Hammerfall - Masterpieces (2008)

Bir türlü ısınamadım bu albüme. Bir kere buradaki şarkıların tümü veya çoğu zaten öyle böyle önceki albümlere girmiş parçalar. Her ne kadar kayıt kalitesi canlı olsa da aynı ruhu enerjiyi hissetmek mümkün değil. Bazı parçalarda Cans mı ki bu? bu dedirtecek cinsten değişik vokaller duysak da asılların taklidinin ötesine geçemiyor. Albümde yer alan parçaların bir kısmı Judas , Helloween, Accept, Loudness gibi grupların ünlü besteleri olsa da (bu arada Breaking the Law, I Want Out, Head over Heels, Crazy Nights, demin bahsettiğim konuya örnek şarkılar), benim şahsen çok bilmediğim şarkılar (grupları bilindik olsa bile;Skid Row, Rainbow, Europe, Riot, Twisted Sister) ile hiç duymadığım Stormwitch, Picture gibi grupları da barındırıyor albüm. Çeşitlilik bol yani. Ama ne bileyim, dinleyip sevdiğim şarkılara bakınca orjinaline pek bir şey katmamış olduklarını görüyorum. Tür dışına bile çıkılmamış. Hiç mi sevmezsin Britney Spears Madonna felan, değil mi ama?

6,50+/10

Hammerfall - Crimson Thunder (2002)

Gittikçe tizleşerek sevmediğim bir tarza geçen vokalden mi bahsetsem, banalliğin dibini vuran ucuz besteleri mi söylesem, kötü Rising Force cover'ından mı sözetsem, bilmiyorum. Lakin balçıkla sıvanamayan bir gerçek var. Nasıl yapıyorlarsa yapıyorlar, özellikle nakaratlar sololar üzerinden eğlenceli bir dinleti sunabiliyorlar. Hatta Hero's Return ne bileyim, Crimson Thunder sayesinde önceki albümünden de iyi diyesim geliyor ve diyorum. Garip bir çekiciliğivar bu albümün. İşte bu aşamada Hammerfall'u dinlemeyi bırakıyorum, dur diyorum kendime. Sadece diğer metalcilerin şarkılarını yeniden yorumladıkları Master Pieces'e kulak vereceğim, o da meraktan.
Pulp fiction romanlar gibi, zevkle heyecanla okuyorsunuz ama bir o kadar da değersiz, o anın hoşluğu dışında unutulmaya mahkum...

7,25/10

RETRO: Hammerfall - Renegade (2000)

Ne eklenebilir ki? Grup aynı tarzı devam ettiriyor. Ama nasıl yapıyorlar ediyorlar bilmiyorum şöyle bi uzaklaşıp değerlendirme yaptığınızda çıkan ürüne çürük bu yahu diyemiyorsunuz. Anca anca ben bunu daha önceden yemiştim diyebilirsiniz.

7,0/10

Hammerfall - Legacy of Kings (1998)

Templar sövalyesiyik, önümüze geçeni ezerik, rüzgarlarda yüzerik, biz biraderler birleştik hey tarzında sözler ve daha önemlisi nasıl oluyor bilmiyorum ama bu hali temsile edebilecek güçte bestelerle yolculuğun devam ediyor grup. Bir miktar büyüsünü kaybetse de, çünkü ilk albümde grubun ne yapmaya çalıştığını ne gibi numaralar çevirdiğini anlamıştık, albümün ilk kısımları Heeding the Call, Legacy of Kings, Let the Hammerfall gibi şarkılarla dikkat çekmeyi başarıyor. Sonlara doğru ise Back to Back güzel gidiyor. Ancak aynı şeyi baladlarda söyleyemeyeceğim. Özellikle hard rockla buluşan aşk acısına boğulmuş power baladlar genelde hoşuma gider. eee ne diyeyim, burada öyle bir örneğe rastlamıyoruz.

7,0/10

Hammerfall - Glory to the Brave (1997)

Bu grubun bir albümünü dinlemiştim. O zamandan beri de pek fikrim değişmedi. İdare eder ama bu vokalle bu bestelerle zor. Çünkü genel bir karaktersizlik hakim grubun albümlerine. Kimliksiz.. Çıktığı dönemi hatırlıyorum da metal müziğini yeniden canlandıran bir ivmeyi başlatmışlardı. Şaşmamak elde değil. Belki reklam belki de doğru zaman, bilmiyorum. Üstelik yurdum metalcisi arasında gelenekselleşmiş bir tepki görmüştü grup. Her haçlı seferlerini övücü sözleri içeren bestelere sahip gruplara gösterdiğimiz derün sevgi saygımızı Hammerfall'dan esirgememiştik. Hayır, bizim metal gruplarında da bu konu neden hep işlenmek zorundadır, bu da anlaşılmaz bir mevzu. Metafizik...
Uygun dozda dinledikçe bu debüüü albümden de keyif almasını öğreniyoruz. Bir kere nakaratlar başarılı, hele Hammerfall'un korosu şıpşık. Balad, Believe, hiç fena değil. Genel olarak bissürü grubu hatırlatıp birleşiminde Hammerfall soundunu yarattılar diyemesek de klasik heavy metale eğik power metal mecrasında günümüze kadar iyi yol almışlar. Peki özellikle konsere gitmelik mi? Hiç sanmıyorum.

7,50+/10