Tyler, the Creator - Call Me If You Get Lost (2021)

 

Grammy ödülü alan ve çok bir satan hip hop albümüdür. Farklı türler arasında geçişkenliği sebebiyle övgüler alır. Bu türler arasında bir death metal bir barok müziği sayamayız elbette. Soul/r+b  ve caz ve hatta tropikana gibi hip ve de hop ile uyumlu akımlar mevzu bahis. Ben bu ek sentezlerden füzyonlardan çok da etkilenmedim. Zaten hip hop baskınlığını da kaybetmiyor albüm. Hani biraz da apaçilik var serde , hardkor şarkılar bana daha hoş geliyor. Lumberjack, Manifesto, Juggernaut gibi. Dinlediğim önceki albüme göre geriye dönük bir adım olduğu kesin çünkü herkes öyle diyor ve onlarla nadiren de olsa hem fik irim.

6,75+/10

Tyler, the Creator - Igor (2019)

Okra namındaki tekliyi dinledikten sonra sesi dejenere edilmiş primitif, sert ve vurucu parçalarla devam edeceğini boşuna sanmışım, arkadaşın. Bir kaç etkileyici çalışma dışında (New Magic Wand, Puppet, Whats Good, I Dont Love You Anymore) daha güneş ışığına uygun düşen, müziğin omurgasını hip hop'u terk etmeksizin modern soul eksenine kaydıran bir prodüksiyon ile dinleyicisini karşılamakta. Bu da şaşırtıcı bir şey değilmiş, vasıtasıyla üne kavuştuğu önceki uzunçaları Flower Boy'un bir nevi devamıymış atmosfer bakımından. Sıkıcı noktaya düşürmeyen ama mutlumsu, dreamy atmosferi dengeleyen arka sesler yapımcı kimliğini ele veriyor. Hakeza bu denge bir ayrılığın yada hayalkırıklıkların izlerini taşıyan sözlerle de vurgulanmakta. Belki bestecilik açısından değil ama sound çeşitliliği, dahi: uk garage beati, piyano, sayko synthler, zilyon featuring sanatçı, elektronik altyapı, albümü defaaten dinleten ve dinledikçe yeni şeyler keşfettiren bir unsur. Nakarata dayanan popüler besteciliğin dışında bir yol izlemesi de cabası. Yine de ben RYM sitesinde dinleyiciler tarafından verilen puanlar neticesinde 2019 senesinin en iyi albümü seçilmesini anlayamayacağım. 

7,25/10

Imfact - Nanana vs Tyler, The Creator - OKRA (2018) Single

Imfact, Kore'li yeni gruplardan biri ve henüz albüm kaybetme şansına erişememişler. Elektronikten faidelenen K-pop türevlerine benziyor görünse de ilk başta şarkı, ara ara öne çıkan parlak vokal performansı ki bu da türe yabancı bişi değil, vasat bir örneğin ötesinde bir parça ile karşı karşıya olduğumuzun ilk işaretini veriyor. Asıl vurucu nokta ise nakaratın karanlık house tınısıyla 90 sonu, 2000 başlarındaki bir dönemi hatırlatması. Dijital çağda teklilerin cidden de tek şarkıdan oluşması değerlendirirken insanı zorluyor, hatta puantiyeli elbiseler bol geliyor. Yine de puan vermekte ısrarcıyım.

6,75/10

Bu parça malum çevrelerde pek bir ses getirdi. Ağır ve cızırtılı baslar ve başlangıçtaki meşum karga çığlıkları pek iyiye dalalet değil. Brütal desek yeridir. Rap musikisinden duymak istediğimiz şeyler bunlar işte. Yalnız beni rahatsız eden bir şey var. Rahaymlardan birini CL'in Hello Bitches'inde de duymuştum sanki. Tabi ki orijinallik tartışmıyoruz, hip hop camiasının samplelara, alıntılara fazlaca sırtını dayaması pek hoşbeşlediğim şeylerden biri değil zaten. Alıp ters yüz edip sanat yaparlarsa bu alıntılar üzerine, o ayrı bir şey. Bu şarkı atmosferini paylaşan bir uzunçalar kaydederse Tyler yeğenimiz dinlenilir yafu.

7,50+/10