MORBID ANGEL etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
MORBID ANGEL etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

21 Eylül 2026 Pazartesi

Kayhan Kalhor & Erdal Erzincan - The Wind (2006) & Bosphorus Metal Fest 2026

 Albüm kapağı nostaljik bir şehir vibe'ını iliklerinize kadar hissettirse de sizi variriri nağmesiyle bağlama karşılıyor. Bu işbirliğinde bağlama Erdal Erzincan, kemençe İranlı Kayhan Kalhor tarafından icra ediliyor. ECM plak şirketinden albüm çıkarmak kolay iş değil. Caz başta olmak üzere belirli bir standardı yakalaması lazım. Doğaçlama çalınan parçalar olduğu iddia edilmekle beraber, aşina olduğumuz ezgiler bestelerde kendini gösteriyor. İç kıyan ve biraz da pastorallikten kurtulamamış atmosfer, beklenti ile tezat içinde. En azından ben global piyasaya hitap eden böyle bir çalışmada deneysellik sergilenmesini beklemiştim. Hiç yok. Tabi ustalığa bir şey diyecek halimiz yok. Hissiyatımızla konuşuyoruz.

6,50/10

Sanallık icat oldu, kimsenin ağzı torba değil ki büzesin. Yegane metal festivalimiz için biraz da haddi aşan eleştiriler getiriliyor. Öncelikle helal olsun, belki de ilerideki yıllarda hiç olmayacak bir deneyime bize dahil ettikleri için. Daha çok yasaklı günler bizi bekler neticede. Yoksa nerede göreceğiz bu grupları, herkesin tuzu kuru değil ki Avrupa'yı gezelim festivaller için. Bir de tuvaleti temiz, orman havasında bir ortam sunmuşlar, toz toprak içinde değil, az çok yeme içme var, istersen girmeden ye, migrosa uğra iç, mekana öyle gir. Eleştiri elbette olacak ki gelişme olsun. İyi niyetle, yalnız. Misal ekstrem kimliğini bırakamıyorlar değil old school tavırda ısrar olduğu anlaşılıyor. Power/heavy metali geçtim modern türlerle de alakaları yok. Bu da ister istemez kitle katılımını etkiliyor. Geçen seneye göre özellikle pazar günü katılım güçlü olsa da hala yetersiz. Rus (veya Ukrayna bilemeyeceğim, tıpkı neden savaştıklarını anlamadığım gibi, misal biz Azerilerle savaşıyoruz gibisine, egemenler isterse demekki kardeş kardeşi vurur) arkadaşlar bayağı sponsor olsa da yeterince aktif değiller gibiydi. Neyse esnaf kazansın. Ortadoğu'dan, Mısırlı, İranlı grup vardı geçen senelerde. Sanki gözüm tek tek birilerini gördü ama inşallah iyilerdir. Ses ülke koşullarına göre gayet iyiydi. Bazen basların, baterinin cozurtması dışında sorun yoktu. Headliner grupları ise soundcheck ile çok uğraştılar, çok iyi ses verdiler ama geciktiler. Metroya yetişeceğim diye bıraktım yani. Bu da bence en büyük sorun: varmış gibi duran ama aslında var olmayan servis sorunsalı. Herkes taksiye binmek zorunda değil yani ki yakına gitmiyor diyorlar bir de. Headlinerlara ek süre vermek ve konseri erken bitirmek lazım. Gündüz yerli seslere daha fazla şans tanımak lazım. 

İlk gün çok da niyetim olmamasına rağmen Fleshless'ı yarısında yakaladım. Vokal etkileyici, kurabiye canavarı, domuz ciyaklaması ve çığlık performanları sergiledi. Yani grind'e kayan bir death yapıyorlar. Daha iki dakikamız var hadi 3 şarkı çalalım diyip tatlış bir espirik ile sahnelerini tamamladılar. Kadın vokalli senfonik gotik metal türüne pek hayranlığım yok. Ama iyisini de severek dinlerim. Eleine böyle bir grup. Beni sardığını pek söyleyemeyeceğim. Tür içinde de ilk akla gelen gruplardan değiller zaten. Sonrasında Kampfar merak ettiğim gruplardan biriydi. Viking yanları canlı performansta sanki daha yoğundu. Etkileyiciydiler, sevdik. Diyaloğa girecek kadar Türkçe'ye hakim vokalin sempatikliği ile seyirciyi yakalayan Exumer setlisti dengesiz bir seyir izledi. Vokal rengi biraz zorlasa da ilk albümü dinlemeyi kendime not ettim. Belli ki o dönemler zengin bir işe imza atmışlar. Bu sene zaten thrash damgasını vurdu festivale ve thrash metale aç seyirci de doydu bayağı. Moonspell'de önlere kaykıldım, çok severim. Eski şarkılardan da bayağı çaldılar ama seyirci ile artık bağı gittikçe kopmaya başlamış. Hem seste bir gariplik vardı hem de performansta garip bir tutukluk. Fullmoon Madness çalacağız diyor, seyircide tepki yok, aloo diyor Fullmoon Madness yafu! Zamanın ruhu ile yarışamayan gruplardan maalesef ki Paradise Lost da öyledir, çok severim. I am Morbid yani Morbid Angel çok çok geç başladı. Sırt ağrım soğukla kombine olunca 2 şarkı sonra kaçıverdim. Bir iki efsane şarkı dışında çok beğendiğim gruplardan biri değildir de.

Pazar açılışı Terrorizer ile yaptım. Türü için ne derseniz deyin bence hardkor rüzgarı estirdiler. Mesela niye olmaz de mi, punk felan hatta. Gençler coştular amma internette izlediğim konser kayıtlarında sanki daha iyiydiler. Sonunu getirdim desem yalan olur ama onların da ilk albümlerini bir yere not etmek lazım. Geçen sene de Suicidal Angels'ı not almıştım da yalan oldu. Yine bir öncü grup Sarcofago başta bir yabancı geldi seyirciye. Önde çalışıp gelmiş arkadaşlar olmakla birlikte kısa sürede thrash riffleri katılımı güçlendirdi. Beni şaşırtan Tankard oldu. Bayağı seveni varmış. Halbuki B sınıfı bir thrash metal grubu olarak bilinir. Hemen akla gelmezler kabul edin yani. Sempatik ve eğlenceliydiler. Coşanı boldu. Ve burada bulunma sebebplerimden biri Kataklysm arzı endam eyler. Geçen seneki Hypocrisy (ezbere yazamadım yahu) vakası kendini tekrarladı. En büyük circle piti gördük. Boyunlar çürüdü. En iyisi bu ikisi birlikte gelsinler bir daha. Satyricon da geç çıksa da en azından yarım saat kadar dinleyebildim. Gönül ister ki daha çok izleyek ki onlar için de ordaydım. Onların da setlisti biraz değişikti. Olduğu haliyle çok profesyonel, cilalı ve kuul bir seyirlikti. Seyirci katılımı ister istemez az olsa da bu demek değil ki keyif alınmadı. Genel olarak gruplar sahnede çok sağlam duruyordu, pek amatör görüntü vermediler. Ancak itiraf etmeliyim gelecek sene için açıkladıkları isimler en azından bana pek ümit vermedi. Yine de ölüm kaza bir şey olmadığı sürece oradayız, para verip bilet alacağız.

19 Haziran 2020 Cuma

RETRO: Morbid Angel - The Beginning (Bootleg)

Grubun 1985 yılına ait provalarının korsan kaydını neden dinledim, hiç bilmiyorum. Garip, sadece gerçekten ve hakikaten grubun geçmişini öğrenmek isteyen metalkafa fanlarına tavsiye ediyorum. 2-3 şarkının bir kaç versiyonu bulunmakta, Demon Seed, Evil Spells felan. Vokallerden biri King Diamond olsa gerek, diğeri de thrashy.  Daha kadro oturmamış bile. Prodüksiyon kalitesini sormayın bile. Artıları şu ki enerjik ve belirgin aksediyorlar, hani diyorlar ya umut vaat ediyor. Diğeri de konuşmalar, değişik vokal teknikleri, amatörlükleri ve akustik parçası ile ilgi çekici bir gariplik sergilemesi.

4,0+/10

25 Mayıs 2020 Pazartesi

RETRO: Morbid Angel - Formulas Fatal to the Flesh (1998)

80'lerden bu güne türün yapıtaşlarını koyan gruplardan biri Morbid Angel. Thrash metal etkili ilk kaydından itibaren dinleyicisiyle gelişiyor, epik ve mitik, hikaye anlatıcılığına dayanan albümleri yıllar boyunca farklılaşarak bu gelişmenin işareti olarak ortaya konuyor. Vokal değişimiyle birlikte bu albüm geçmişi ile kopuşu biraz daha belirginleştiriyor. Okült Mezopotamya etkisi sözlerde ve bazı ritimlerde devam ediyor etmesne de bence önceki albümlerindeki etkiyi uyandıramıyor. Bestecilik anlamında ise dur kalk bölünmeler gruuviliği öldürüyor ki bazı rifler tekrar edilmeyerek harcanıyor. Yani bir bakıma grup dinleyicisine biz kendimizi geliştirdik, artık kolaycılığa kaçmıyoruz diyerek onları zorluyor. Bir, ben grubun hayranı değilim, iki, death metal'i öğreneyim, kulaklarım sert sound aradığında doyursun diye dinliyorum. Yani gitarın ve prodüksiyonun migren zonklattıran tonlamasını da düşününce bu kadar zorlamaya gelemeyeceğim vallahi.

6,25/10

29 Mart 2020 Pazar

RETRO: Morbid Angel - Domination (1995)

Kronolojik olarak yeniden dinlerken vardığım sonuç grubun her kaydında radikal olmayan uyumlu değişiklikler yaptığı oldu. Fakat bu kayıtta hoşuma gitmeyen şeyler ise prodüksiyondaki modernist etki, vokalin çok sert olması ve vokale yapılan manipülatif müdahale. Teknik olarak grubun en ileri çalışması (kronolojik açıdan) ve enstrümantal geçiş parçaları ile progresif yanlarını sergiliyorlar.

6,50/10

2 Mart 2020 Pazartesi

RETRO: Morbid Angel - Covenant (1993)

Çok satan ve türe damgasını vuran death metal albümlerinden biri bu. Gruuviliği, ezoterik atmosferi, riffleri hepsini idrak ediyor ve takdir ediyorum. Bestelerin derin ve teknik yapısını da hakeza öyle. Bir adet ama geliyor. Benlik değil. Zorlamanın gerengi yok. Beni zorlayan şey atonal riffler ve küf kokan atmosfer. Bu da yeni bir şey değil, brütal death örneklerinden çok da hoşlanmadığımı söylemiştim önceden. Yine de bu agresif tonları ara ara dinlemek bünyeye iyi geliyor. Uzun lafın sünnetlisi klasik death metal'i öğrenmek istiyorsanız güzel bir örnek.

6,75+/10

19 Ocak 2020 Pazar

RETRO: Morbid Angel - Abominations of Desolation (1991)

1986 yılına ait demonun legal kaydı Altars of Madness ve Blessed Are The Sick'i takriben dinleyicisine kavuşuyor. Sound olarak thrash ve speed metal etkileri açık. İlginçtir benzer gitar tonu erken dönem black metalcilerden de tanıdık geliyor. Üstelik okült melodilerle birlikte grubun kendisinden sonrakilere nasıl bir örnek oluşturduğunu görebiliyoruz. Bilirsiniz, melodeath dışında death metal bana sert geliyor. O yüzden grubun seveni olduğumu söyleyemeyeceğim. Bu da normal, herkes herşeyden hoşlanmak zorunda değil, hoşlanamaz zaten. Grubu takip edenler için grubun nereden başladığını görmek için iyi bir fırsat.

6,50/10

22 Nisan 2012 Pazar

RETRO: Morbid Angel - Altars of Madness (1989)

Pek de sevdiğim ve takip ettiğim bir tür olmayan eski skuul death metalin ilk ve en etkileyeci yapıtlarından biri Morbid Angel'ın debüü albümü. Dikkatinizi çekerim yıl 1989. Alt-tür içinde çok da fazla değişiklik olmadığını gözönünde bulundurursak etki alanı daha iyi anlaşılabilir. Tercih etmediğim bir albümü neden tekrar dinlerim? RYM ve benim derleme/toplama obsesyonum kahrolsun. İlk dinlediğimde tek bir parçayı kavrayıp sevebilmiştim. Monarşiyle yönetilen bu albümün kralı onca yıla rağmen değişmemiş görünüyor. Lord Of All Fevers and Plague, türü ortadoğu kültürü ile sentezleyen gruplara ilham kaynağı olmuş bir parça olarak hala dimdik ayakta. Ancak şu an evreka modu yaşıyorum biraz. Çünkü diğer şarkıları da, yine de türün aşuğu değilim elbet, artık anlayabiliyorum. Sımsıkı ritimleri ile bateristin ya da sımsıkı rifleri ve kısa net sololarıyla gitaristlerin emeğine sağlık diyebiliyorum. Lord of bilmemne'nin hemen önünde ve arkasında sıralanan diğer birkaç parçayı da sevmeye başladığımı eklemem lazım. Yine de hatırımda Covenant kalmış. Takipçileri sevmiyorsa benim ilgimi çekecek demektir. Belki geçen seneki albümlerine de bir kulak vermem lazım, bu mantıkla düşünürsek benim için yılın albümü olma potansiyeli mi taşıyor ne!
Bir de bu albümü dinlerken aklıma Elder Scrolls'un bir pc oyunu geliyor. Darmadağınıklığı yüzünden yarıda bıraktığım RPG oyunun atmosferine çok güzel uyuyordu. Şartlandım koşullandım.

6,25+/10