Ters Köşe. Endüstriyel metal dedükleri, cazurtu cuzurtu, lisan ül makina, takırtı tukurtu bekler üdük. Gayet edgü huylu çıktu. Marilyn Manson'dan sert değil hallice. Bir o kadar da melankolik duygusallıkta. Vokal kadın cinsi biraz ağır tempoda, katatonik söylüyor, travmatik bir etki altında sanki, uzak ve soğuk. Prodüksiyonu ise sevmedim hiç, compress edilmiş gibi. Şarkılar böyle melodik ve depresif ilerlerken elektronik beatlere, endüstriyel sinematek çöküşlere bağlanabiliyor. Elektronik tarafta Chemical Brothers ve Rammstein'in Deutschland dönemi akla gelse de grubun üç aşağı beş yukarı kendine ait bir ses yaratabildiğini söylemek mümkün. Üç aşağı beş yukarı çünkü albümün zayıf karnı biraz da sound olarak bütünleşik uyumlu bir oturaklığın henüz sağlanamamış olması. Parçalar da birbirine geçiyor bir noktadan sonra. Aslında grup hiç de yeni sayılmaz. Bunun sebebi ne ola ki diye bakıp tür değişikliğine gittiklerini öğrendiğimizde bence gayet makul bir sebebi bulmuş oluyoruz.
7,25+/10
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder