Drudkh - Autumn Aurora (2004)

 Atmosferik black metal deyince, akla hemen onun adı gelir. Drudkh! Drudkh! Drudkh! Şu yaz sıcağında bile yağmurlu kışlı sesleri kulağa garip gelmeyecek bir şekilde sevdirecek maharette bir kayıt. Grubun daha ikinci albümü olmasından mütevellit olsa gerek bir hırs bir ihtiras bir canlılık bir iddia sinmiş. Zaten diskografisindeki en bi parlak çalışmalar arasında yer alıyor. İlk dinleyişte zayıf kayıt kalitesi ve tekrarlayan ritimlerin sıkıcılığı bir engel olarak karşımıza çıkmakta. Ama bunlar zaten türün genel karakteristiği. Kısa sürede önümüze dikilen bentleri yıkıp geçiyor ve kaydın tadına varıyoruz.

8,0/10

Drudkh - Їм часто сниться капіж (They Often See Dreams About the Spring) (2018)

Atmosferini tekrara dayalı rifflerle sağlayan bununla birlikte vokal başta olmak üzere agresif tavrını kaybetmeyen melodik yanı da güçlü bir black metal albümü bu. Ukraynalı grubu farklı dönemlerinde kronolojik sıra gütmeksizin bir kaç albümünü dinlediğim için bu son kaydını nereyle ilişkilendireceğimi bilemedim. Lakin türe özgü yenilikler yok gibi bir şey değil, bariz yok. Belki şeddesi kuvvetli. Ve uzun şarkılar birbirine benziyor. Albüm bir solukta akıp gidiyor ama dediğim gibi, somut örnek ilk ve üçüncü şarkı arasında ayrım çizgisi nerede bilemiyorum. Bu güzel şarkılar maalesef kaydın bir kısmını oluşturuyor. Diğerleri belirttiğim havaya gerekli desteği sağlamakla birlikte kaydı aranıp sorulur bir kimliğe kavuşturamıyor.

7,25-/10

Drudkh - Eternal Turn of the Wheel (2012)

Her ne kadar bu son işleri grubu daha önce bilenler tarafından kendini tekrar ve hatta hatta açık seçik bayıklık tabirleriyle etiketlense ve yapıştırılsa da ben tam da aradığım şeyi buldum. Bir kere daha önce sadece Swan Road'u dinlemiştim. Çok daha artistik akustik bir o kadardan da fazla folklorik idi. Buradaki sound ise minimal hipnotize bol tekrar riflere dayalı orta yavaş tempo bildiğin canhıraş black metal. Bir başlangıçta bir sonlangıçta atmosfer ağır basıyor. Sonbaharın Üzgün Bezgin Kuşlarına Elveda isimli şarkıda elbette arkada martılar çığrıyor. Son şarkıda ağırlığını hisettiren bas gitar nağmeleri şarkıyı güzel-çirkin spektrumunun dışında bir noktaya taşıyor. Anlattıklarım kadarıyla klasik değil de ne? Nerdeyse Fabrizio Paterlini.

8,25+/10

Drudkh - The Swan Road (2005)

Black/folk metal kulvarında Ukrayna'yı gözden kaçırmamak farz oldu. İlk defa dinlediğim grubun albümü aslında en sevilen albümleri bile değil. Buna rağmen romantizme düşmeden atmosferik/folk metali başarıyla icra ediyorlar. Özellikle favori parçam bir hayli Nagelfar'ın Srontgorrth dönemini hatırlatıyor. Evet o kadar teknik değil, deneysel hiç değil, içinde elektronik molekülleri yok en azından. Buna rağmen benzer gitar tonu ve epik rifi ile minimal bir yaklaşımı süper sergiliyorlar. Birkaç parça zayıf birkaç parça iyi. Sonda ise ağıt kıvamında yerel şarkı garip. Komik demeyelim, sonuçta farklı kültürlere saygılıyız. Ancak grubun sözlerde aynı saygı sevgiyi besleyip büyütüğünü söylemek zor. Genelde şair Taras Şevçenko'nun şiirlerinden alınan lirikler vatanseverliği aşıp ırkçı sularda yelken yekpare geziniyor. Hemşerüsü Nokturnal Mortum gibin.

7,75/10