Paganizm şemsiyesi altında toplanabilecek cadılık, büyücülük, tekinsiz ormanlar gibi bir temayı ortaçağ avrupası folklorüne dayanan melodilerle işleyen, hammond orgu gibi standartlaşmış bir enstrümanın da göz ardı edilemeyecek katkısıyla 60-70'lerdeki zilyon hard rock/proto-heavy metal grubunun soundunu paylaşan grup son yıllarda adını sıkça duyurmasıyla gündeme geliyor. Hani neredeyse Sun, Daily Mirror gibi tabloit gazetelerin manşetlerinden düşmüyor. Ağır sayke etkisinin bayan ağırlıklı bir vokal ile birleşimi gibi pozitif bir etki, sadece orgda kalmayıp flüt vs.. değişik enstrümanlarla icra olunan folk ezgilerin pazarlama stratejisinin ötesine geçerek samimi bir unsur olarak albümdeki tüm şarkılara yayılmasıyla güçleniyor. Dedim ya, zilyon tane klasikleşmiş grubun Uriah Heep, Black Sabbath, Jethro Tull, akla gelmemesi imkansız. İlginçtir, Lord Summerisle isimli fevkalade baladın da yardımıyla farklı bir grubu, Lake of Tears'ı yadeddim ben. Herkesin kendine göre seçeceği favori şarkıları elbette olacaktır. Bu açıdan güçlü bir albüm. Adı geçen baladın adının yanına yine adıyla retro oğlu retroluğu temsil eden The Magician'ın adını ekleyebilirim kendi adıma (5 ad, bu bir rekor!). Nostaljiyi bulaşıcı gruuvilikte melodilerle günümüze taşıyabilen grup dinledim, test ettim, gördüğü ilgi alakayı hakediyor.
Ah, dün gece A Silver Mt Zion konserindeydim. Hasta ve yorgun bir şekilde sırtımı arka panellere vererek edindiğim destek sayesinde yerimden kıpırdamadan konserin sonunu getirebildim. Bir kaç kişi çömeldi, dimdik ayakta durabilmenin haklı gururunu bayrak yapıp salladım. Şov açısından sönük, ne ufak bir sahneymiş o yafu, iletişim açısından olağanüstü değil (sahne esnasında diye kısıtlayalım), performans açısından gereğini layıkıyla yapan bir konserdi. Yalnız yeni albümün 3. şarkısı bilmemne blues'u yumuşak bir versiyonda çaldılar, kırıldım gücendim. Ulusların babaları değil çocukları olmalı dedikleri yeni şarkıları da gayet yıkıcıydı. Su gibi geçen konserlerden biriydi kısacası. Ayda yılda bir gidebildiğim konserlerde hasta olma geleneğini, önceki ve genelde takip eden gün iyi, o gün dağılmış bir durumda olarak tarif edebilirim, layıkıyla yerine getirerek kendi üzerime olan görevi de ben gerçekleştirmiş oldum. Nice konserlere, Beirut geliyor, şimdiden alın biletinizi derim.
8,25+/10
A SILVER MT. ZION etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
A SILVER MT. ZION etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
15 Mart 2014 Cumartesi
12 Mart 2014 Çarşamba
The Silver Mt. Zion Memorial Orchestra - Fuck Off Get Free We Pour Light on Everything (2014)
Efrim ile aşkımız pek fırtınalı. Son albümlerini ilk dinlediğimde vokalini ne kadar özlediğimi düşünmüştüm. Bir süre sonra yine karatahtada tırnak cığırtlaması ile karşılaştırır duruma geldim. Gelgitli deli bir sevda bu. Yine de Allah var yukarıda, bir boran gibi esiyorlar ekipçe. Post rock felan değil arkadaş, post-rock türünün grindkor versiyonu. Take Away These Early Graves'i ilk duyduğum anı düşünüyorum da daha dün gibi. Yani iki hafta önce. Kaldırımda yürürken donakaldım, parmaklarım arasında sigara söndü. Duman oldum. Keman, disharmonik tonlar ve sonunda Çin melodisi. En bi acayip sert bir şarkı son vakitlerde dinlediğim.
Grup iki günlüğüne konsere geliyorlar, duymuşsunuzdur. Benim biletim hazır, cuma oradayım. Siz de gelin.
8,0+/10
Grup iki günlüğüne konsere geliyorlar, duymuşsunuzdur. Benim biletim hazır, cuma oradayım. Siz de gelin.
8,0+/10
29 Ekim 2012 Pazartesi
A Silver Mt.Zion - "Born Into Trouble as the Sparks Fly Upward." (2001)
Son dönemde yaptıklarının anti-tezini yapmışlar bu ikinci albümde (bak, şimdi kendi kendime merak ettim, niye bundan önce ilk albümünü dinlemedim ben bu arkadaşların?). Efraim'in vokali müziği ezmiyor, bilakis yer aldığı 2-3 şarkıda dahili bir parça olarak yerini bulabiliyor. Manik depresif bir yörüngede kaybolmuyoruz. Ayrıca grubun, bir GY!BE olup onu müzikalleştirerek aşma gayreti içinde çabaladığını da görebiliyoruz. Örneğin sokağa çıkma çağrısı Built Then Burn ya da diğer çocuk alıntıları kendi halleriyle kalmıyor. Duygusal olarak da post-apokaliptik umutsuzluktan da sıyrılınmış durumda. Ki bu da mantiki bir yönelişin varacağı nokta. Ancak herbirkeslerin çok sevdiği bu albümün, çok ilginç bir şekilde, beklentilerimi karşılamadığını görmek beni üzüyor. Bunun bir sebebi yeterince bir hissiyat oluşturamaması içimde. Diğer bir faktör ise içime çöreklenen ve kulağına gelen her melodiye, off olmamış, hayır diye mırıl mırıl söylenen, oflayan ve poflayan huysuz bir minotaur'un varlığı. Evet, hepsi onun suçu.
7,75/10
7,75/10
29 Mart 2012 Perşembe
A Silver Mt. Zion - "The West Will Rise Again" (2012) EP
Ya sev ya terket gruplarından birisi bu. İsmi her albümde değiştiği için kamuoyu ASilver Mt. Zion üzerinde şimdilik mutabık kalmış olduğu grubun en zorlayan öğesi elbette Efraim'in cırtlak vokal stili. Bugüne kadar çok fazla takılmadım, aksine bazı anlarda müziklerine katkısı bile olduğunu düşündüm. Amma ve de lakin Efraim bunu duymuş olmalı uzaklardan, hala bizden hoşlanan biri var diye azim etmiş bu kaydı yapmış. Çünkü vokal üzerine yapılan efektlerle birlikte dinlenebilirlik daha da azalmış durumda. Eh yani bir noktada pes ettim. Derken tam diğer şarkılarında olduğu gibi dinledikçe, dinleyebildikçe güzelleştiğinin de farkına vardım. Zira grup bir kere hipnotik ve ritmik bir şekilde ancak uzun şarkılarda havasını buluyor. Aksine buradaki şarkılar kısa. Yine de kafası iyi, dili dolaşan sarhoş Efrahim vokali umutsuzluk/içerleme/kızgınlık/küskünlük gibi bir duygu birikimi sergileyen ilk iki şarkıya (What We Loved Was Not Enough kısım 1 ve ksım eh yani tabiki 2) cukkadanak oturuyor. Sonuçta böyle dinleneyim atmosfer olsun yok kabakulak derseniz orada post-rock ile bir alakası yok. Ayrı sanatsal mı derler artık böyle bulmaca misali bir deneyim sunuyor, oturup inceliyorsunuz, kurcalıyorsunuz dinleyici olarak.
6,25+/10
6,25+/10
9 Mart 2010 Salı
A Silver Mt. Zion - Kollaps Tradixionales (2010)

Önceki albüme göre daha sınırları belli olan keskin bir sounda sahip albüm öncelikle güzelim kapağıyla hoşcağzıma gidiyor. İlk parça klasik yandan çarklı blues soundlarında gezinip orkestral hallere bürünüyor. Biraz da güz güneşinde ısınan Avrupai plaj tadında. Pek ala. Ama ikinci şarkıda albümün temelini sarsan deprem gibi anlara rastlıyoruz. I Built Myself a Metal Bird gücünü post-punk'tan alan bin fantom kılığında peydah oluyor. 3. şarkı ise tamamiyle enstrümantel haliyle cırtlak vokalin bu albümde vokalini daha yerinde kullandığını hatırlatıyor bize, tam bir klasik post-rock şarkısı. Geri kalanları da anlatmayayım. 2010 fırtına gibi başladı doğrusu, Rotting Christ, Dark Tranquillity, Orphaned Land, Burzum, yakında Avantasia...
8,0+/10
22 Kasım 2009 Pazar
A Silver Mt. Zion - 13 Blues for Thirteen Moons (2008)

Godspeed You ! Black Emperor ile alakalı bir proje olan ve hemen hemen her albümüyle ismini abuk sabuk hallere soksa da genelde A Silver Mt. Zion adıyla bilinen post-rock projesinin son albümü geçen sene çıkmış olan ahan da bu albüm. Pek bir dudak bükme ile karşılandılar. Çünkü grubun beyni olduğunu zannettiğim , çünkü "istersen dinleme grup benim" anlayışı hissedilmiyor değil, vokalist şarkı söylemeyi çok seviyor. Banyoda söylesin de bunu kaydetmesin diyenler çoğunlukta. Şahsi görüşüm şu : ben vokalden nefret etmedim. Ama detonelikle lekelenmiş ince erkek sesinin yerinde vurucu ve duygusal şekilde kullanılması bir fark yaratacakken bu vokal tarzının aşırı şekilde kullanılarak enstrümanlaştırılması, ne yalan söyleyeyim o da fark yaratır. Bu iki fark arasındaki fark ise gece ile gündüz gibidir. Onun dışında albümü oluşturan uzun şarkıların (14+16+13+13 minitus; baştaki minimal enteresanlığı geçiyorum) muhteşem bölümleri yok değil. Fakat karşımızda potansiyelini harcayan çarçur eden bir tavıra karşı basit bir dinleyici olarak "he babam he"'den öte bir tavır da koyamayız.
Musiki olarak şöyle sakin bir şeyler dinleyeyim hayallere dalayım gibi bir fikriniz varsa uzak durun. İniş çıkışlı seyir izleyen melodiler sık sık sakinlikten gürültüye zayıf kreşendolar yapıyor ve bunu nicelik olarak abartınca da anlam yitimine uğruyor. Politik liriklerle desteklenen müziğin poetik bir tarztan kaynaklandığını da hissediyoruz, unutulmaya yüz tutmuş ve içinde zıtlık taşıyan bir kaynak. İşte bu gibi sebeplerle basitçe post-rock'tan etkilenmiş progresif deneysel rock adı altında albümü tanımlamak daha mantıklı.
7,50+/10
We will not sing at your damn parade
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)



