Katatonia etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Katatonia etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

7 Temmuz 2025 Pazartesi

Headbanger's Weekend 2025 heavy metal pikniği

 Her organizasyona laf çakmak için uğraşıp insanların keyfini bozmaya çalışan prens ve prenseslerin gazlamasına gelmeyenler için son yılların, belki on yılın en etkileyici festivaliydi dense yeridir. Ama uzaklık ama otopark diyene kürek geliyor şimdi! Bildiğimiz kadarıyla, İsviçreli bilimadamları öyle diyor, yatmalı kalkmalı festivallar Avrupa'da dahi köylerde felan oluyor. Son dönemleri hiç takip etmedim ama medeniyetin göbeğinde çamur içinde debelenen, tuvaletsiz hijyensiz metalciler gözümden gitmiyor. Burada da el yıkama suyu bittiği ana denk gelince sanal alemde laf yetiştiren Karenler arkasına dönüp baksa sırf bir adamın tuvaletin başında sorunları takip ettiğini görecek. Para alıp övmüyorum, aksaklıklar da vardı ama aksaklıkları gidermeye çalıştıklarını, o çabayı da gördük vesselam. Hatta organizasyon konusuna o kadar kafa yormuşlar ki sounddan gol yediler. Bir de olanaklar çerçevesinde konuşmak lazım. Otoparka giriş rahat olsun diye ana sahne ve küçük sahne arasını bölmüşler, sahneler arasında gider gelirken festival alanından çıkıyor ve bileklik göstermek zorunda kalıyorsunuz, saçma... Ama normal seyirde fiyatlar, piknik masalı gölge altında yemek alanı, bol tuvalet , bol içeçek standı, dost canlısı katılanlar .. gibi şükela şeyler de var. Eh biz vardık yani.

İlk gün Episode XIII ile açılışı yaptım. İlk albümünü bildiğim ve sevdiğim ama arkasını kaçırdığım grup güneşe karşı black metal icra etmeye çalıştı. Davullar gümbürdemedi, hissiyat manasında enerjileri, rahatlıkları kafi gelse de sounddan destek alamadılar. Çünkü küçük sahnenin kurbanıydılar. Manowar'a kadar gruplar bu sahneyi kullandı ki burada açılışı yapan Yaşru'yu dinlememiş bulundum. Arkasından da üç vokaliyle Pentagram geldi. Lakin seslerini pek duyuramadılar ve seyirci bayağı bir müddet olaya giremedi. Murat İlkan'ı ve dönemi aslında Pentagram'ı Pentagram yapan şey ve benim için duygusal anlardı. Hem de yorumlanmaktan eskitilen ve bu yüzden hiç hazzetmediğim Uzun İnce .. bile , Ogün'e rağmen gözlerimi yaşarttı. Bir de tabi gençliğim geldi aklıma her nedense... Sonrasında Candlemass ne yaptılar, ne çevirdiler bilmiyorum ama küçük sahnenin tüm olumsuzluklarını yenebilen dev bir sesle gündemi baştan yazdılar. Adanmış ve nispeten fazla sayıda dinleyicisi beni şaşırttı. Vokali de Marcolin sandım bu kıt bilgimle. Bu vesileyle festivaldeki her grubun çok profesyonel ve çok rahat performans gösterdiğini söylemek lazım  ama teknik yetersizlikleri yenebilenler ayrıca devleşti. Günün sonunda Manowar için ana sahnedeydim ve şok: sahne alçak, ön tarafta neler döndüğünü göremiyoruz. Manowar mesele değil de Machine Head ve Bleed from Within konser verirken pek anlayamadık yani. Manowar yaşına göre sıkı bir konser verdi ama ses gerçekten kötüydü, baktım insanlar eğleniyor, sorun bende sandım ve keyif alamadım. Bir müddet mola verip geri döndüğümde düzelmişti ama bu sefer ben kopmuştum. Bilginiz olsun, seneye aynı yerde buluşursak, bir sıkıyönetim, rejim değişikliği, yasak felan gelmezse büyük sahnenin orta sağ cephesinde ses daha iyi geliyor, her ne kadar gölge sola, güneş sağa vursa da. 11-11,30 arası erken kaçma modunu Manowarı terk-i diyar yaparak başlattım. Cuma yorgunluğu diye bir şey var yafu.

Ertesi günün  açılışını büyük sahnede Soen'e yetişerek yaptım ki enerjim hayli düşüktü. Bahsettiğim sahnenin solunda, yere konuşlanan kuşlardan biriydim. Soen ve Leprous gibi türler arası geçişkenliği ayarında tutan grupları dinleyebiliyorum ama ürkekçe. Güzel çaldılar. Sails of Serenity, Hatemotion ve Sovak kaçan fırsatlar olarak sıralandı. Arkasından tüm enerjisiyle küçük sahnede hardkorcu Pickpocket arzı endam eyledi. Enerji çok iyiydi ama vokal başta olmak üzere aksaklıklar hissediliyordu. Ve benim de bel ağrım tutunca geri kalan performansları oturarak, yaslanarak, acı çekip odaklanamayarak geçirdim. Bu kadar sert müzik yapılan bir yerde de katlanır kamp sandalyeleriyle gelmiş keyif pelesenkleri bana ilham oldu, getiremesem bile yanımda bir minder taşıyacağım bir dahakine. Kitlenin hatırı sayılır bir kısmı çimlerde, yapay veya asıl, oturarak, kimileri örtüleri ile birlikte bayağı piknik modundaydı. Organizatörler sesimizi duyun, çay, çekirdek ve karpuz servisi istiyoruz. Samimiyet güzel de böyle keyifler felan, benimkisi biraz zorunluluk oldu tabi, sahneye yakın yerlerde değil de arkalarda otursak, yuvarlansak daha iyi olur sanki. Oturunca da müzikten bir şey anlaşılmıyor, teyatro gibim bir şey. Neyse kim vardı sırada: heh Bleed from Within. Büyük bir grup değiller, İskoçya'da belki. Metalkor yapıyorlar. Ben de kaale almadım pek çoğunuz gibi. Herkesi iletişimleri, enerjileri, hiddetleri ve pozitif tavırlarıyla etkilemeyi başardılar. Küçük sahnede politik tavrıyla dikkat çeken ve Türkçe sözlerle coşturan Murder King seyircisini memnun etti. Agresif gidişat ana sahnede Machine Head ile perçinlendi. Vokali kalabalığı orkestra gibi yönetti. O an anlamak mümkün değil videolarda görüyorum, circle pit felan bayağı iyiymiş. Grup da neden daha önce buraya gelemedik ki diye memnuniyetlerini paylaştı.  Koşa koşa küçük sahnede çok sevdiğim Dark Tranquillity'ye yetiştim. Barkovizyonu ve eski şarkılarıyla pefrormans iyiydi de genelde bir durgunluk vardı. Yeni şarkılarla dinleyiciden randıman almak mümkün değil. Lethe ile coştuk da öyle bir köşe bulmuşum ki, hem oturabiliyor hem ayaklanabiliyor, ayaktayken de bir direğe tutunabiliyorum. Ve kalabalık artık alana sığmayınca küçük sahnenin absürtlüğü sinyal vermeye başlıyor. Bu sahne alternatif bir sahne değil, daha küçük gruplara ayrılmış değil, burada konser veriyorlarken ana sahnede müzik de devam etmiyor. İki sahne birbiriyle paslaşıyor. Ana sahnedeki güruh ki bence sahnenin maksimum  yarısından biraz fazlası dolabiliyordu ,  hurra küçüğe akıyor. Mola veren, yemeğe içmeye gidenler de sonrasında geliyor. Ne yapalım tavla mı atak? Müzik dinlemeye geldik. Küçük sahne ise büyüğün beşte biri felan. Organizasyon hem para kazanalım, Türkiye'de tutanları getirelim, hem diğer büyük nispeten bizim piyasamızda yeni grupları getirelim diye güzel bir kadroyu ayarlamış ta verili bu altyapıya göre çok ayarlamış. Altından kalkamadı, ertesi gün Katatonia'da patladı. Basit bir şeymiş gibi geçiştirmemek lazım. İzdiham çıkabilirdi. Neyse, son durak ana sahnede Kreator. Haksızlık etmeyeyim bu grubun albümlerini çok dinleyemedim, vokali de kendime göre yırtıcı buldum. Üzerine rahatsızlığım da artınca performanslarına yeterince kendimi veremedim. Etkileyici sahne resmi umarım başımıza dert olmaz, şarkı isimlerini de hatırlarsak :) Anlaşılıyor ki bugün böyle tepinmeli, zıplamalı gruplara ayrılmış. İnsanlar heder olsun felan. Gerçekten de bacağını çatlatan olmuş sanırım, geçmiş olsun. Dökülmedik kurt kalmamıştır inşallah.

Ertesi gün hazırlıklıydım, gündüz başka yerlere gidip dönüp Leprous'a yetişebiliyorum. Ağrıkesici ile ayaktayım. Yaşlıyım ve gençlerin bir kısmı gibi kendimi koyvermiyorum. Leprous da Soen gibi sevdiğim ama temkinli yaklaştığım bir grup. Şiir gibi çaldılar. Şarkıları benzer formüllere sahip. Bir yerde brütale bağlanıyorlar ve bunu en iyi Slave'de yapıyorlar. Grubun canlısı aslından daha iyi. Kaçırdıklarım ise Alkera, Sabhankra ve Pitch Black Process. Konser ve festivallerde yer alan yerli gruplar da artık istikrarı sağlamış olanlar. Küçük sahnede Cemetery Skyline ki yeni ama mazisi onyılları bulan müzisyenlerden kurulu biraz soft grup Leprous gibi kayıttan daha güzel bir icra eyliyorlar. Bilen de bayağı insan varmış. Güneşin alnında çalmaları ironikti. Ben de çayırda oturarak keyifle tecrübe ettim kendilerini efendim. Ana sahnede ise emektar Hypocrisy efsane yazıyordu. Vokal mimikleriyle konseri yönetti. Yırtıcı vokal pek sevmem dedim ama bu performans bir değişikti. Festivalin en iyilerindendi uzun lafın kısası. Ensiferum ise pozitif pozitif duygularla sarmaladı dinleyeni. Yine teknik sıkıntıları olsa da hoş idi, eğlenceli idi, dansa davetti. Ana sahnede ise çok sevdiğim, gençliğimin göz ağrılarından ve geçen sefer hastalığım sebebiyle konserlerini kaçırdığım İngiliz beyefendileri Paradise Lost yeraldılar. Hal tavır ve icra kimilerine donuk sönük gelebilir lakin beni fazlasıyla memnun etti. Kafalar, kollar sallandı, beden bir sola gitti bir sağa. Dolayısıyla Katatonia'ya geç kaldım. Zaten yeni işlerine soğuktum, alanın girişindeki üstü kapalı yolda bir yerde konuşlanıp zorla nefes alarak az çok dinleyebildim bir süre. Bir o kadar insanın alana giremeyip, girebilse de duramayıp ana sahnede beklediğini söylemiş miydim? Kalabalıktı sanki... Şarkı Listesi de so so so. Bazen sıkıcılığa varan takip etmesi zor bestelere sahip bu progresif işlerin neden bu kadar ülkemizde sevildiğini anlayamıyorum. Bu minvalde de ana sahnede Opeth büyük bir kalabalığa çaldı. Bundan etkilenip vokal Manowar'ı Metallica'yı ağzına sakız etti. Haklarını teslim etmek lazım, o brütal vokal nasıl çıkıyor anlamadım. Canlı performansları hakikaten de etkileyici, kayıtlarına nazaran. Normalde para verip konserlerine gitmeyeceğim bir dolu grubu dinleyip tecrübe etmek ve öğrenmek fırsatı açısından festivaller önemlidir. Son gün benim için her nedense ayrıca keyifli geçti (ağrı kesici) Dandik t-shirtim  4-5 kişinin ilgisine mazhar oldu, sağolsunlar selamlaştık. Güzeldi devamını istiyoruz ama Bosphorus'u da es geçmeyelim.

8 Haziran 2025 Pazar

Katatonia - Sky Void of Stars (2023)

 Bu seneki Headbangers Weekend'e devasa kadrosu sebebiyle yetişebilmek mümkün değil. İşimiz gücümüz var, saatlerce müzik dinleyemiyoruz. Bu noktada uzun süre önce dinlemeyi üzülerek bıraktığım Katatonia'ya son yapıtları vasıtasıyla geri dönüyorum. Modern sound ile birleşen progresif bestelerine katlanamamıştım çünkim o zamanlar. Bıraktığım yerden çok da uzağa gitmemişler. Lakin ah o özlem yok mu, albümün ilk yarısında grubun sesi ve tonlamaları çok etkileyici bir nostalji yarattı bünyede. Bir müddet sonra ise , genelde albümün diğer yarısında, yine kendi kendine mırıldanır ,  dağınık güzergahlarıyla, içe içe okunan tarzı ile  sıkıntılar doğmadı değil. Bazı bazı gotik duygusallıktaki nakaratların varlığı ve sıklığı  albümün değerini yükseltse de ben yine kızdım, aşağı doğru itikliyorum efendim.

6,75+/10

8 Kasım 2012 Perşembe

Katatonia - Dead End Kings (2012)

Bir önceki Katatonia entrysine baktım da amma kızmışım yafu o zaman. Yanlış da değilim hani. Kuul ve soğuk bir vokal ve tekdüze bateri tıkırtılarını Viva Emptiness zamanına gönderme yapan gitar işi rifler ve melodiler kurtarmaya yetmiyor bence. Parlayan kimi anlar var ama toplarsanız, üstüste eklerseniz yani bir seferde dinlemek isterseniz çekilmesi zor, keyif vermeyen bir kayıt haline geliyor. Eski zamanlara ait referanslar öyle gök gürleten yer titreten bir performans sunmuyor ki yine de albümün iskeleti bu besteler. Kötü bir albüm değil elbette, Katatonia'dan bahsediyoruz. Amma bazen bu müzisyen arkadaşlar bu şarkıları icra ederken kendilerini nasıl oluyorda uyumaktan alıkoyuyorlar merak ediyorum. Öztürkçesi sıkıcı, sindirmesi zor. Zaman verirseniz aslında albümün düzenlemelerine nasıl kafa yorulduğuna, çok kısa süreli de olsa devreye giren bir solonun nasıl fark yarattığına şahit olabilirsiniz. Bu yönüyle de ve sertlik namına karşılaştırılırsa önceki albümünden daha iyi bir noktada durduğunu bile söyleyebilirim. En azından bu seneki Anathema'dan bir gömlek daha üstün işler sunuyor Dead End Kings. Yine de ben artık o yoldan yürümüyorum. Diyorum ki: ritim arkadaşlar ritim, canlılık ve biraz da arabesk.

6,50/10

5 Eylül 2011 Pazartesi

RETRO: Katatonia - Sounds of Decay (1997) EP

Önce müzik değişti sonra vokal. Son ara durak.
Buradaki şarkılar maalesef Brave Murder Day'ın artakalanları gibi. Güçlü atmosfer bestelerdeki cazibesizliğin etkisinden sıyrılamıyor.

6,75/10

29 Ağustos 2011 Pazartesi

RETRO: Katatonia - Brave Murder Day (1996)

Grubun ilk işlerini pek tercih etmediğim bir sır değil. Bu albüm ise bir geçiş döneminin nasıl ustalıkla geçiştirilebileceğini kanıtlıyor. Geçiştirmek kelimesi çok hoppa kalıyor burada. Zira pek çok metalciye göre bu albüm onların başyapıtı. Bir kere önceki romantik doom dönemlerine göre müziğe seviye atlatarak türü progresif metalle buluşturmuşlar. Tonlar ve vokal ki Rainroom'da ayrı bir övgüyü haketmiyor değil, bu albüme özgün bir hale bürünmüş, dibine kadar soğuk, bir o kadar da ruh parçalayıcı bir etkiye sahip. Tabi Opeth vokalisti Mike ottuributturi'nin katkıları da esgeçilemez. Alternatif rock türlerinden etkilenen Day ise albümde ayrı bir yerde durarak grubun sonraki işlerini işaret ediyor.

7,50/10

22 Ağustos 2011 Pazartesi

RETRO: Katatonia - For Funerals to Come...(1995) EP

Biraz garip bir Ep bu. Sadece ilk şarkı tam tamına bir parça. 8 dakikalık süresiyle atmosferi gayet güçlü bir çalışma. Her nedense bu albüm soundunu, ilk uzunçalardan ziyade daha ince ve okült bir kayıda sahip Jehovim'in tarzına benzetiyorum. Son iki kısa ve daha çok enstürüman ağırlıklı parçacıkla birlikte sadece 18 dakika sürmesi bir olumsuzluk, yani kısacası darmadağınık bir görüntü çiziyor bu EP.

6,50-/10

10 Ağustos 2011 Çarşamba

RETRO: Katatonia - Dance of December Souls (1993)

Death metalin yavaşlatılmış versiyonu olarak doom metal maalesef pek ilgimi çekmiyor.Her ne kadar albüm kapağını pembiş pampiş yapsalar da kanmam bu tuzağa. Daha modern gruplar bir ne bileyim melodiden, ambiyansından ne bileyim senfonisinden doom olayını çeşitlendiriyorlar ki bu albümün atmosferinin güçlü olmadığını da söyleyemeyiz. Ancak şarkı sözlerini bile takip edemiyorum sıkıntıdan.Ha!, bu albüm tür içinde sevilmiyor mu? Seviliyor, biraz norm içinde fazla standart kalsa da seviliyor. Yine de üç beş kısa melodik atraksiyon dışında bu albüm bana pek bir şey ifade etmiyor. Eskiden de böyleydi şimdi de değişen bir şey yok.

5,50+/10

28 Temmuz 2011 Perşembe

RETRO: Katatonia - Jhva Elohim Meth... the Revival (1993) EP


Introsu ve outrosu çok şık olan bu demodan bozma EP doom ve black metal arasında gidip gelen soundu ile dikkat çekiyor. Grubun ilk dönemine bir türlü ısınamamış olmamın sebebini yıllar sonra tekrar dinlediğimde çözebiliyorum. Henüz oturmamış ama potansiyeli yüksek besteler, kekremsi vokal ve zayıf, cılız, ince artık prodüktörler meslek erbabları nasıl adlandırıyorsa öyle kayıt tonları. Hani biraz daha tok olsun istiyor ya insan, kulağım doysun. İşte burada öyle olmuyor.

6,0+/10

27 Ocak 2010 Çarşamba

Katatonia - Night Is the New Day (2009)


Sonda söylenecek şeyi başta söyleyeyim: Anathema, Sentenced saiki ile grubu dinleyenler, benim gibi, hayalkırıklığına uğrarken Opethçi Katatonikler mutlu olacaklar. Bu kadar, işin biraz arabeskine bakan , tempoyu ve tempolu melodileri gözardı etmeyen adam için bu progresif (ki atmosferik açıdan progresif yoksa progresif progresif de değil) yönelim bu hayalkırıklığının sebebi. Tek tek parçalara baktığımızda hepsinin vokal başarısına yaslandığını söyleyebiliriz. Bu mikro analiz aslında şarkıların hiç de kötü olmadığı sonucunu gösteriyor. Ancak ve de ancak subjektif olarak beni enterese ettiğini söylemem de güç. Grupta hep mevcut olan ve arada bir dengeyi bozan İskandinav sterilliği teraziyi artık devirmiş durumda. Bu yeni modern sözde atmosferik hava beni hiç cezbetmiyor. Kullanılan yumuşak elektronik ambiyatik efektler sıcaklık yayamıyor. Zaten böyle bir amacı da olmadı grubun taaa müzik hayatlarının en başından beri.
Albüm Forsaker ile başlıyor, albümün geneline göre gayet tekdüze ve sert. Ama ben kül yutmam, bu sertlik olabildiğince banal ve sahte. 2,3 ve 4. parçaları (The Longest Year, Idle Blood, Onward Into Battle) dinlemesi gayet keyifli. 3. sıradaki tam clean vokalli Opeth çakması bir şarkı olsa da brütüsün hakkı brütüse. Sonra ise cidden bir uyuklama bir gerileme dönemine girdim. Tek sıfatla sıkıcı. Sonlar ise ilklerin izdüşümü şeklinde. Özelikle Inheritance estetik açıdan pek güzel bir şarkı. Son parça Departer ise erkek mi kız mı belli olmayan ama kesinlikli Sigur Ros'u andıran bir vokal desteği almış. Hayalkırıklığım X2 olmuş.
Bu yolda yürürseniz bir daha bu kadar hoşgörülü davranmayacağım. Ve evet Opeth'e de artık kıl olmaya başladım. Bu ne elit metalcilik kardeşim.

6,75/10

22 Kasım 2008 Cumartesi

Katatonia - Viva Emptiness (2003)



Birileri grup elemanlarını bayağı kızdırmış olmalı. Özellikle metalkafaların hoşuna gidecek şekilde biraz sert bir kayıt yapmış grup 2003 yılında. Hatta başlangıç parçası Ghost of the Sun'da nakaratın arkasında brütal çığlık bilem mevcut. Fakat bu sertlik mekanik dijital ve gereğinden iyi yapım kalitesi ve gitar tonlarıyla ek olarak endüstriyel çizgiye yakın arka fon samplelarıyla birleşince çok da hoşlandığım bir sound çıkmıyor. Alamet-i farikası biraz da bu sound olan grup vokaliyle, besteleriyle bazen bu soundla uyumu mükemmelleştirerek dönüştürebiliyor bazen de aşıyordu. İşte bu sayede benim favori gruplarımdan birisi oluyordu Katatonia.
Biraz progresif ve aksak ritimleriyle, biraz davul ya da makinesi mi demeliyim tonları ya da elektronik beatlerle samplelarla diğerlerinin önüne geçen parçalar aşağıda dizilmiş duruyor. Kastettiğim gibi kötü parça yok ama ilgi çekenlerin de sayısı fazla değil.
Sleeper, Evidence, Ghost of the Sun, Will I Arrive, Burnt The Remembrance
İşin aslı beni fıtık eden şey alternatif ya da hard rock bestelerinden öteye gidemeyen (ki bu kötü bir şey değil) parçalara biraz sertlik cilası - gitar tonları, kayıt hileleri, davul atakları vs.- atarak metal tarzı içinde sunulması. Tıpkı Metallica'nın son yapıtında olduğu gibi. Bu kızgınlığımı dengeleyebilmek için İsviçrelilere bir kez daha başvurarak testlerinden kullandım. Çıkan sonuçtan "kızgın olmakta haklıyım" faktörü olarak 0.25'i eksilttikten sonra ...
7,75/10

8 Kasım 2008 Cumartesi

Katatonia - The Great Cold Distance (2006)


Yapıtlarını pek sevdiğimiz gruplardan olan Katatonia'nın bu albümünü konsere gelmelerinden hemen önce biraz dinlemiştim sanırım, ama neyseki tekrar dinlenebilirliği yüksek ve mükemmele yakın bir kayıt. Evet benim için asla mükemmel olmayacak bir grup Katatonia, tıpkı Opeth gibi kullandıkları soğuk ve yapay gitar tonu bazı anlarda olumlu bir katkı oluştursa da genel sound için oldukça duygusuz. En azından benim için bu böyle.
Albüm ruh öğüten bir makineye benzer açılışı Leaders, Deliberation ve Soil's Song gibi güzelim parçalarla yapıyor ve albümün bilindik parçası My Twin başlıyor. En öldürücü rif Rusted'ın başlangıcında gizli iken In The White ile melankoli tavan yapıyor. Bir de tekdüze ve sade bir güzelliğe sahip olan July ile kapanış parçası Journey Through Process de ilgi çekenler arasında sayılabilir. Elbette her parça bu saydıklarım kadar güçlü değil. Ama sinerjiye yolaçan albümdeki atmosferik bütünlük ve bu bünyeye sızmış progresif rock etkisi kolay dinlenebilir beste ve göreceli olarak konuşursak "soft" sound ile birleşince oldukça keyifli bir yapıt ortaya çıkıyor.
The sky moves faster at this time of year
9,50/10