Haqqatten inanmak mümkin değil. Taciz skandalları ile son yıllarda adı bir daha gündeme gelen aykırı sanatçı için ne denebilir ki? Normallik adına bir şey mi bekliyordunuz da sevgili, dost, çalışan olarak yıllar sonra şikayet ediyorsunuz? Sobaya dokundum, elim yandı misali. Oldukça benimsediğim varoluşçu felsefeye göre kendi düşen ağlamaz. Neyse, müziğe bakalım biz. Öncelikle pratik zekayı vurgulayalım, mağduriyetini şarkılara dökmüş ve 90'lar, 2000 başlarındaki performansına biraz cılız da kalsa canlandırmayı başarmış. Lakin şarkılar kısa, albüm kısa. Biraz daha tok bir sound ile daha iyi olabilirmiş. Yıllar acımıyor insana tabi. Nihayetinde hala da dinlemeye devam edebilirim ama ben benim, biraz karnım yumuşaktır kendisine gençliğimden beri.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder