes taksiye binmek zorunda değil yani ki yakına gitmiyor diyorlar bir de. Headlinerlara ek süre vermek ve konseri erken bitirmek lazım. Gündüz yerli seslere daha fazla şans tanımak lazım. 

İlk gün çok da niyetim olmamasına rağmen Fleshless'ı yarısında yakaladım. Vokal etkileyici, kurabiye canavarı, domuz ciyaklaması ve çığlık performanları sergiledi. Yani grind'e kayan bir death yapıyorlar. Daha iki dakikamız var hadi 3 şarkı çalalım diyip tatlış bir espirik ile sahnelerini tamamladılar. Kadın vokalli senfonik gotik metal türüne pek hayranlığım yok. Ama iyisini de severek dinlerim. Eleine böyle bir grup. Beni sardığını pek söyleyemeyeceğim. Tür içinde de ilk akla gelen gruplardan değiller zaten. Sonrasında Kampfar merak ettiğim gruplardan biriydi. Viking yanları canlı performansta sanki daha yoğundu. Etkileyiciydiler, sevdik. Diyaloğa girecek kadar Türkçe'ye hakim vokalin sempatikliği ile seyirciyi yakalayan Exumer setlisti dengesiz bir seyir izledi. Vokal rengi biraz zorlasa da ilk albümü dinlemeyi kendime not ettim. Belli ki o dönemler zengin bir işe imza atmışlar. Bu sene zaten thrash damgasını vurdu festivale ve thrash metale aç seyirci de doydu bayağı. Moonspell'de önlere kaykıldım, çok severim. Eski şarkılardan da bayağı çaldılar ama seyirci ile artık bağı gittikçe kopmaya başlamış. Hem seste bir gariplik vardı hem de performansta garip bir tutukluk. Fullmoon Madness çalacağız diyor, seyircide tepki yok, aloo diyor Fullmoon Madness yafu! Zamanın ruhu ile yarışamayan gruplardan maalesef ki Paradise Lost da öyledir, çok severim. I am Morbid yani Morbid Angel çok çok geç başladı. Sırt ağrım soğukla kombine olunca 2 şarkı sonra kaçıverdim. Bir iki efsane şarkı dışında çok beğendiğim gruplardan biri değildir de.

Pazar açılışı Terrorizer ile yaptım. Türü için ne derseniz deyin bence hardkor rüzgarı estirdiler. Mesela niye olmaz de mi, punk felan hatta. Gençler coştular amma internette izlediğim konser kayıtlarında sanki daha iyiydiler. Sonunu getirdim desem yalan olur ama onların da ilk albümlerini bir yere not etmek lazım. Geçen sene de Suicidal Angels'ı not almıştım da yalan oldu. Yine bir öncü grup Sarcofago başta bir yabancı geldi seyirciye. Önde çalışıp gelmiş arkadaşlar olmakla birlikte kısa sürede thrash riffleri katılımı güçlendirdi. Beni şaşırtan Tankard oldu. Bayağı seveni varmış. Halbuki B sınıfı bir thrash metal grubu olarak bilinir. Hemen akla gelmezler kabul edin yani. Sempatik ve eğlenceliydiler. Coşanı boldu. Ve burada bulunma sebebplerimden biri Kataklysm arzı endam eyler. Geçen seneki Hypocrisy (ezbere yazamadım yahu) vakası kendini tekrarladı. En büyük circle piti gördük. Boyunlar çürüdü. En iyisi bu ikisi birlikte gelsinler bir daha. Satyricon da geç çıksa da en azından yarım saat kadar dinleyebildim. Gönül ister ki daha çok izleyek ki onlar için de ordaydım. Onların da setlisti biraz değişikti. Olduğu haliyle çok profesyonel, cilalı ve kuul bir seyirlikti. Seyirci katılımı ister istemez az olsa da bu demek değil ki keyif alınmadı. Genel olarak gruplar sahnede çok sağlam duruyordu, pek amatör görüntü vermediler. Ancak itiraf etmeliyim gelecek sene için açıkladıkları isimler en azından bana pek ümit vermedi. Yine de ölüm kaza bir şey olmadığı sürece oradayız, para verip bilet alacağız.

10 Ağustos 2026 Pazartesi

RETRO: Satyricon - Volcano (2002)

 Gençken dinlediğim ve garipsediğim bu jilet kaydı tertemiz kayda geri döndüğümde ederinin arttığını görüyorum. Punkımsı metale eğilerekten gayet agresif bir tutumu taçlandırıyorlar. Farklı yerde durmamasına rağmen devam albümünden de bir kaç gömlek üstün, bence. Özellikle içerdiği bazı parçalar konserlerde nasıl yankılanır, merak celpedici askere çağırıcı. Possessed, Fuel for Hatred, Repined Bastard Nation, Angstridden gibi. Ufaktan ufaktan endüstriyel bir avangarde akıma da selam çaktıkları göz ardı ediliyor. Tabi herkese göre değil. Ama bana göre imiş.

7,75/10

5 Temmuz 2026 Pazar

Satyricon - Now, Diabolical (2006)

 Volcano ile yaşadıkları değişimi o albümü daha önce dinlediğim için biliyorum. Hatta tekrar bir kulak vereceğim bu kayıt sonrası. Harmonik, heavy metal ve rock ritimleri, slogan atan bir vokal, buna rağmen hijyenik bir prodüksiyon. İlk dinlendiğimde garipsemiştim ki öncesinde bile Satyricon benim için özel bir grup değildi. Bu albümden de bir kaç parça dinleyim grubun defterini kapamıştım. Albüme adını veren parça, K.I.N.G., Delirium gibi gaz veren güzel dakikalar gönlümüzü hoş ediyor. Ama aynı formüller ve sığ düzlem neticesinde gidecek yerimiz oldukça kısıtlı.

6,75+/10

9 Mayıs 2017 Salı

RETRO: Satyricon - Rebel Extravaganza (1999)

Gruba karşı ilgimi kaybetmeme sebep olan albüm, işte karşınızda. Black metal'e endüstriyel tınıların sızmasına karşı bir itirazım yok. Ama özellikle müzikte baskın bir şekilde değer verdiğim vokaller banal bir seyir izliyorsa ve besteler de ancak anlık ilgi uyandırıcı enteresanlıklar içeriyorsa bir problem vardır. Bir şeyler deneniyor lakin sonuç vermiyor gibi. Moment of Clarity,  Havoc Vulture ve Supersonic Journey bu manada uyanık kalabilme ihtimalini daha çok barındıran parçalar. Şöyle genellemesine baktığımızda ise her kayıtta farklı sularda kulaç atma dışında gruba çok da bir şeyler, grubu geçtim dinleyiciye de, kattığını düşündüğüm bir kayıt değil. Sonraları takip eden yapıtları Volcano'yu da dinlemiştim. Hatırımda kaldığı kadarıyla daha derli toplu ve düz ama ezen bir albümdü. Artık bir ara ona da geri dönerim. Şimdilik Satyricon macerama ara veriyorum efendim.

6,75-/10

27 Nisan 2017 Perşembe

RETRO: Satyricon - Intermezzo II (1999) EP

Satyricon bu kısa albümle dümeni endüstriyel black metal sularına kırıyor. Keskin ve agresif soundlu şarkılar yine de kaosun derinliklerinde yolunu kaybetmeme başarısı gösteriyor. Aslı Sarcofago'ya ait INRI nın sanırım hızlandırılmış olsa gerek versiyonunu dinlerken halı bombardımanı altındaymış gibi bir his uyandırıyor. Acımasız dolansız tak tak net. Dördüncü ve son şarkıda ise gruptan hiç beklemeyeceğiniz endüstriyel ambiyatik deneysel atmosferik bir şarkıya tanık olacaksınız. Vokaller o kadar çapraşık ki pammuk prensesi elmasıyla zehirleyen cadu teyzeyi duyar gibi oluyorsunuz. Parça ikinci yarısında şaşırtmaya devam ediyor ve fullL ambiyansa sarıyor. Tanrılar arabalarına binmiş piramit yaptırıyor.

8,0+/10

7 Nisan 2017 Cuma

RETRO: Satyricon - Megiddo: Mother North in the Dawn of the New Age (1997) EP

Grubun hayranları tarafından tepkiyle karşılanan bu kısa çalışmaya herhalde ben de para verseydim, çıkış gayesini anlamadığım için ve cebimden çıkan paracıklara da bakıp sinir olabilirdim. Neyse ki böyle bir derdim yok. İlk kayıt hayli tecavüze uğrayıp yamalı bohça kıvamında eklektik bir kıvama döndürülse de bence endüstriyel tınısıyla dikkatimi olumlu yönde çeken The Dawn Of A New Age oluyor. Bütün bu şamataya sebep şarkıyı remiksleyen Apoptygma Berzerk. Şarkının sonlarındaki tempolu konuşma en bi hoşuma giden parçası. Diğer iki şarkıdan Night of Divine Power, Dark Castle In The Deep Forest'ın temiz, yeni bir miksinden ibaret. Forhekset de bir konser kaydı aslında. 2. şarkıda kaybolan black metal ruhunu çok kötü ses kalitesine rağmen ayağa kaldırmayı başarıyor. Son şarkı ise Motörhead'ın efsanevi Orgasmatron'un yeni bir yorumu. Şarkıya çok da bir şey kattıklarını söylemek mümkün değil. Bari biraz 'karartsalarmış'. İyi ama dinlemeseniz ne olur, pek de bir şey kaybetmessiniz.

6,50+/10

24 Mart 2017 Cuma

RETRO: Satyricon - Nemesis Divina (1996)

Satyricon her albümüyle farklı şeyler deniyor. Ve magnum opus olarak nitelendirilen bu kayıtları eski amatör ruhun geri kaldığının bir göstergesi. Tam anlamıyla soğuk vokaller eşliğinde melodik etkilenimleri kaybetmemekle beraber hesaplanmış ölçülmüş tanımsal ifade ile bir BLACK METAL albümü. İkinci şarkıda modern blackçilerin haşır neşir olduğu uyumsuz gitar sesini kısa bir an bile duymak mümkün. Ama hemen ardından grubu tanımama vesile olan hayli melodik epik efsane şarkıları Mother North'u duymak şaşırtmamalı. Şu ana kadar grup kayıtlarında bütünüyle tutarlılığı sağlayamamış olsalar da en fazla yaklaşmış oldukları yapıtları bu olsa gerek. Şöyle bir kaç adım geride durup baktığımda ise o kuul tavır ve duruşu bir kenara bırakırsam çok da heyecanlanmadığımı söyleyebilirim. Belki de daha pis olsun, çürümüş toprak koksun istiyorum.

7,75/10

26 Şubat 2017 Pazar

RETRO: Satyricon - The Shadowthrone (1994)

Önceki albümün nekro prodüksiyonunun bir kaç adım ötesine geçmekle beraber bence biraz odaklanma sorunu taşıyan bir çalışma bu. İçinde bolca melodik öğe bulundurmakla beraber viking havasını soluduğumuz ki albümün en gaz parçası Vikingland gibi örneklerin yansıra sondaki hafiften Summoning'i andıran ambiyans parçasıyla, synthleriyle, akustik müdahalelerle (daha az olmakla beraber) düşündüğümüzde hedefin etrafında dolanan bir etkide bulunuyor. Kısacası sounddaki çeşitlilik üstbaşlığı değiştirmeden sergilenmiş durumda. Kıyaslarsak vokaller ve bahsettiğim prodüksiyon ve hatta müzikal ifadedeki gelişim göze kulağa çarpan yoğunlukta. Mantıklı bir sıra takip edeceksek elbette Dark Medieval Times'ın ötesinde. Ama çürümüş toprak kokan atmosferde tutarlı bir sese sahip olan ve amatörlüğün ruhunu sergilemekten kaçınmayan kayıtları da seviyorsanız başabaş gidiyorlar.

7,75/10

4 Şubat 2017 Cumartesi

RETRO: Satyricon - Dark Medieval Times (1994)

Satyricon hiç bir zaman ayıla bayıla dinlediğim gruplardan biri olmamıştı ve Volcano sonrasında da takibi bırakmıştım zaten. Biraz haksızlık ettiğim ortada. Bu ilk uzunçaları dönemin black metal ruhunu karakalem albüm kapağının da yansıttığı gibi başarıyla yansıtmakta. Synthler ve gitar ve dörtnala giden çıstıraklı bateri soundu sayesinde karanlık çağlarda tekinsiz yerlerde, örneğin albüm kapağındaki o kalenin çevresinde -taktım bu kapağa :), geziniyor hissini bütünüyle yaşayacaksınız. Ama , olmazsa olmaz amalar da mevcut. Nekro, primitif kalite black metale yakışmakla beraber bir düzey prodüksiyon burada iyi olmayı hakediyor. Müthiş atmosferik rifler tekrarlanıyor, çok güzel. Yalnız parçalar biraz kopuş anına, bir kreşendoya ihtiyacı hissettiriyor. Onun yerine huzurlu akustik folk pasajlar aralara giriyor. O ayrı güzel, bu ayrı güzel. İçiçe geçmeleri konusunda ise entegrasyon sorunu var. Gitarın cızırdamaları ve bazı bateri atakları melodiyle birleştiğinde erken dönem Burzum geliyor biraz aklıma. Akustik ve folk dokunuşlar da grubun kendi imzası olarak üzerine ekleniyor. Biraz iltimas geçerek notumu veriyorum.

8,0-/10

20 Ocak 2017 Cuma

RETRO: Satyricon / Enslaved - The Forest Is My Throne / Yggdrasill (1995, split)

İki büyük black metal grubunun (o zamanlar öylelerdi en azından) demolarını biraraya getiren bu ortak derleme, sadece grupları yada plak şirketini memnun etmedi, bence dinleyicilerine de ziyadesiyle keyif vermeli. Bir kere kabul edelim, prodüksiyon rezalet. Satyricon kısmında cılız ve tiz sesler öne çıkıyor. Sivrisinek vızıltısında gitar ve teneke çınlaması ile bateriye alışmak sabır istiyor. Enslaved kısmında ise sound bir boğuk. Ayrıca vokallere de alışamadım. Ama biraz kazarsanız altından güzel şeyler parıldıyor. Ya da ben böyle ortodoks işleri özlemişim. En güzel tarafı da her iki grubun eserlerinde dinleyiciye geçirebildiği o epik hissiyat. Özellikle Enslaved bunu güm güm davul gibi yankılanan baterinin katkısıyla zenginleştiriyor. Yine de nicelik olarak derlemenin küçük bir tarafını işgal etmesine rağmen kazananın Satyricon olduğunu söyleyebilirim. Üstelik hoşuma giden diğer bir öğe de kar fırtınası gibi efektlerle birlikte göz dolduran akustik pasajlar da içeren atmosferik sözsüz parçaların ayrı bir güzel olması. Evet, böyle şeyler çiizi haylayf gelebilir kulağa. Ama dışarısı buz gibiyken, doğalgaz faturaları şişmişken hiç de öyle hissetmiyorum. Albümün bombası bence baştaki zevten inleyen kadınlarına rağmen (evet bir dönem black metal grupları böyle ucuz numaralara başvuruyorlardı, bildiğin terbiyesizler yafu) Night of the Triumphator. Bu güzel güfteyi seslendiren güzide grubumuz ise kırlarda panayırlarda şen şakrak dans eden Satyricon. Geçmişe mazi retro bölümümüze Satyricon ile devam edeceğiz.

8,0-/10