Fatboy Slim - Halfway Between the Gutter and the Stars (2000)

2000'lerin başlarında big beat ve euro house nedendir bilinmez sönümleniverdi. Fatboy Slim'in kariyeri gibi. Abd'nin güneyinin soul ve blues ritimlerini mükemmel şekilde elektronikayla buluşturan arkadaş, her ne kadar albüm kapağı olarak bilmemnereden parıldayan güneşi seçmiş olsa da bu kayıtta eski dönemlerinin gölgesi altında imkanı zorlamış, kendini tekrar etmiş. Flaş haber, İbiza'ymış orası. Tekli olarak da piyasaya sürülen Sunseet (Bird of Prey) tabi kulağa en tanıdık gelen parça. Dedim ya , videosu felan dönmüştü ekranda. Lan, şimdi düşündüm de neredeyse 20 sene geçmiş. O-ha! Yaşlanmışız. Bir de benim için Star 69 sürpriz bir şarkı oldu. Kendini tekrar eden basına kuvvet tekno ayarında şarkı Underworl'dun Born Slippy'sinin zayıf bir kopyasını andırdı bana. Yine de güzel yani, gençliğime denk gelseydi kafamı sıyırttıracak şeylerden biri de bu olurdu.

6,50-/10

Fatboy Slim - You've Come a Long Way, Baby (1998)

Bir french house'a bir eurodance a bayılırdım 90'larda, tabi bu etiketlemeler o zaman var mıydı yoksa ucundan köşesinden tarağından bezinden retrospektif mi bilemeyeceğim, bir de bigbeat vardı. Bu türün önemli isimlerinden biri de özellikle bu albümüyle ve güzel klipleriyle dikkat çeken Fatboy Slim lakaplı abimizdi. Albüm Right Here Right Now ve The Rockafeller Skank gibi iki hitle fırtına gibi açılıyor. Ardından Fucking in Heaven ya da Kalifornia gibi şarkılarla aslında eğlenmeye ve parti moduna ağırlık verildiğini anlıyoruz. Bu funk havalarını dinlemek iyi hoş da Praise gibi kısmen sofistike, eh olabildiğince, bir parçayı günceli ancak bir miktar koruyabilmesi sebebiyle tercih ettiğimi söyleyebilirim. Zaten gece 12 de balkabağı yolcusuna dönüşen Sinderella misali görsellikten uzaklaştığında değerini yitiren parçalar güncelliğini de yitirince o eski dinlemelerin havasına da girmek zor oluyor. Yine de basına kurban gürültülü Love Island eleştirileri yutturacak kudrette bir enerji salınımı sunuyor evrene. We ve come a long way baby, we are old.

7.75/10

Fatboy Slim - Better Living Through Chemistry (1996)

90'larda oldukça revaçta olan big beat'in önemli temsilcilerinden biri Fatboy Slim'i hep Modjo hayır Mono hayır Moby evet ile karıştırageldim. Hatta ikisini bir süre aynı şahıslar zanettiydim. Şişko mu zayıf mı olduğuna karar veremeyen arkadaşın ilk albümü ile bu karışıklığın arkasına hayır önüne geçeceğim evelallah. Moby'nin ilk albümlerini ise uzun süre önce dinlemiştim zaten. Sanatçı melodi olarak çok yoğun olmasa da Abd'nin güneyi Missisippi mi desem New Orleans mı desem oralardan besleniyor. Benzer havayı Moby'de de fazlasıyla ve daha mistik bir perdenin arkasından duyumsuyorduk. Yalnız burada ritimler daha hızlı. Dans temalı, dum tıs vidi vidi dum tıs heyo! Anladınız siz onu. Fatboy Slim'in diğer albümlerini dinlemeden bile farkına varıyoruz ki bu çıkış albümü adamımızın en iyi yapıtı değil. Enerjisi, artık yükselen burcuyla ne kadar alakalı bilemiyorum, yüksek olmakla birlikte Give The Po Man A Break'a kadar özel bir şeyler hissetmiyorsunuz. Bunu dediğime şaşıyorum ama bu şarkıyı güzelleştiren en bi güzel şey funky ritmin gücü. Ve tabi ki en bayağı teknoya bağlaması, tekrar ve tekrar. Sevdüğümüz gibim. Aynı formül First Down üzerinde de uygulanarak ikinci bir zirveyi dinleyiciye tattırılıyor. Biz zirveleri tırmanmayız genelde tadar yalar yutarız. Yani iki şarkı ve diğerleri.

6,75/10